Strona · s. 5strona oryginału ↗
Książka o podolskich «Proświtach» zwyciężyła w konkursie dziennikarskim
Слово Просвіти, №23 за 2018 рік
Twórczy zespół w składzie Wiktor Adamski, Bohdan Kryszczuk i Jurij Telaczyj został laureatem tegorocznej obwodowej nagrody im. Dmytra Pryluka za najlepszą pracę publicystyczną w dziedzinie dziennikarstwa, za naukowo-publicystyczne wydanie „Proświty” Podola w dobie Dyrektoriatu UNR (1918—1920)”. W książce analizuje się działalność towarzystw oświatowych Podola w najbardziej dramatycznym okresie walk o wyzwolenie, w dobie Dyrektoriatu UNR. Publikowane są dokumenty i materiały „Proświt” Podola oraz innych instytucji państwowych i społecznych, które bezpośrednio uczestniczyły w ich działalności, w których przedstawiono różne aspekty pracy kulturalno-oświatowej. Konkurs w obwodzie chmielnickim odbywa się już szósty rok z rzędu. Nagroda poświęcona jest pamięci rodaka, znanego dziennikarza, twórcy ukraińskiej nauki o dziennikarstwie drugiej połowy XX wieku, doktora nauk filologicznych, pisarza Dmytra Michajłowycza Pryluka. Uhonorowanie pracy oświatowej jest symboliczne, ponieważ w tym roku obchodzimy dwa znaczące jubileusze: 100-lecie urodzin Dmytra Pryluka oraz 150-lecie powstania „Proświty”. Wręczenie nagród laureatom odbyło się podczas uroczystości z okazji Dnia Dziennikarza, który obchodzi się corocznie 6 czerwca.
Witalij MICHAŁEWSKI, przewodniczący Chmielnickiej Organizacji Ogólnoukraińskiego Towarzystwa «Proświta» im. T. Szewczenki, na podstawie materiałów strony internetowej Chmielnickiej Rady Obwodowej, nasza pamięć. To miejsce święte, stamtąd do nas płynie duch ofiarności i pracy ponad siły. To nasza pasjonaria! Pewnie dlatego, gdy przyszli „drudzy sowieci” (drudzy „wyzwoliciele”), zorali Wysoką Mohyłę, a później na Mohyłkach zbudowano kołchozowy kompleks hodowli świń. Czytelnię zamieniono w klub taneczny, a potem zniszczyli ją bolszewiccy aktywiści. Biblioteka zniknęła… Mohylnica — stolica mojego dzieciństwa i młodości! Jej początek w przysiółku Kremińka tuż przy Czarnym Lesie, za którym rzeka Seret przyjmuje wody Gniłej Rudki. Bez żadnej granicy (miedzy) nazwa wsi to już Stara Mohylnica ze swoją cerkwią i Domem Ludowym. Tam hartował się obywatelski męski charakter M. Zarycki — profesor Lwowskiego Uniwersytetu Narodowego im. Iwana Franki, poeta-matematyk, ojciec bohaterskiego małżeństwa K. Zaryckiej i M. Soroki. Po kilku gęsto zaludnionych kilometrach to już Nowa Mohylnica ze swoją cerkwią i Domem Ludowym — czytelnią. A jeszcze po kilku gęsto zaludnionych kilometrach, ze swoją cerkwią i Domem Ludowym, także bez żadnej granicy, wzdłuż leniwej rzeczki aż do jej źródła (Gniłej Rudki) rozrosła się Romanówka, w której zrodziły się nowoczesność malarza Mychajły Bojczuka i narodowa siła ducha Sławy Stećko (E. Muzyki). Mohylnica — stolica mojej młodości. Takich stolic, jak teraz rozumiem, na Ukrainie było wiele. Tam działała „Proświta”. Wychowała ona i przygotowała siłę OUN, UPA — podwижników, którzy skropili czarną ziemię czerwoną krwią. Atakowana Samodzielna, Niepodległa (choć jeszcze nie Soborna) Ukraina zmartwychwstała! Dzięki i ziemski pokłon Wam, Wojownicy — współcześni Obrońcy przed nową moskiewską nawałą, moje synowie, córki i wnuki, którzy broni cie Jej, wykrwawionej Ukrainy! Z Waszą bronią i z Bożą opatrznością Ona jest niezniszczalna! Nie pozwólcie moskalowi krzyżować Matki!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
