Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

TEATR, ŻYCIE, MIŁOŚĆ...

Слово Просвіти, №24 за 2004 рік

FESTIWAL Wydarzenia festiwalowe rozwijały się niemal jak w sztuce – prolog, nasycona część główna i wyraziste zakończenie (im bliżej rozwiązania, tym bardziej napięta akcja, gdyż ostatnie dni festiwalu zawierały po kilka spektakli, a do tego przypadły na święto Kijowa). Program wydarzenia przypominał wiosenny bukiet – ileż różnorodnych teatrów i ich spektakli zaprezentowano w drugiej połowie maja! Na festiwal przyjechały 23 zespoły z 19 krajów, wśród których – Rosja, Białoruś, Litwa, Polska, Czechy, Serbia, Gruzja, Szwajcaria, Szwecja, Włochy i in. Kierunków i gatunków – również wielka różnorodność: nowe interpretacje dzieł klasycznych, inscenizacje według współczesnych sztuk, spektakle lalkowe, teatr improwizacyjny, występy ulicznych zespołów teatralnych, tradycyjna sztuka wykonawcza. Dewiza festiwalu – „Teatr, Życie, Miłość”. W prawdziwej sztuce pojęcia te są nieodłączne od siebie. Wyrazistym symbolem tego teatralnego święta można nazwać zaprezentowane na otwarciu festiwalu płótno z kolorowymi odciskami dłoni wszystkich tych, którzy włożyli wysiłek i natchnienie w stworzenie wielkiego wydarzenia artystycznego – „Kijowa Majowego”. KLASYKA Tegoroczny „Kijów Majowy” otworzył się klasycznym, podręcznikowo znanym dziełem. Białoruski Narodowy Akademicki Teatr Dramatyczny im. Jakuba Kołasa z Witebska zaprezentował „Wiśniowy sad” A. Czechowa. Wybór sztuki do pokazu nie jest przypadkowy, gdyż właśnie 100 lat temu odbył się pierwszy spektakl według tego utworu. Wydawałoby się, co jeszcze nowego można wymyślić, wystawiając znaną, wielokrotnie interpretowaną sztukę? A jednak kolejny wariant czechowskiego „Wiśniowego sadu” reżysera Jurija Lizengiewicza uważany jest za jeden z najciekawszych spektakli reżysera na scenie witebskiego teatru. Jednym z bezsprzecznych „plusów” jest to, że spektakl grany jest w języku białoruskim. I chociaż słuchanie było nieco niezwykłe, cieszy, że Białorusini nie przestraszyli się i zagrali rosyjską klasykę w ojczystym języku. W spektaklu obecny jest duch dekadentyzmu i lekki akcent symbolizmu. Nie w ostatniej kolejności taka atmosfera spektaklu, a także rozstawienie pewnych akcentów odbywa się dzięki EKSPERYMENTOWI Zdjęcie H. Oborskiej A jak przeprowadzić zamknięcie takiego festiwalu? Jego organizatorzy, zamiast urządzania głośnego, apoteotycznego zakończenia, zaproponowali wszystkim obserwowanie wieczornego kijowskiego nieba. Taki niestandardowy ruch z posmakiem romantyzmu nie jest przypadkowy – wynika on organicznie z koncepcji festiwalu. Według twórców „Kijowa Majowego”, „wielka sztuka jest rzeczywiście uniwersalna. Festiwal teatralny daje nam szansę poczuć się nie zachłannymi prowincjuszami, a planetarnymi ludźmi. Rozpoznać siebie w innych. Porównać siebie z innymi. Pokochać innego. Zrobić krok ku innemu. My właśnie staramy się pokazać, jak fantastyczny zakres ma teatr: od filozoficznej przypowieści do psotnej bufonady, od kazania do błazeństwa, od spokoju akademickiej tradycji do wyzwania eksperymentu. Ludzie mają prawo widzieć różny teatr, bo jesteśmy różni. Jedyne, do czego będziemy dążyć, to aby teatry i aktorzy, których będziemy zapraszać na nasz Festiwal, byli naprawdę wzorowi w swoim gatunku. Tutaj będzie co oglądać. Więc podnieśmy głowy i spójrzmy w nocne niebo!” NOWE SPOJRZENIE Przejście od wiosny do lata tradycyjnie zaznaczone jest już szóstym Międzynarodowym Festiwalem Teatralnym miast partnerskich „Kijów Majowy”. Święto sztuki scenicznej nie bez powodu odbywa się w Kijowie – wszak można go nazwać prawdziwą stolicą teatralną: posiada 22 teatry. Ponadto w biografię festiwalu wpisano wiele wyrazistych imion i teatrów, wśród których – M. Marceau, A. Girardot, S. Cziaureli, Teatr na Tagance J. Lubimowa, Wileński Teatr Mały R. Tuminasa, Rosyjski Balet Imperialny M. Plisieckiej i in. Dyrektor festiwalu, artysta ludowy Ukrainy Ołeksij Kużelnyj wita uczestników Magia teatru – w jego umowności. Szczególnie odczuwa się ją obecnie, w dobie niesamowitej popularności kina i telewizji. Obserwowanie udokumentowanej przez kamerę rzeczywistości praktycznie nie wymaga żadnego wysiłku umysłowego. A teatr pozostaje swoistym kluczykiem, który otwiera zamkniętą za drzwiami codzienności wyobraźnię. Może dlatego jedne z najciekawszych teatrów – to te, które dają przestrzeń dla fantazji, kiedy widz może w myślach domalować całościowy obraz, którego wskazówkę dał spektakl. Poetyckość, lakoniczność, oryginalność… Właśnie takie „perełki” można znaleźć w muzycznych miniaturach „Ja, Ty, My” (reż. Tomasz Brzeziński) w inscenizacji Teatru Lalki i Aktora „Pinokio”

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn