Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

DLACZEGO WYCINAJĄ SADY

Слово Просвіти, №24 за 2004 рік

dzięki ascetycznie prostej scenografii i surowej wykwintności kostiumów. Abażury z przyćmionym światłem, które okresowo gasną, widmowy wiśniowy sad, który tonie w ciemności na dalszym planie, a potem znika całkowicie, pozostawiając pustkę. I wiele kolorowych kulek, które szybko roztoczyły się w różne strony — tęczowe iluzje rozpadły się i pogubiły, i nie da się ich już zebrać… A jedną z największych metafor stał się dworzec. Ucieczka, poszukiwania, tułaczka — wszystko to podróże, a one są niemożliwe bez dworca. Kiedy dla człowieka nie pozostaje schronienie, kiedy wszystko, co zwykłe i bliskie, znika, jego domem staje się dworzec… Charakterystyczną cechą klasyki jest jej ponadczasowość, wszak każda epoka tworzy nową interpretację i zupełnie inne skojarzenia, przy czym jej aktualność nie budzi wątpliwości. Po obejrzeniu „Wiśniowego sadu” z jakiegoś powodu przypomniały się spacery po dzisiejszym Kijowie — niegdyś piękne, stare budynki, które niszczeją same lub przy pomocy osób trzecich, a w tym samym czasie, niczym chwasty, na każdym skrawku „drogiej” ziemi w centralnej części miasta wyrastają „elitarne” szklano-plastikowe budowle, bardzo korzystne dla inwestycji kapitałowych, w odróżnieniu od różnej starzyzny… Czyż nie polegną wiśniowe sady gdzieś tam, wewnątrz człowieka? Zdjęcie H. Oborśkiej

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn