Strona · s. 11strona oryginału ↗
BIAŁE MINIATURY NA CZARNYM TLE
Слово Просвіти, №24 за 2004 рік
z polskiego miasta Łódź. Ten teatr został założony w 1945 roku, lecz do dziś pozostaje jednym z najbardziej lubianych w tym mieście. Układając repertuar, zespół stara się uwzględnić wszystkie kategorie wiekowe, choć główną uwagę poświęca przedstawieniom dla najmłodszej grupy widzów. Ogólnie zespół pracuje w gatunku tradycyjnego teatru lalkowego, a jednocześnie szuka nowych form scenicznego wcielenia spektakli i wykorzystuje najnowsze światowe osiągnięcia w tej dziedzinie sztuki. Gatunek przedstawienia „Ja, Ty, My” określa się jako pantomimę muzyczną. Jednak tak wąskie określenie nie da pełnego wyobrażenia o wizualnej stronie spektaklu. Wyobraźcie sobie, jak przy muzyce znanych kompozytorów współczesnych (E. Morricone, Vangelis, J.-M. Jarre, F. Duval, R. Szczedrin) oraz dawnych (M. Musorgski, G. Bizet) w zupełnych ciemnościach rozwijają się białe miniatury na czarnym tle. Niezwykle plastyczne postacie powstają dzięki białej tkaninie, podświetlonej na ciemnym tle specjalnym oświetleniem. I oczywiście wszystkie te ludziki, ptaki, zwierzęta, fale, płomienie, a nawet „tytuły” (nazwa każdej miniatury) ożywają dzięki wprawnym rękom aktorów (których nie słychać i praktycznie nie widać). Każda lalka, każdy obraz rodzi się na oczach widzów — przed chwilą był to tylko kawałek tkaniny (wstążka lub chustka), a oto teraz — lalka. Zasadniczo na scenie dzieje się analogia bezpośredniej dziecięcej zabawy — kiedy można bawić się czymkolwiek i z minimum stworzyć cały obraz. Właściwie właśnie w tym tkwi różnica w stosunku do tradycyjnego teatru — bo tutaj aktorzy nie grają przed widzami, lecz bawią się z nimi, zapraszając do udziału (choć biernego) w zabawie. Akcja toczy się bez słów — ładunek emocjonalny spoczywa na muzyce instrumentalnej. Dzięki temu spektakl nabiera szczególnej liryczności — harmonijnie łączy się w nim poetyckość niewielkich plastycznych szkiców z piękną muzyką. A lakonicznymi środkami, jak się okazuje, można przedstawić całe fabuły — na przykład „Carmen” czy historię Ikara. Ogólnie rzecz biorąc, podczas oglądania spektaklu pojawiają się analogie z teatrem lalkowym, pantomimą, teatrem cieni (tyle że odwrotnie), a nawet animacją („tytuły” i charakter przedstawienia). Zakres wiekowy widzów spektaklu jest szeroki, ponieważ przedstawienie przeznaczone jest „dla oglądania całą rodziną”. I rzeczywiście, niezwykły świat plastycznych miniatur nastraja na bezpośrednie i zachwycone przeżywanie. Takie, jakie bywa tylko w dzieciństwie.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
