Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

GOL DO WŁASNEJ BRAMKI Bohdanowi FEDIRCZYKOWI (na zdjęciu) wróżono błyskotliwą karierę piłkarską, ale zamiast do reprezentacji Ukrainy trafił… za kraty.

Слово Просвіти, №24 за 2004 рік

LOS DO REPREZENTACJI — PRZEZ MOSKWĘ I HANOWER Dziesięć lat temu uważano go za jednego z najbardziej obiecujących przedstawicieli nowej generacji ukraińskich piłkarzy. W wieku 16 lat Bohdan Fedirczyk, chłopak z prowincjonalnej bukowińskiej wsi Kisielów, grał już w rezerwach moskiewskiego CSKA, a rok później został wzięty na „przegląd” przez skautów niemieckiego Hannoveru 96. W podstawowym składzie tej drużyny pojawił się w 1995 roku. Gdyby nie zmienne koleje losu, Fedirczyk spokojnie mógłby jako pierwszy przejść drogę Andrija Woronina, który z drugiej Bundesligi trafił do narodowej reprezentacji Ukrainy. Ale… Wiosną 1996 roku ówczesny opiekun młodzieżowej reprezentacji Ukrainy Ołeksandr Iszczenko powołał na zgrupowanie Bukowińczyka, który tranzytem przez Moskwę trafił do drugiej Bundesligi, i zobaczywszy go na boisku, zaproponował przejście do kirowohradzkiej „Zirki-NIBAS”. Ale już po pół roku Fedirczyk wrócił. — Ciągnęło mnie do Niemiec — wspomina Bohdan. — Choć nie ostatnią rolę odegrało wtedy i to, że trochę oszukano mnie w sprawach finansowych: Iszczenko nie dotrzymał swoich obietnic. I wróciłem do Hannoveru 96. Tam na jednym z treningów złamałem nogę. Rok musiałem nosić aparat Ilizarowa. Potem na nowo uczyłem się chodzić. Ostatecznie trafiłem do amatorskiej drużyny z miasta Hildesheim. Byłem pełen chęci powrotu do profesjonalnej ligi i pewny, że tak by się stało, gdyby nie nowe kontuzje. W ciągu trzech lat przeszedłem jeszcze dwie operacje. Po drugiej dochodziłem do siebie już w domu. Po powołaniu do „młodzieżówki”, w której Fedirczyk rozegrał kilka meczów kontrolnych z klubami Wyższej ligi, „ukraiński Niemiec” trafił do Dynama-2. — Onyszczenko proponował zostać w drugiej drużynie Dynama na pół roku, a tam, powiadał, zobaczymy — opowiada. — Ale postanowiłem jednak wrócić do Kirowohradu. Dziś tego żałuję, ale czasu nie cofniesz… Najprawdopodobniej głównym czynnikiem okazała się ambicja. W młodzieżowej reprezentacji wszyscy chłopcy byli z drużyn Wyższej ligi, a Hannover 96 był wtedy w drugiej Bundeslidze. Do tego po kontuzji musiałem wracać do podstawowego składu przez rezerwy, a w dublecie tym bardziej nie chciałem grać. Więc „skusiłem się” na ukraińską „wyższą ligę”. FATALNE SPOTKANIE W KAWIARENCE Życie piłkarza wywrócił do góry nogami incydent, który przydarzył mu się w 2000 roku. Bohdan dochodził wtedy w domu do siebie po kolejnej „piłkarskiej” operacji. Tego dnia, jak zwykle, poszedł pobiegać. A wieczorem postanowił wstąpić do kawiarni w centrum rejonowym Kicmań — pograć w bilard. I musiało się zdarzyć tak, że właśnie do niego, osoby w tamtych stronach dość znanej, zaczęło się czepiać towarzystwo pod wpływem alkoholu. — Było ich pięciu — wspomina Bohdan. — Nie znaliśmy się, choć miasteczko mamy niewielkie — tam wielu ludzi zna się z widzenia. Zaczęli mnie obrażać. Potem jeden z nich uderzył mnie w twarz. Zaczęła się szamotanina. Upadłem na stół, gdzie znalazł się ten nieszczęsny nóż. Dalej wszystko robiłem w stanie afektu… Później lekarze wyjaśnili, że mam, jak większość sportowców, wyostrzone poczucie godności. Jak i pragnienie bycia lepszym, wygrywania. To też dało o sobie znać. A przecież prosiłem ich, żeby się uspokoili… W stanie szoku Bohdan ugodził dwóch napastników nożem. Dla jednego zranienie okazało się śmiertelne. Tragedia wstrząsnęła nie tylko Kicmaniem. Wszyscy, którzy dobrze znali Bohdana, w tym jego pierwszy trener Onufrij Sawczuk, nie mogli uwierzyć w to, co się stało. Bo nigdy nie wątpili w dobre usposobienie chłopaka. Ostatecznie obiecujący piłkarz trafił na ławę oskarżonych. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności łagodzące, dostał cztery lata. Odsiedział mniej niż połowę — trafił pod amnestię jako czarnobylczyk trzeciej kategorii (niektóre wsie Bukowiny, w tym Kisielów, jak wiadomo, mają status poszkodowanych w wyniku katastrofy czarnobylskiej). — Tam, za kratami, niektórzy wiedzieli, że grałem w młodzieżowej reprezentacji. Szczęście, że w celi był telewizor. Więc obejrzałem też mecze Mistrzostw Świata 2002. Na wolność Bohdan Fedirczyk wyszedł w lipcu 2002 roku. — Kiedy przyszedł adwokat Borys Chomycki i powiedział: „Dziś wychodzisz na wolność”, nie mogłem uwierzyć. Tych uczuć nie da się przekazać. Choć, oczywiście, nie życzę nikomu ich doświadczyć. Powrócić do normalnego życia pomogli rodzice i starszy brat Jurij. No i przyjaciele wspierali mnie moralnie. DEUTSCHE FEDIRCHYK Miłość do futbolu Bohdan Fedirczyk odziedziczył po ojcu Mykole, który swego czasu grał za lokalną drużynę w mistrzostwach obwodu. I też, nawiasem mówiąc, w pomocy. A lata spędzone w niemieckim futbolu — profesjonalnym i amatorskim — poważnie wpłynęły na ukształtowanie Fedirczyka jako gracza i osobowości. — Z Niemiec przywiozłem ich „piłkarską mentalność”, poświęcenie — zarówno na boisku, jak i w życiu codziennym. Mam nawet niemiecki styl gry. Stopniowo się „rozkręcam”, nabieram tempa i zaostrzam grę. Ogólnie bardziej odpowiada mi właśnie niemiecki futbol. Niemcy mają we krwi pracę i walkę do ostatniej sekundy. Plus psychologia zwycięzcy. Jeśli wszystko zostało zrobione, ale wyniku nie osiągnięto, znaczy, że rywal rzeczywiście był silniejszy. Jeszcze cenię ich organizację i punktualność. Jest to obecne na wszystkich poziomach. Różnica między profesjonalnym a amatorskim futbolem polega tam na tym, że w profesjonalnym trzeba być stale maksymalnie skoncentrowanym i grać o takt szybciej. Wśród partnerów byli Borodiuk i mistrz świata Hermann. Bohdan z przyjemnością wspomina, że grał ra- Założyciel: Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. Tarasa Szewczenki. Świadectwo rejestracji KV nr 4066 z 02.03.2000 r.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn