Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

NARODOWA IDEA I PATRIOTYZM, czyli ROZWAŻANIA Z POWODU…

Слово Просвіти, №24 за 2007 рік

Tetiana JAKOWLEWA, absolwentka gimnazjum „Troszczyna”, m. Kijów. Niedawno w Narodowym Domu Pisarzy odbyła się prezentacja drugiego, uzupełnionego wydania książki Łewka Łukjanenki „Narodowa idea i narodowa wola” (Kijów, 2006). Przemawiający wypowiadali ciepłe, szczere słowa o autorze, o szczególnie aktualnej dziś książce. Chciałabym, aby to, co mówili, usłyszały tysiące Ukraińców. Osobiście mnie ten wieczór skłonił do zastanowienia się nad tym, czy w moim światopoglądzie obecna jest idea narodowa, jaką rolę odgrywa ona w moim życiu. Naiwnie, ale wydaje mi się, że moje rozmyślania zaczęły się od momentu, kiedy się urodziłam. Rok po tym Ukraina uzyskała niepodległość. W tamtym momencie nie wiedziałam nic. Nawet gdybym chciała, to i tak nie pojęłabym połowy tych rzeczy, o których była mowa. To, co dla mnie było nieznane, dla moich krewnych i bliskich, jestem pewna, nie było zbyt znaczące (aktywnych patriotów wśród moich krewnych jakoby nie było), dla innych zaś — było wydarzeniem całego życia. Bo w tamtym momencie nastąpiła zmiana koloru, zmiana nazwy oraz zmiana idei. W wieku czternastu lat zrozumiem, nie — zacznę uświadamiać sobie, o co w tamtym okresie mojego beztroskiego dzieciństwa walczyli ludzie. Pojmę całą motywację ich działań, całe ryzyko. I podziękuję im za niezłomne dążenie do wolności, za odwagę, trwałą determinację, za głębokie poczucie patriotyzmu. Za to, że mieli w sobie ziarno idei narodowej: dążyli do utwierdzenia państwa ukraińskiego. Szkoda, nie udało się wcielić jej w pełni. Po prostu nie było jednomyślnego poparcia. W roku moich 14. urodzin jasny błysk oświetlił państwo ukraińskie, zmusił naród do przebudzenia. Ale dlaczego tak późno? W tym roku, kiedy czerwoną flagę na głównym placu mojego miasteczka Horodka, co na Chmielniczyźnie, zmienili na żółto-błękitną, mama spacerowała ze mną w centrum. Jestem pewna, że ludzie starsi zwrócili na to uwagę. I byłoby wielkim zwycięstwem, gdyby w sercu każdego obywatela młodego państwa również nastąpiła przemiana. Żeby poczuł się odpowiedzialny za pomyślność i dobrobyt swojej matki-Ukrainy. Gdzieś w tym okresie niebo patetycznych rozmów, obiecujących słów ostatecznie zachmurzyło się. Droga w świetlaną przyszłość Ukrainy już nie wydawała się taka łatwa. Z przodu było wiele przeszkód. A tworzyli je poszczególni możnowładcy, aby zahamować szybki postęp patriotycznych idei. Demokracja! Wolność ducha i myśli! Odrodzenie tradycji narodowych, powrót do ukraińskości! Ile osób z rozwiniętym poczuciem świadomości narodowej marzyło właśnie o takim rozwoju wydarzeń! I aktywnie bronili swojej pozycji. Gdybym miała wtedy nie 6 lat, a chociaż 16, wiele bym zrozumiała w tamtym roku. Zrozumiałabym prawdziwe oblicze ówczesnej polityki i zaczęłabym żyć po nowemu. To znaczy walczyć przeciwko standardom, które się ustaliły, przeciwko kłamstwu, cynizmowi i podłości. Mogłabym, bo miałabym wielkie wsparcie. Widziałam, ilu ludzi żegnało się ze swoim współmyślicielem, tym, który ich inspirował: w tamtym roku kraj stracił jednego z głównych nosicieli idei narodowej — Wiaczesława Czornowiła. Sama zaś idea pozostała. Ale kto odważy się kontynuować pełną poświęcenia walkę? Właśnie w wieku 14 lat przewartościowałam własne życie. Zrozumiałam, że żyję na Ukrainie, że jestem Ukrainką. Zrozumiałam nie po prostu formalnie, a poczułam zew w sercu: „Nie masz prawa zapomnieć języka i tradycji. Żyjesz na tej ziemi, aby zachować pamięć przeszłości, zdobyć przyszłość, ale w żadnym wypadku nie zapomnieć, nie zniszczyć”. Wtedy zaczęłam głębiej rozumieć wiersze Iwana Franki, Wasyla Symonenki, Wasyla Stusa i coraz bardziej nie rozumieć ludzi, którzy żyją na Ukrainie. Nasze państwo było i jest bogate w utalentowanych ludzi. Dlaczego więc nie brać z nich przykładu, po co ciągnąć do negatywnego? Bo, być może, o wiele łatwiej żyć, nie znając odpowiedzialności i zobowiązań. Nie wiem, co będzie na Ukrainie, kiedy skończę 60 lat. Może moje dzieci będą żyły szczęśliwie i beztrosko. Nie, chyba nie. Taki już niełatwy los Ukraińca — szukać prawdy i utwierdzać siebie w świecie niestrudzoną pracą. Taras Szewczenko wzywał: „Walczcie — zwyciężajcie”. Wierzę w słowa wielkiego poety. Możliwe, że nieprędko się spełnią, bo bardzo wiele potrzeba jeszcze nam uświadomić i zrobić. Spotkanie z Łewkiem Łukjanenką potwierdziło moją wiarę w to, że idea narodowa jest żywa. Po prostu trzeba poczuć ją w swoim sercu. A jeśli nie — odnaleźć odpowiedzi na żywotne pytania w zaprezentowanej książce, uczyć się stawać mądrymi, aby przekształcić ukraiński etnos w naród. I ja mogę wziąć na siebie odpowiedzialność za to, że w przyszłości będzie lepiej. Bo moje pokolenie, a to tysiące absolwentów-jedenastoklasistów — Ukraińców, ma nowe myślenie, niezależne. Znam myśli tych, którzy uczą się ze mną w jednej klasie, ich dążenia. Są bardzo jasne, pełne pewności, determinacji. My, młodzi ludzie, chcemy żyć wolno w swoim kraju, być szczęśliwymi, zamożnymi, więc dajemy słowo swoim sławnym poprzednikom, że rozbudujemy, rozsławimy naszą drogą matkę-Ukrainę.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn