Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

Ciąg dalszy artykułu «PIERWODRUK», s. 8

PIERWODRUK

Слово Просвіти, №24 за 2007 рік

Wyszedłem z hotelu o wpół do piątej, pamiętając radę Ostapa Bendera, że miasta najlepiej zdobywać o świcie. Rozczarowanie zaczęło się od dworca Saint-Lazare. Paryż w moim wyobrażeniu był bardziej Paryżem niż ten nad Sekwaną. Na mapie był bardziej kuszący, wydawał się bukietem niewąchanych obietnic. Nijak nie mogłem przekonać siebie, że Paryż to święto, które jest stale ze mną. Albo Hemingway kłamał, albo trzeba było zaczynać poranek od aperitifu, i dalej wszędzie, jak ogłaszają w podmoskiewskich pociągach podmiejskich. Ostryga cicho skomlała w wewnętrznej kieszeni marynarki. Prosiła się do ust, a może za potrzebą. Gdzieś o szóstej Paryż mnie dopadł. Wcale nie z tej strony, z której oczekiwałem. O szóstej na małej uliczce Clio, mającej w sumie trzysta kroków, gdzie od szóstej do siódmej po prostu na chodniku handlowano serami, gorącymi rogalikami i egzotycznymi owocowymi bajkami, wreszcie poczułem główny temat Paryża nosem. Zapach świeżo mielonej kawy prowadził mnie dalej, jak kuropatwa prowadzi setera od swojego gniazda, od kawiarni do kawiarni, od wieży Eiffla przez Montmartre, Pola Elizejskie, Trocadéro, Lasek Buloński i dalej wszędzie… Paryż naprawdę istniał w innym wymiarze, dotąd mi nieznanym. W wymiarze nieznanym kartografii. Do strumieni zapachu kawy dodawały się strumienie lotnych woni pieczonych kasztanów, stęchłe stawy japońskiego moczu (Kobo Abe pisał prawdę, że Paryż przesiąknięty jest zapachem moczu, on jest jednak pre-post-futuro-realistą), wszystko to zlewało się z pionowymi strumieniami fontann z kalejdoskopowych odcieni perfum z ostrymi akcentami słonego, trującego, ledwo wyczuwalnego odoru ostryg, który nadciągał niewidzialnymi atlantyckimi minitsunami. I jeszcze inaczej, nie po sowiecku, zalatywały spaliny aut. Ciekawe, czym oni tankują swoje auta, pomyślałem, czyżby sowieckimi perfumami „Krasnaja Moskwa” — bo właśnie „Krasną Moskwą” śmierdziało spod każdego „Peugeota”, „Renault” i „Citroëna”, które toczyły się falami po Polach Elizejskich. Jak od mojej łysej nauczycielki angielskiego w szkole nr 461. Pod Sacré-Cœur trwały zapach potu artystów zmieszał się z natarczywym zapachem terpentyny i oleju cedrowego — zapachem beztalenckiego malarstwa z Montmartre. Nagle nos ledwo wyczuł oszałamiający zapach kobiety, który snuł się tuż nad samym chodnikiem prawie niewidzialnym strumyczkiem gdzieś z głębi Paryża, zdaje się, z bulwaru Kapucynów. Strumyk pojedynczych cząsteczek cudownej woni to wypełniał sobą korony kasztanów, niby liśćmi, które już opadły, to znikał za drzwiami pustych kawiarni… to błyskał punktowo na falach koszernego paryskiego powietrza, które niestrudzenie pchały przed sobą wąskimi uliczkami-zaułkami kartonowe „Peugeoty”, „Renault” i „Citroëny”. Ja, jak przystało na setera, szedłem na zdobycz górnym wiatrem. Paryż zaczął czarować. Zaczęło mnie prowadzić po Paryżu. Paryska mara mamiła Jurka do czwartej po południu. Po czwartej już mechanicznie przestawiałem nogi. Zapach tachykardycznie znikał. Nozdrza się wyczerpały. Nos stał się wulgarną ozdobą twarzy i odmawiał pracy nosem zgodnie z przeznaczeniem. Ostatecznie zgubiłem górny ślad na bulwarze Kapucynów, gdzieś obok kawiarni, gdzie bracia Lumière zrobili. Ostryga w wewnętrznej kieszeni zaczęła bić się w histerii.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn