Strona · s. 9strona oryginału ↗
DO APOSTOŁA PIOTRA
Слово Просвіти, №24 за 2007 рік
Przeczytałem u Kobo Abe, że Paryż przesiąkł moczem Arabów i negritosów. O moim marzeniu wiedzieli moi przyjaciele. Jeden z nich przywiózł mi z Paryża mapę dla turystów, na której namalowano wszystkie główne atrakcje miasta. Nie, nieprawda, zapomniałem, mapę przywiozła Kadocznikowa. Mapę podarował Łarysie w Paryżu Daniel Olbrychski, który ganiał z nią po Paryżu w swoim otwartym czerwonym kabriolecie pijany w sztok. On w ogóle trzeźwy nie bywał od urodzenia. I swoją najlepszą rolę w filmie Andrzeja Wajdy „Wszystko na sprzedaż” zagrał nie trzeźwiejąc. Sam mi się chwalił. Daniel zaznaczył na tej mapie krzyżykami wszystkie knajpy, w których oni z Łarysą się odznaczyli. Krzyży na mapie było gęsto, jak na cmentarzu. Oprócz krzyży, na mapie było namalowane wszystko. I Łuk Triumfalny, i Pałac Inwalidów, i most cara Aleksandra, i Notre Dame, i Sacré-Cœur, i… no, absolutnie wszystko… i Luwr… i Montmartre… i Pchli Targ… i Père-Lachaise… i Pola Elizejskie… Powiesiłem mapę na drzwiach w toalecie, akurat naprzeciwko sedesu. Codziennie, przynajmniej dwa razy dziennie, mogłem studiować mapę bez żadnych przeszkód. Zacząłem przesiadywać w toalecie tak długo, że Kadocznikowa, kiedy wracała po spektaklu w żydowskim teatrze rosyjskiego dramatu imienia Łesi Ukrainki, strasznie się denerwowała i zaczynała pukać do drzwi godzinę po powrocie: — Co z tobą, Serhij? — Latam jak sklejka nad Paryżem… z Danielem… Już pięćdziesiąte piąte kółko… Po roku znałem Paryż jak własną kieszeń. Lepiej od Olbrychskiego. A on kłamał mi, że urodził się w Paryżu. Wreszcie wypuścili mnie z rezerwacji. I od razu do Paryża. Po linii przyjaźni narodów towarzystwa Francja—ZSRR. Pod szklanym sklepieniem Orly oni na każdym kroku, w Paryżu. Was mogą zwerbować amerykańscy agenci. Przecież widzieliście tego murzyna, który trzy kwartały szedł za nami i pokazywał spod połowy płaszcza coś podobnego do końskiego fallusa? Wabił… Milcząc… Widzieliście? Dobrze, że nie zobaczyliście… To nie był koński, to był jego naturalny. On jest znanym zboczeńcem… Centaur z Syrakuz… Was mogą… możecie zgubić się, wreszcie, w tym wielkim mieście… — Stop! — powiedziałem po francusku (francuski znam w pięciu—sześciu procentach — to wystarczy, żeby powiedzieć „Stop!”, zamówić kawę i kupić bilet na metro), — … Zboczeńcy z Syrakuz, czyli z KC KPU, mnie już zgwałcili… w domu… hop-stop, Zoja, nie wychodząc ze szyku… w domu… amerykańscy agenci mnie już zwerbowali w Belgradzie… zgubić się w Paryżu nie mogę… Oto zapytajcie mnie: jak przejść pieszo od Centre Pompidou do kościoła św. Magdaleny na przełaj? — Jak przejść od Trocadéro do Pałacu Inwalidów? — zapytała ta, której cycki były o numer mniejsze i strzelały w różne strony, no, były… zezowate. Cycki w Paryżu, na ile się na tym znam, bywają trzech rodzajów: równoległe, zezowate i nakładane. Wszystko. Zrozumiałem. Jeśli zaczęli zadawać pytania, to są w moich rękach. Wyobraziłem sobie przed sobą na tle czterech cycków mapę z mojej toalety i wyrecytowałem z pamięci nazwy wszystkich ulic od Trocadéro do Pałacu Inwalidów i zaproponowałem jeszcze dwie alternatywne trasy przez dwa różne mosty przez Sekwanę. Jeszcze opowiedziałem cyckom klatka po klatce film Jorisa Ivensa „Sekwana spotyka Paryż” i film René Claira „Pod dachami Paryża”. Nawet zaśpiewałem, jak umiałem, muzę po francusku z tego filmu. Znajomość francuskiego kina rozstrzygnęła sprawę. Cycki zgodziły się pójść ze mną do pokoju i dały pozwolenie na jedną dobę full kontaktu z Paryżem bez ogonów i przewodników. W pokoju wychyliliśmy butelkę „Wódki z pieprzem”, zagryzając na zmianę jedną ostrygą bez połykania. Miałem tylko jedną ostrygę. Podarował mi ją garson z ostrygowej kawiarni na Polach Elizejskich.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
