Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

SHOW#BIZ: OD WYBORÓW DO WYBORÓW

Слово Просвіти, №24 за 2007 рік

Ołeksandr JEWTUSZENKO Wszyscy pamiętają wyborcze wyścigi 2004–2006 lat i to, jak kontrastowo rozdzielił się artystyczny obóz według kolorów. Bardzo wkrótce rozpocznie się nowy maraton przedwyborczy. Wszystkie kolizje poprzednich parlamentarnych wyścigów wciąż pamiętamy. Oprócz samych kandydatów bohaterami maratonu byli artyści, na popularność i charyzmę których politechnolodzy kandydatów stawiali swoje stawki. Zatem, zanim rozpoczną się wyborcze wyścigi, przypomnijmy sobie i ludziom, z kim i po co pracowali nasi artyści w poprzednich wyborach. Szansa dorobienia na wyborach trafia się setkom „bezimiennych” sług Muzy, którzy nie są zbyt wybredni w kwestiach ideologii i dokumentów programowych dotyczących mandatu na najwyższym szczeblu. A po co? Jeśli cię wzywają, żebyś pograł i pośpiewał za dość grube pieniądze, jeśli wzywają właśnie ciebie — oznacza to, że hasła partyjne i symbolika, które majaczą za twoimi plecami, automatycznie stają się „twoimi”. Niezrozumiałe dla ciebie jako muzyka skróty, a razem z nimi grzeczni ludzie w eleganckich garniturach, których widzisz po raz pierwszy w życiu, jawią się czymś w rodzaju „manny z nieba”. Zwłaszcza wtedy, gdy miesiącami siedzisz bez pracy… Zatem dla przeważającej większości artystów kandydaci na deputowanych są jedynie pracodawcami, którzy starannie płacą i niczego szczególnego nie wymagają. No, chyba że kilka razy ze sceny odczytać czyjeś nazwisko i program Niedawno ukazała się płyta kijowskiego zespołu „Rutenija” „Nieopalima kupina”. Wywołała ona falę emocji wśród dawnych studentów, którzy organizowali „Rewolucję na granicie” i dążyli do tego, by uczynić Ukrainę demokratycznym państwem. W tym środowisku „Rutenija” była megafonem wolności i symbolem zmian. Niedawno zespół przerwał obietnicę milczenia i zaprezentował nowy album. Pod koniec lat 80., gdy dojrzewała opozycja polityczna, gdy wydawało się, że cała Ukraina pragnie wolności, sławne studenckie środowisko wydało zjawisko pod nazwą „Rutenija”. W murach uniwersytetu państwowego istniał silny popyt na „własną muzykę”, której intelektualny i wolnomyślicielski potencjał miał przewyższać tamtejsze standardy kultury masowej. Pod względem formy miał to być rafinowany hybryda „bardyzmu”, czyli piosenki autorskiej, i rock’n’rolla. W 1989 roku studenci uniwersytetu Kost Jerofiejew i Anatolij Suchyj stworzyli projekt, który z czasem przerodził się w kwintet „Rutenija”. Pierwsze pakiety piosenek były „kwiatami buntu”, które wyrastały z szalonego wiru nocnych posiadówek, demonstracji, egzaminów, wędrówek, samwidawu, rock’n’rolla, olśnień i rozstań. Tak pojawił się pierwszy „podziemny” album „Ukraina współczesna”. Domowej roboty kasety przepisywano i rozchodziły się w jednej chwili. Piosenki Suchego stają się znane, śpiewa się je w „obszagach” i rozbiera „na cytaty”. Kolejny skład „Rutenii” (Jerofiejew, Suchyj, Smażenko, Łukjanenko, Salman) nagrywa album „Przecięci ogniem”, który można kupić na stoiskach z kasetami. Mimo ciągłych zmian składu każda nowa formacja „Rutenii” uzupełnia się coraz doświadczeniejszymi muzykami. Trzecią płytę już nagrywają Roman Surża i Dmytro Pidłuzkyj (obaj z „Rok-tria”) oraz Ihor Dawydiance („Tabula Rasa”). Album otrzymał tytuł „Ulice różowego miasta”. Po raz pierwszy piosenki Suchego… a nuż rzeczywiście nie są to źli ludzie? Nieco inaczej zachowują się ci, których przyjęto uważać za „pierwszy szereg” albo za estradowy „bomond” kraju. Tu o tak ważnej sprawie, jak wybory, zaczyna się mówić na długo przed oficjalnym startem wyścigu. Poza tym trzeba wziąć pod uwagę, że znaczna część naszych rockowych, popowych i estradowych gwiazd ma stabilne i ugruntowane związki z elitami władzy i biznesu. Niektórzy z tych gwiazd do swojego udziału w kampanii wyborczej odnoszą się jak chłop do pańszczyzny: artyści po prostu muszą odrobić dobra, które kiedyś spłynęły na nich z „pańskiego ramienia”. Wymiana przysług ma tu już wyraźnie systemowy charakter. Bardzo rzadko artyści zmieniają „konie w połowie przeprawy”. Zdarzają się jednak i wyjątki. Przypomnijmy historię sojuszu show-biznesu i polityków. W 1998 roku zespół „Skriabin” był całkowicie zielony. Andrij Kuzmenko i przyjaciele objechali wtedy koncertami całą Ukrainę. Nazywało się to „Zielona trasa”. I przyniosło ono niewielkie dywidendy „zielonym” w wyborach. Potem „Skriabin” zaprzyjaźnił się z drużyną „pokolenia ozimego”. Nawet swoją świeżą płytę nazwali prosto i ze smakiem — „Ozimi ludzie”. Co do samej piosenki o tych właśnie „ozimych” — miała ona szaloną rotację na stacjach radiowych. Co do gwałtownej zmiany orientacji politycznej, Kuzma oświadczył, że przestał rozumieć „zielonych” i zaczął rozumieć „ozimych”. Mianowicie — są młodsi i bardziej postępowi. Warto dodać, że wielkie koncerty „orientacji ozimej” odbywały się także z udziałem innych superpopularnych rockowych wielkich: zespołów „Okean Elzy” i „VV”. Okazuje się, że nowicjusze na politycznej arenie, „ozimi”, znaleźli jednak klucze do serc Słavy Wakarczuka i Olega Skrypki. I zapewne te klucze były złote. Albo przynajmniej pozłacane… W koncertowo-agitacyjnym awangardzie tak finansowo potężnej siły jak „Za Jedyną Ukrainę” widzieliśmy Ołeksandra Ponomarowa, Natalię Mohylewską, Taisiję Powalij. Pod sztandarem „Jedności”, oprócz Wiktora Pawlika, Jewhenii Własowej i Olgi Kriukowej, występowało mnóstwo muzyków jazzowych: w stolicy odbył się dość reprezentacyjny festiwal jazzowy o jednoznacznej nazwie „Jedność”. Pod względem liczby gwiazd nie pozostawał w tyle blok Wiktora Juszczenki „Nasza Ukraina”. W trasę wyruszyli Taras Petrynenko, Maryna Burmaka, „Płacz Jeremiasza”, Oksana Biłozir. Nawiasem mówiąc: Oksana Biłozir kandydowała na deputowaną Rady Najwyższej, dlatego jej udział w wyborczym wyścigu nabrał szczególnej popularności. Naprawdę na wyborach się nie pracuje, a zatem nie zarabiają na nich nawet zupełnie leniwi. Jeśli wziąć pod uwagę, że ogółem wybory do deputowanych w naszym kraju kosztują około 700 milionów dolarów, a część honorariów artystów stanowi około 10% wspomnianej wyżej sumy, to nietrudno się przekonać, że nasz sławny show-biznes nadal będzie żył od wyborów do wyborów. Jakie będą następne wybory — pokaże czas, ale istotnych zmian w politycznych preferencjach artystów nie będzie.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn