Strona · s. 7strona oryginału ↗
MŁODY KRAJ
Слово Просвіти, №24 за 2008 рік
Geniusz. Talent. Tak mówimy o tych, których Bóg obdarzył wyjątkowymi zdolnościami w tej czy innej dziedzinie sztuki, nauki, twórczości technicznej. Czy geniuszami się rodzą, czy stają się nimi dzięki wielkiej pracowitości, poświęceniu w imię osiągnięcia celu? Jak rozwinąć talent, czy wszystkie dzieci mają skłonności do twórczości, obrazowego postrzegania świata? Laureat pierwszej nagrody Międzynarodowego konkursu „Zimowa fiesta” w Świdnicy (Polska) w 2008 roku Denys Kondratiuk. Oboje z Wasylkowskiej szkoły sztuk w obwodzie kijowskim. O ważności nowego podejścia do rozwiązania szeregu problemów dzieci uzdolnionych wspomniał dyrektor Instytutu Dziecka Uzdolnionego APN Ukrainy W. W. Kamyszyn. Zauważył on, że na wystawie zaprezentowano prace 110 dzieci (zwycięzców i laureatów olimpiad, konkursów, turniejów zgodnie z naukowo-technicznym, badawczo-eksperymentalnym, artystyczno-estetycznym, ekologiczno-przyrodniczym, humanistycznym oraz kulturalno-sportowym kierunkami dziecięcej i młodzieżowej twórczości). Odbył się koncert, którego uczestnikami zostało ponad 20 młodych talentów, dyplomantów i laureatów międzynarodowych, ogólnoukraińskich, obwodowych, miejskich festiwali i konkursów, turniejów oraz zawodów. Odbył się także konkurs rysunku dziecięcego. Ważność zapoczątkowanej tradycji podkreślili pierwszy wiceprezes Akademii Nauk Pedagogicznych Ukrainy W. M. Madzyhon oraz prezes Małej Akademii Nauk Ukrainy, deputowany ludowy Ukrainy S. O. Dowhyj. W szczególności powiedział on, że w naszym kraju troska o dzieci zawsze zajmowała jedno z głównych miejsc, ale nauczanie i wychowanie dzieci uzdolnionych prowadzono w oparciu o intuicję rodziców i pedagogów. Aby podnieść tę ważną dziedzinę edukacji na poziom państwowy, rozporządzeniem Gabinetu Ministrów Ukrainy z 8.08.2007 roku dla wykonania Państwowego programu pracy z uzdolnioną młodzieżą utworzono Instytut Dziecka Uzdolnionego Akademii Nauk Pedagogicznych Ukrainy. Pracownicy Instytutu tworzą bazę normatywną ochrony praw dziecka uzdolnionego, opracowują metody diagnozy zdolności młodego pokolenia, formy ich jakościowego nauczania oraz adaptacji społecznej. Bez przesady można powiedzieć, że prace i ich autorzy na wystawie wzbudzili zainteresowanie. Kolejki tworzyły się przy każdym eksponacie. Zachwyt wzbudziły: podwieszana kolejka linowa Serhija Merkułowa (CNTTM „Sfera”, kierownicy Borys Stołbow, Ołeksandr Werchman), samobieżny wózek Daniiła Tretiakowa (CNTTM „Sfera”, kierownik Wołodymyr Bachruszyn), model zabytkowego samochodu Artura Bondarenki (CNTTM „Sfera”, kierownik Ołeksandr Tychopij), przyrząd do diagnostyki świec zapłonowych silników Ołeksandra Buławka (CTTTPO młodzieży szkolnej rejonu darnyckiego m. Kijowa, kierownik Wiaczesław Hrycajenko), elektroniczna syrena Ołesia Danyliuka (Kompleks edukacyjno-wychowawczy przygotowania przedzawodowego i twórczości technicznej młodzieży m. Kijowa, kierownik Borys Andrejew), działający model hydroelektrowni na ściekach Ihora Orłowa (KPDJu, kierownik Wałentyna Alkina-Fiłyniuk) oraz prace innych uczestników naukowo-technicznego i badawczo-eksperymentalnego kierunków wystawy. Zaskoczyły swoją oryginalnością i niepowtarzalnością gobelin oraz prace wyszywane Julii Wakulenko (m. Reszetyliwka obwodu połtawskiego), „Stonoga-liczydło” Kateryny Rohackiej, Alony Hładkowej (SJuT-CNTTM, kierownik Lilija Meżena), malowidło „Żar-ptak” Ksenii Płatko (SJuT-CNTTM, kierownik Tamara Czerniuk), stoisko „Wiosenny bal” Natalii Demeniuk, Aliny Kriwcowej, Kateryny Wojtenko, Diany Tymoszenko (CT „Młodość” rejonu sołomiańskiego m. Kijowa, kierownik Ołena Petrenko), abażur z nasion Anastasii Honczaruk (CNTTM „Sfera”, kierownik Oksana Honczaruk). Na żadnej z wystaw nie widziałam tylu kamer telewizyjnych. Młodzi artyści i rzeźbiarze, konstruktorzy i racjonalizatorzy czuli się jak solenizanci, gdyż demonstrowali nie tylko rówieśnikom i mentorom, ale także deputowanym, akademikom wytwory swoich rąk. Dziesięcioletnia Anastasija Honczaruk udzielała wywiadu dla telewizji pewnie — widocznie nie raz korespondenci wypytywali dziewczynkę, jak udaje jej się tworzyć takie artystyczne rzeczy. Na wystawie asfalt pokrył się wielobarwnym dywanem z delikatnie wyprowadzonymi dziecięcymi rączkami hasłami: „Najlepsza na świecie ziemia — to moja Ukraina!”, „Sława Ukrainie!”, „Niech wiecznie żyje Taras!”, „Niech żyje moja Ukraina!”, „Z chlebem i solą”, „Pokój Ziemi!”. Barwny dywan na asfalcie przez trzy godziny udoskonalano, wznosił się on do nieba białymi skrzydełkami gołębia pokoju, delikatnie wplecionymi w luksusowy wianek malwami, rumiankami, bławatkami, kłosami żyta i pszenicy. Jednym z warunków zwycięstwa była obrona rysunku, a głównym kryterium — głębia tradycji narodowych, znajomość historii Ukrainy, zwyczajów rodzinnej Frankiwszczyzny. Oczywiście do każdego uczestnika podchodzono indywidualnie, zważając na wiek, a nawet płeć. Zatem zwycięzcą w kategorii wiekowej 6—9 lat została Marta Buriak, 10—13 lat — Oksana Paraszczuk, 14—17 lat — Marija Hrabczak. Dziewczęta nagrodzono odtwarzaczami i telefonami komórkowymi. Zawody sportowe zawładnęły uwagą tyszkowskich chłopców. Rywalizowali oni w jeździe figurowej na rowerze. Wiceprezes Federacji Turystyki Sportowej Ukrainy, mistrz sportu, zasłużony pracownik kultury fizycznej i sportu Ukrainy, kandydat nauk technicznych, przewodniczący jury Wołodymyr Sokołow przekształcił boisko sportowe przed wiejską szkołą w prawdziwy stadion olimpijski. Chłopcy chętnie zakładali stroje sportowe, specjalne kaski i siadali na nowiutkie rowery, które dla tego niezwykłego wydarzenia zakupiła Federacja Turystyki Sportowej Ukrainy obwodu iwano-frankiwskiego. Jury podeszło do oceny konkursu poważnie i z uwagą. Zatem w zawodach zwyciężyli Taras Szuba, Mychajło Kernicki, Taras Peca-Dowbusz, a także Myrosław Hrabczak, Jewhen
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
