Strona · s. 9strona oryginału ↗
ŻYCIE POŚWIĘCONE SZTUCE
Слово Просвіти, №24 за 2008 рік
nosił imię T. Szewczenki. Występowaliśmy z koncertami we wsiach Horochołyna-Lis, Hrabowiec, Staruńa, Dibrowa i Horochołyna-Dolisznia. Repertuar chóru składał się z ukraińskich ludowych pieśni, pieśni strzeleckich oraz pieśni do słów Tarasa Szewczenki. Braliśmy udział w przedstawieniach, których reżyserem i autorem był Bohdan Antkiw”. W 1939 roku, po przyłączeniu Zachodniej Ukrainy do URSR, „Proświtę” zamknięto, a chór przestał istnieć. W latach 1940–1941 Bohdan Antkiw śpiewał w kapeli chóralnej przy Tarnopolskiej Obwodowej Filharmonii. Od 1941 do 1944 roku B. Antkiw kierował wiejskim chórem i kołem dramatycznym w rodzinnej wsi Ostriw. W 1942 roku chór wsi Ostriw wziął udział w krajowym konkursie we Lwowie, poświęconym 100-leciu urodzin Mykoły Łysenki. W skład jury weszli profesor E. Kozak, doktor Stanisław Ludkiewicz, profesor Mykoła Kolessa, profesor Josyp Moskwiczow, profesor Jarosław Witoszyński, doktor Wasyl Barwiński. Konkurs odbywał się w trzech kategoriach: 1) chóry wielkomiejskie; 2) chóry miasteczkowe; 3) chóry wiejskie. Chór wsi Ostriw pod kierownictwem Bohdana Antkiwa zajął pierwsze miejsce. Ówczesna prasa pisała
Pierwsze miejsce w kategorii chórów wiejskich zajął chór ze wsi Ostrowa koło Tarnopola, prowadzony przez Bohdana Antkiwa, który wykonał dwie pieśni Łysenki: „Na grodzie koło brodu” i „Wiatr w gaju nagina”. Swoją kulturą śpiewaczą wyraźnie wyróżniał się na tle chórów wiejskich”. (Almanach pierwszego krajowego konkursu chórów w Galicji w setną rocznicę urodzin Mykoły Łysenki. — Lwów. — 1943 r.). Od 1944 do 1948 roku B. Antkiw pracuje jako kierownik chóru w Tarnopolskim Teatrze Dramatycznym im. I. Franki. Tarnopol został w czasie wojny bardzo zniszczony, dlatego teatr działał w mieście Czortków w obwodzie tarnopolskim. Ze wspomnień syna Jurija: „Pewnego razu zachorował aktor grający główną rolę w sztuce M. Staryckiego „Oj nie chodź, Hrycu, na wieczornice”. Nie było zastępcy i ojciec zgodził się go zastąpić. Zagrawszy tę rolę znakomicie, ojciec został przyjęty do trupy i od tej pory łączył zawód aktora z zawodem kierownika chóru”. W 1948 roku teatr przeniesiono do Tarnopola i zaczęto go nazywać Tarnopolskim Muzyczno-Dramatycznym Teatrem im. T. H. Szewczenki. Tutaj Bohdan Antkiw pracował do 1963 roku, wykonując role heroiczno-romantyczne. Od 1950 do
w 1958 roku pisze muzykę do przedstawień teatru. W 1952 roku B. Antkiwowi nadano tytuł zasłużonego artysty Ukrainy. Od 1963 do 1964 roku Bohdan Michajłowycz dyrygował studenckim zespołem „Czeremosz”. Od września 1963 roku aż do ostatnich dni życia Bohdan Antkiw pracował w Lwowskim Akademickim Teatrze im. Marii Zankowieckiej. W rezultacie współpracy z Iriną Wildė na scenę wchodzi inscenizacja powieści „Siostry Riczyńskie”. Ta sztuka miała długie życie, była wizytówką teatru podczas gościnnych występów, grano ją na scenie ponad 400 razy, a na każdy spektakl przychodziła Iryna Wildė. W Teatrze im. M. Zankowieckiej artysta inscenizuje utwory „Na przełomie nocy”, „Kraj wyboistej drogi”, „Nieoczekiwane spotkania” (wszystkie we współautorstwie z Romanem Iwanyczukiem), „Chorągwiarze” O. Hončara (we współautorstwie z S. Danczenkiem), trylogię „Motria” B. Łepkiego i inne. B. M. Antkiw zmarł we Lwowie 22 grudnia 1998 roku. Sprawę ojca kontynuują jego synowie: Bohdan, obecnie artysta ludowy Ukrainy, kierownik artystyczny Państwowej Męskiej Akademickiej Kapeli Chóralnej im. L. Rewuckiego w Kijowie, oraz Jurij, dyrygent we Lwowie.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
