Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

KULTURA „MÓJ SZCZERY PRZYJACIELU…”

Слово Просвіти, №24 за 2008 рік

Imię ukraińskiego malarza i pedagoga Iwana Soshenki weszło do skarbca ukraińskiej kultury nie tylko dzięki jego własnej twórczości, ale także aktywnemu udziałowi w wykupie z poddaństwa Tarasa Szewczenki. W ubiegłym roku w czerwcu obchodzono 200-lecie dnia jego urodzin. A niedawno społeczność świętowała jeszcze jeden jubileusz — 170 lat od czasu, gdy Taras stał się wolny. Szczególnie aktywnie te jubileusze obchodzili ziomkowie Iwana Soshenki. W bogusławskiej cerkwi Pokrowskiej 2 czerwca 1807 roku ksiądz dokonał zapisu: „U bogusławskiego mieszczanina Maksyma Soshenki i żony jego Oleny narodzonego chłopczyka Iwana pomodlił się i ochrzcił”. W tym malowniczym miasteczku upłynęło dzieciństwo przyszłego artysty. „Początek twórczego życia Soshenki — pisze wiodący bibliograf miejscowej biblioteki rejonowej N. Fedorczenko — był zadziwiająco szczęśliwy — za namalowany w klasztorze obraz „Miejsce Górne” młodemu mistrzowi zapłacono tyle, że można było kupić działkę ziemi. Jednak wabiła go Akademia Sztuk Pięknych w Petersburgu. Z czasem, zarabiając na życie malowaniem skrzyń i odnawianiem ikon, Iwan Maksymowycz stał się jej słuchaczem, a w listopadzie 1838 roku otrzymał atest wolnego nieklasowego artysty. W życiu T. H. Szewczenki pojawił się niczym bajkowy czarodziej: Iwan Maksymowycz nie tylko zorganizował wykup utalentowanego poddanego — dał on impuls potencjalnym możliwościom, co uczyniło poetę i malarza tym, kim stał się dla Ukrainy. „Mój szczery przyjacielu — tak do Soshenki zwracał się Taras Szewczenko”. Na dwusetny jubileusz Soshenki w Bogusławiu odbyły się uroczyste wydarzenia; wyremontowano dom-muzeum na Łobunce, gdzie urodził się artysta, uporządkowano przyległy teren; przeprowadzono konkursy sztuk plastycznych i użytkowych, konferencję naukowo-praktyczną; stworzono film dokumentalny o Soshence „Geniusz dobroci”. A na obecne obchody 170-lecia wykupu Szewczenki z poddaństwa Rada Miejska Bogusławia zorganizowała wyjazd działaczy naukowych i kulturalnych z Ukrainy do Sankt Petersburga. W Rosyjskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie uczyli się Iwan Soshenko i Taras Szewczenko, odbyło się uroczyste przekazanie popiersia I. Soshenki w darze dla muzeum Szewczenki w Petersburskim Państwowym Akademickim Instytucie Malarstwa, Rzeźby i Architektury im. Ilji Riepina. Popiersie artysty z białego włoskiego marmuru (autor M. Szmatko) ustawiono w Sali Pamięci wielkiego Kobziarza obok jego popiersia. Tutaj Szewczenko ostatni rok żył i zmarł. Szczerze witali ukraińską delegację konsul Ukrainy w Sankt Petersburgu M. Rudko, wicegubernator Sankt Petersburga S. Tarasow, rektor Petersburskiego Państwowego Instytutu Malarstwa, Rzeźby i Architektury im. Ilji Riepina A. Czarkin, który, nawiasem mówiąc, żył i uczył się na Ukrainie. Wszystkie te wydarzenia odbyły się dzięki wielkiej pracy kulturalno-oświatowej pracowników Muzeum I. Soshenki w Bogusławiu, o którym opowiada jego pierwszy kierownik Bohdan Kapko. Przygotowała Nadija KYRIAN. Hanna SZEWCZENKO, m. Czernihów. W starożytnym Czernihowie, gdzie obecnie stoją świątynie epoki książęcej, gdzie Mychajło Kociubynski napisał swoje najlepsze utwory, gdzie znajduje się największa na Ukrainie dzwonnica, gdzie mieszka duch Motri Koczubej, głośno i barwnie odbył się III Międzynarodowy Festiwal Folklorystyczny kultur narodowych „Poleskie koło” z udziałem Wędrownego festiwalu „Etnoewolucja”. Na Czernihowszczyznę przybyli goście z niemal całej Ukrainy. „W tym roku rozszerza się geografia naszego festiwalu, przyjmujemy przyjaciół z Białorusi, z miasta Rzeczyca w obwodzie homelskim, z Polski, miast Mielnik i Boćki, z Estonii, miasta Põlva” — zaznaczył naczelnik wydziału kultury i turystyki Czernihowskiej Obwodowej Administracji Państwowej Serhij Mojsijenko. „Poleskie koło” rozszerzało się, nabierając głośności i masowości podczas świątecznego uroczystego pochodu ulicami starożytnego Czernihowa, w którym wzięły udział zespoły muzyczne i choreograficzne.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn