Strona · s. 12strona oryginału ↗
„TO HYMN DLA ZWYKŁEGO CZŁOWIEKA”
Слово Просвіти, №24 за 2008 рік
Halyna HUZIO, Lwów. Zdjęcia: Andrij KUBIAK. W Narodowym Teatrze Dramatycznym im. M. Zańkowieckiej na premierze spektaklu „Słodka Darusia” na podstawie powieści pod tym samym tytułem autorstwa Marii Matios nie było gdzie szpilki wcisnąć. Reżyserski debiut aktorki, zasłużonej artystki Ukrainy Ludmyły Skrypki, udał się. Potwierdziły to nie tylko oklaski lwowskiej publiczności, ale i łzy w jej oczach — dramatyczny, bolesny „przekaz” powieści został przekazany widzowi własnym, scenicznym językiem! Oprócz reżyserki, przyczynili się do tego kompozytor Ołeksandr Kozarenko oraz Olha Semioszkina, która opracowała plastykę ruchu. Świetnie w inscenizacji pracowali aktorzy — Natalia Hunda (Darusia) oraz Mykoła Homeniuk (Iwan Cwyczok). Na szczególne wyróżnienie zasługują młode talenty — małe aktorki Halyna Watamaniuk i Ołena Macejko, które grają Darusię w dzieciństwie. Historia niewiarygodnego ludzkiego bólu — o tym, dlaczego Darusia, którą we wsi nazywają „słodką”, w wieku dziesięciu lat przestała mówić — na scenie, w porównaniu z książką, opowiadana jest nieco prościej. Choć i tutaj można wyraźnie wyczuć atmosferę codzienności bukowińskiej wsi (dzięki barwnym postaciom, pieśniom i tańcom), zbrodnie radzieckich oficerów w połowie XX wieku. Finał spektaklu, mimo całego jego dramatyzmu, jest optymistyczny: Iwan Cwyczok skonstruował helikopter i odleciał na nim. Tego w powieści nie ma. Tutaj nie obyło się bez mistyki. Gazeta „Wysoki Zamek” 24 maja drukowała ekskluzywną historię „Iwan Cwyczok: prawdziwy. I zmyślony”, którą jako swoistą kontynuację „Słodkiej Darusi” dla naszych czytelników napisała Maria Matios. Okazuje się, że prawdziwy Iwan kiedyś skonstruował coś podobnego do helikoptera czy aeroplanu i pewnego dnia nawet wzleciał na nim z góry. Maria Matios przez dwa wieczory z rzędu obserwowała z widowni lwowską premierę „Słodkiej Darusi”. Po spektaklu pisarka wyszła na scenę ze łzami w oczach. „Lwowie, co ty ze mną robisz? — powiedziała. — Jestem teraz prawie niema — jak moja Darusia… Lwów mnie rozszarpał… Przez dwa wieczory w tej sali obserwowałam feerię ukraińskiego ducha! Moja książka to hymn dla zwykłego człowieka: każdego z nas, o których nikt nie myśli, a na których trzyma się ten świat. Reżyser Ludmyła Skrypka odważyła się wystawić to, co dla sceny jest nieprzydatne. I wy ją usłyszeliście! Jestem tutaj szczęśliwa”. Każdy zespół — było ich ponad 130 — występował na trzech scenach, a podczas przejścia do miejsca następnego występu wszyscy chętnie śpiewali, grali na instrumentach muzycznych i fotografowali się. A czernihowianie, będąc świadkami tego, że w ich starożytnym mieście zamieszkała śpiewająca dusza „Poleskiego Koła”, witali się uśmiechami i nawet przyłączali się do śpiewu. Na „Poleskim Kole” szeroko otworzyło bramy Miasteczko Mistrzów — tutaj zawrzały targi i
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
