Strona · s. 3strona oryginału ↗
SPOŁECZEŃSTWO I MY
Слово Просвіти, №24 за 2008 рік
Petro ANTONENKO Bardzo chciałbym zakończyć temat projektu telewizyjnego „Wielcy Ukraińcy”. Podzielam opinię Jurija Illenki, który powiedział, że narodowi, który ma Tarasa Szewczenkę, po prostu nie przystoi przeprowadzać takich show. Gazeta „Siegodnia” następnego dnia po finale obwieściła nagłówkiem na pierwszej stronie: „Im nie starczyło 600 nieżądnych banderowców”. To znaczy, nie starczyło sześciuset głosów zwolenników Bandery, żeby właśnie jego wyprowadzić na pierwsze miejsce, a nie na trzecie, jak wyszło w rezultacie. Nie przegapił okazji, by zareagować na finał, zaprzysięgły historyk gazety „Siegodnia” Ołeś Buzyna. W felietonie „Zwycięstwo ruskiego księcia” napisał: „Najważniejszym Ukraińcem okazał się Jarosław Mądry, książę Rusi, żyjący na długo przed tym, jak słowo Ukraina pojawiło się na świecie”. Na to można odpowiedzieć bardzo krótko: książę żył jeszcze „dłużej” przed tym, jak na świecie pojawiło się słowo „Rosja”. A wywody, że komuś nie starczyło 600 głosów do zwycięstwa swojego kandydata, są bezsensowne. Przecież cały konkurs był celowo zaplanowaną fikcją. Szkoda, że normalni ludzie dali się wciągnąć w tę grę. Konkurs nie był i nie mógł być wyrazem woli obywateli. Po pierwsze, organizatorzy konkursu z jakiegoś powodu wzięli na siebie misję „odsiewu” głosów. Okazuje się, że głosowanie można w ten sposób „korygować”. Po drugie, w konkursie nie ustanowiono zakazu oddawania przez jedną osobę więcej niż jednego głosu. Technicznie jest to możliwe – komputer mógłby nie zaliczać drugiego, piątego itd. głosu z jednego telefonu komórkowego. Wręcz przeciwnie – afiszowano, kto przyśle więcej! Więc czym to było – wyrazem woli ludzi czy opłaconych funkcjonariuszy, klakierów, najmitów, czyli tych samych pieniędzy? Kto uwierzy w końcową tabelę konkursu, w ten ustalony przez showmanów ranking? W to, że ukraiński naród jest na tyle narodowo obojętny, że uważa w tym rankingu Amosowa za drugiego, wyżej od Szewczenki i Chmielnickiego, a Frankę za ostatniego, dziesiątego? Czy odwrotnie, już na tyle narodowo świadomy, żeby postawić na trzecim miejscu Stepana Banderę? Organizatorzy projektu zadeklarowali jego cel tak: przyciągnąć uwagę do wybitnych postaci Ukrainy, pokazać je Ukraińcom. Czyżby tylko w taki sposób, poprzez takie „projekty” mamy odkrywać naszą historię? Dlaczego dla milionów Ukraińców jest ona do tej pory zamknięta? Dlaczego nie odkrywa się jej normalnie? Teraz w zwykłej wsi na najprostszą antenę telewizyjną można odbierać 10 i więcej programów telewizyjnych prosto z eteru. W miastach, gdzie jest telewizja kablowa, liczba kanałów w niej już sięgnęła pół setki i stale rośnie. Liczby kanałów satelitarnych już nie sposób zliczyć. Ale spróbujcie znaleźć w tym oceanie telewizji coś naprawdę ukraińskiego! W ciągu dwóch lat kijowskie studio „Wiatel” nakręciło ponad 50 filmów dokumentalnych o wybitnych Ukraińcach. Bezskutecznie próbuje „przebić” te filmy do głównych ukraińskich kanałów telewizyjnych. Do tej pory udało się namówić jedynie „5 kanał”. Tak samo w punkcie zamrożenia znajduje się kwestia wydania tych wspaniałych filmów w masowym nakładzie na płytach, a czekają na to tysiące szkół, zamroczonych projektami telewizyjnymi Ukraińców. Dopóki nie odkryjemy sobie naszej prawdziwej, sławnej, tragicznej, skomplikowanej historii, dopóty będą się tłuc w naszej przestrzeni informacyjnej takie telewizyjne show-projekty jako profanacja dla prostaków, za których nas mają.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
