Strona · s. 15strona oryginału ↗
O MOŻLIWOŚCIACH TURYSTYKI WIEJSKIEJ
Слово Просвіти, №24 за 2011 рік
Pozostał zaledwie rok do rozpoczęcia największego wydarzenia sportowego w historii niepodległej Ukrainy — mistrzostw Europy w piłce nożnej, bardziej znanych jako „Euro-2012”. Co, oprócz samych zawodów sportowych, może zainteresować zagranicznych turystów? Jak ważne jest dzisiaj zachowanie unikalnych zabytków, stworzenie do nich szlaków turystycznych oraz infrastruktury, która byłaby w stanie przyjąć zagranicznych gości? Jakie są perspektywy, miejsce i znaczenie turystyki wiejskiej w kontekście przygotowań do „Euro-2012”? Jakie osiągnięcia krajoznawców i działaczy Proświty przydałyby się w kształtowaniu pozytywnego wizerunku kraju oraz w rozwoju turystyki wiejskiej? Odpowiedzi na te i inne pytania 3 czerwca w agencji informacyjnej „Ukrinform” próbowali znaleźć uczestnicy „okrągłego stołu” pod hasłem „Krajoznawstwo jako czynnik rozwoju turystyki wiejskiej w kontekście Euro-2012”, zorganizowanego wspólnie przez Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. Tarasa Szewczenki oraz Narodowy Związek Krajoznawców Ukrainy. Uczestnicy „okrągłego stołu”: Mykoła Czerep, Pawło Babenko — koordynator projektów NZKU, Mykoła Jakowyna, Ołeksandr Sułym. Obecnie na Ukrainie 130 tysięcy zabytków zostało objętych ochroną państwa. Taką liczbą relikwii historycznych i kulturowych nie może pochwalić się każdy kraj. Jednak tylko cztery z nich zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Sprawa ochrony zabytków we współczesnej Ukrainie ma więcej problemów niż sposobów ich rozwiązania. Właściwa instytucja państwowa została niedawno rozwiązana, nadzór nad przeważającą większością zabytków sprawują organizacje społeczne, a nawet poszczególni obywatele. Na Ukrainie jest zaledwie 300 archeologów (!), którzy posiadają licencje na badania, „kwitnie” „czarna i szara” archeologia… Takie niepokojące fakty przytoczył asystent pełniącego obowiązki przewodniczącego Państwowej Służby Turystyki i Kurortów Ołeksandr Sułym oraz prezes Ukraińskiego Komitetu Międzynarodowej Rady Ochrony Zabytków. Jedną z najciekawszych form pracy Narodowego Związku Krajoznawców Ukrainy jest organizacja i prowadzenie ekspedycji naukowo-krajoznawczych do miejsc, które uważa się za część naszego dziedzictwa narodowego. Format takich ekspedycji, zapoczątkowanych przez Petra Tronkę, to przede wszystkim badanie stanu zabytków. Przecież zachowanie zabytków dziedzictwa kulturowego narodowego zakłada ich rozwój — w żadnym wypadku upadek. Wyruszając do Kaczanówki — sławnego zakątka Czernihowszczyzny, naukowcy i krajoznawcy mało liczyli na odkrycie czegoś nowego. Do pałacowo-parkowej perły zawitali, aby wyjaśnić realną sytuację. Ekspedycją NZKU kierował zastępca przewodniczącego Związku, zasłużony pracownik kultury Ukrainy Hryhorij Klepak. W jej skład weszli również naukowcy, edukatorzy, znawcy zabytków. Przybyli do Kaczanówki nie jako grupa rewizyjna, lecz jako koneserzy rezerwatu. Tak, Hryhorij Klepak podczas wystąpienia na seminarium krajoznawczym podkreślił, na czym może polegać pomoc ze strony „centrum”. Mykoła Jakowyna przypomniał, jak wyglądała Kaczanówka 10 lat temu. W tamtym czasie placówkę opuściło chyba 7 dyrektorów, atmosfera była nie do zniesienia: brakowało środków na najpotrzebniejsze działania restauracyjno-konserwatorskie. Nie było nawet wyraźnych granic „Kaczanówki”: działki przyzagrodowe z gospodarstwami domowymi poszczególnych obywateli w dziwny sposób trafiły w skład rezerwatu! Na początku kadencji L. Kuczmy pan Jakowyna zwrócił się do niego z listem, w którym szczegółowo opisał unikalność zespołu pałacowo-parkowego w Kaczanówce. I zaproponował, bez zmian w profilu rezerwatu, jego ogólnej dostępności i działalności muzealnych zabytków, stworzenie tutaj rezydencji państwowej klasy międzynarodowej. Wtedy na Ukrainie nie było jeszcze odpowiedników amerykańskiego Camp David czy dzisiejszej „Syniohory”, i argumenty
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
