Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

A już jak zaprzęgniemy!....

Слово Просвіти, №24 за 2012 рік

Mykoła SŁABOSZPYCKYJ, pisarz, laureat Narodowej Nagrody im. Tarasa Szewczenki Co to za kraj, w którym do jego głównego organu ustawodawczego wybiera się politycznych dywersantów, nienawistników jego państwowej niepodległości, jednostki gotowe sprzedać, zadeptać samą ideę narodową? Co to za kraj, w którym górę biorą łajdaki i złodzieje, w którym władcze głupstwo, wykrzywiwszy wargę, wyśmiewa patriotów, znieważa intelektualistów, którzy nie dorobili się „kasy”? Co to za kraj, który wybierając coraz gorszych czołowych przywódców, którzy niszcząc go od wewnątrz, już teraz tworzą wrażenie jego rachitycznej niepodległości i groteskowej niezdarności? Co to za kraj, w którym wszelkie ścierwo i hołota pluje w oczy narodowi tytularnemu; w którym marginalny napływ dyktuje zasady, normy i warunki istnienia? Co to za kraj, w którym jego pospolity lud, pokornie skłoniwszy czoła, znosi zniewagę wobec narodowych świętości, usypiając się głupimi nadziejami: „Jakoś to będzie...”. Ten kraj to Ukraina. Jeśli w każdym pełnowartościowym państwie świata istnieją tak drżąco święte rzeczy, na które nałożono wieczne tabu, to na Ukrainie uczyniono państwową religią totalną poprawność polityczną, quasi-poprawność i pseudopoprawność, które pozwalają każdemu przybłędzie, każdemu podczłowiekowi, każdemu jaskiniowemu szowiniście czuć się bezpiecznym za swoje zbrodnicze działania przeciwko wartościom narodowym, za zamach na wszystkie nasze tabu. To przecież w kraju Ukrainie doszliśmy do tego, że wszystko jest na sprzedaż i wszystko można kupić — stanowiska, rangi, tytuły, głosy, dusze ludzkie. To przecież tylko na Ukrainie jednokomórkowe istoty, w których trudno dostrzec choćby mglisty ślad homo sapiens, zostały kanonizowane na elitę polityczną. To przecież tylko na Ukrainie, słuchając „dyrygenta” parlamentu Czeczetowa albo kidałowów-kiwałowów, kolesniczenków rozumiesz, że Goebbels nie umarł całkowicie — on ma w naszym parlamencie tyle klonów. Ale historia świadczy: Ukraińcy wprawdzie niemiłosiernie długo zaprzęgają, ale jak już zaprzęgną — to hej... I dlatego nie zawsze u nas: „Wszystkie języki milczą, / Bo błogosławieństwo panuje”. Czasem to „wszystko” mówi. A kiedy mówi, to tak, że — „i Dniepr, i urwiska”. I mówi ten głos narodowej sprawiedliwości jednogłośnie: nie będzie „ukraińskiego getta”, nie będzie „białoruskich wariantów”, nie będzie lirycznej bezradności, a zatem nie będzie i „dwujęzyczności” jako zamaskowanego synonimu rosyjskiego, jako języka mniejszości narodowej, do którego metodycznie i niestrudzenie popychają nas, byśmy przywykli. Nie będzie, jeśli nie pozwolimy. Bo „my”, według Wasyla Symonenki, „to nie mnóstwo standardowych »ja«”. Bo pamiętamy słowa Stusa: „Grzechem jest nie walczyć o siebie. I nie wyprostowywać siebie”. I wtedy na pytanie „co to za kraj?” odpowiem — to kraj, gdzie radują się, myślą i krytykują władzę po ukraińsku. Przecież dwóch języków, ojczyzn i miłości nie bywa. A imię Ukrainiec — wreszcie dotrze do każdego — nie jest dekoracyjną ozdobą. Ukrainiec — nasza zrealizowana istota. niezbędna jest większa solidarność i aktywność wszystkich świadomych i patriotycznie nastawionych obywateli, aby obronić demokratyczne podstawy państwa, jego Konstytucję, która dawno już określiła status zarówno języka państwowego, jak i języków mniejszości narodowych. Podoba mi się hasło: „Pragniesz dwujęzyczności — naucz się ukraińskiego!”. Kiedy to wezwanie stanie się rzeczywistością, odpadnie powód do konfrontacji na tle językowym. Niestety, póki co większość Rady Najwyższej nie uświadamia sobie, że bez języka nie ma narodu, nie ma państwa. Spokoju nie będzie, bo „ruski mir”, nie poczuwszy prawdziwego oporu, będzie napierał nadal, aż do całkowitego zniwelowania najdroższego duchowego skarbu narodu.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn