Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

Lubow Benedyszyn: „Najważniejsze dla pisarza — być usłyszanym”

Слово Просвіти, №24 за 2017 рік

Niedawno we Lwowskim Domu Nauczyciela odbyła się prezentacja twórczości poetki Lubow Benedyszyn. Jak opowiedział moderator tego spotkania prezentacyjnego, pisarz, doktor nauk historycznych Petro Szkrabjuk, jest to już czwarte spotkanie z poetami, którzy nie mieszkają we Lwowie, w celu włączenia ich w życie kulturalno-artystyczne stolicy Galicji. „Lubę odkryłem dla siebie dwa lata temu — wyznał na początku spotkania Petro Wasylowycz — kiedy podarowała mi swój tomik. Od pierwszego wiersza zrozumiałem, że Lubow Benedyszyn to superpoetka”. Zgadzam się z moderatorem. I ze swojej strony jestem przekonany, że i wy, szanowni czytelnicy, zgodzicie się ze mną, przeczytawszy w tej relacji zarówno wystąpienie poetki, jak i kilka wierszy, które zaproponowała obecnym — zarówno nam, pisarzom, jak i bardzo szanownym gościom z organizacji społecznych, wśród których wyróżniała się swoją dowcipnością 99-letnia Iryna Szul. Zgadzam się ze znaną ukraińską poetką Mariją Ludkewycz, która we wstępie do ostatniej książki Lubow — „Lita promy nalna liturhija” — słusznie skonstatowała: „W utworach Lubow Benedyszyn czuć głębię uczuć, delikatność i szczerość. Im się wierzy i chce się jak najdłużej rozkoszować w tej naturalnej żywiole”. Lubow Benedyszyn jest laureatką konkursu „Złoty Trójząb” (2011), zwyciężczynią Międzynarodowego konkursu poetyckiego z okazji 200-lecia urodzin T. Szewczenki „Czatuje w stuleciach Czerniecza gora” (2014), dyplomantką Ogólnoukraińskiego konkursu literackiego im. Wołodymyra Drocyka (2015), laureatką Ogólnoukraińskiej nagrody literackiej im. Mychajła Czabaniwskiego oraz Ogólnoukraińskiego konkursu im. Lesia Martowycza (2016), autorką 8 książek poetyckich. Po wierszach obecni usłyszeli szczere słowa o twórczości poetki od przewodniczącego Lwowskiej organizacji obwodowej NSPU Ihora Hurhuły i jego zastępcy Olesia Diaka. A potem Lubow Benedyszyn już prozą opowiedziała, jak przyszła do Poezji: — Małe sale mnie nie przerażają. Przyjemnie widzieć znajome, bliskie twarze. Najważniejsze dla pisarza — być usłyszanym. Między moją twórczością a edukacją jakaś nieuchwytna niteczka już jest zawiązana. Zastępca ministra edukacji zacytował mnie, ale obraziłam się, bo nazwał mnie amatorem… Zaczęłam pisać w dojrzałym wieku. W latach młodzieńczych byłam poza poezją. Gdzieś jakiś grunt był w duszy założony: babcia darowała mi bajeczki. W swoim domu dorastałam przy książce. Początkowo interesowały mnie rysunki. Na twarzy było rozczarowanie, jeśli w książce nie było rysunków… Ale książka okazała się ciekawa. Urodziłam się, dorastałam w Sokalu, ukończyłam Politechnikę Lwowską — wydział chemiczno-technologiczny. Chemik ze mnie nie wyszedł. Ukończyłam kursy księgowości, od 2003 roku zajmuję się księgowością. Od 2005 roku — księgowa firmy „Ptachiwnyk”. Widzę wiele wspólnego w księgowości i poezji — precyzyjne słowa. Pierwsza książka — „Fejerija wesny”. Wspierał mnie Hennadij Rodyczew. Wiele wspierała Marija Ludkewycz… Drugą — „Kriz roky i suzirja” — wydałam w Iwano-Frankiwsku. W trzeciej — „Wik anhela” — dużo wierszy o przyrodzie. „Z jego wysokim imieniem śpiewam i żyję”. Wtedy myślało się: nie musimy niepokoić Anioła. Ale teraz dziękuję Mu, gdy coś dobrego się zdarza. Jeszcze było kilka tomików — „Po toj kineć weselky”, „NOTA BENE. Z nestrymnych notatok”. Ihor Pawluk, pisząc przedmowę do „NOTA BENE”, nazwał ją „Wybierać czy wywalczać”. Przygotował Bohdan ZALIZNIAK Wiersze Lubow BENEDYSZYN Kryzys Społeczeństwu źle: wyczerpane i chore. Czatuje czas, podstępny basawriuk. „Oj, biada, biada…” — cicho zapłacze Horyń. „O Boże, Bo…” — westchnienie utopi Buh. Dniepr o dniach sławnych coś mamrocze… Desna — jak zaczarowana — gdzie sny… Społeczeństwo marne: duchy-potwory. ... I sylwetka Zbawiciela między nimi. 10.11.2013 Poczęcie nieba W sobie począć wyż — Niech narodzi się kiedyś…. Cień żalu nad głową. A dusza — poza mrokiem Świata świeci się w słowach. Zaduma cięższa żywa: Jak tego światła nie zgasić? Jak to niebo donosić? Czy narodzi się kiedyś? — W sobie począć wyż… 20.06.2014 Święto 1 Namaluję wieczór ze śnieżynkami I kawałek Europy w oknie. …Oliwier i taca z mandarynkami. Konfetti, girlandy i ognie. Fajerwerki, aniołów owacje… A nad ranem (do niebios echo!) upadną świąteczne dekoracje za którymi codzienność i wojna. 2 Rozwinę cukierek, jak cykutę: choć w święto — minimum biedy. …A dusza (pod wybuchy salutów) sennie wyrywa się tam, gdzie co noc gradowo i w okopach… Jutro — dzień powszedni, kołowrót zdarzeń… Co to nawyk — już nie tak strasznie nie umierać na linii frontu. 12.2015—01.2016 Huśtawka …I słyszę zew utraconego raju. I widzę sad, co jabłkami śni. Teraz w nim tylko gwiazdy dojrzewają I huśtawka samotnie skrzypi. Huśta syn mojego dzieciństwa widmo: Namiot niebios — to z bliska, to z dala. A biały świat — nieskalanie piękny, Gdzie jeszcze nikt w nikogo nie strzela. Gdzie jeszcze nikt nikomu jeszcze nie wróg I pachną słońcem wiosny i lata… A huśtawki życia — to w dół, to w górę. A huśtawka — to spada, to wzlata.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn