Strona · s. 15strona oryginału ↗
Maryna SMIŁANEC: Maryna SMIŁANEC:
Слово Просвіти, №24 за 2017 рік
«Najważniejsza jest miłość i trzeba o nią walczyć» Młoda dramatopisarka Maryna Smiłanec jest laureatką pierwszej nagrody Ogólnoukraińskiego konkursu „Koronacja słowa—2015” w kategorii „Sztuki dla dzieci”. Od ubiegłego sezonu teatralnego spektakle na podstawie jej utworów zaczęły pojawiać się w afiszach kijowskich teatrów. A niedawno repertuar Centrum Sztuki „Nowy Ukraiński Teatr” wzbogaciła ironiczna komedia „Kefir, zefir i kaszmir” na podstawie sztuki „Beautiful life”. Dziś Maryna jest gościem „SP”. — Jaka była Pani droga do dramaturgii? — Studiowałam na wydziale aktorskim Kijowskiego Kolegium Teatru i Kina. Planowałam zostać aktorką. Ale już wtedy zrozumiałam, jak ciekawie jest pisać coś własnego. Kiedyś w kolegium dano nam zadanie przygotowania inscenizacji utworu współczesnego dramaturga. Nie znalazłam niczego, co by mnie zainteresowało. Dlatego postanowiłam napisać własną inscenizację. Praca spodobała się moim kolegom z roku i poradzili mi, bym próbowała swoich sił w literaturze. Wspierał mnie w tym również wykładowca Witalij Kino. — Jest Pani zwyciężczynią konkursu „Koronacja słowa”. Proszę o tym opowiedzieć. — Napisałam bajkę „Kraina poważnych”, która przypominała o dzieciństwie, i chciałam ją wystawić z kolegami z roku. Równolegle wysłałam utwór na konkurs „Koronacja słowa”. Byłam mile zaskoczona, gdy otrzymałam nagrodę. Wydarzenia rozgrywają się w kraju, w którym zabroniono marzyć, bawić się, śmiać, opowiadać bajki. Bajkopisarz poznaje dziewczynkę i opowiada, czym jest prawdziwe dzieciństwo, uwalnia ją od strachu i wątpliwości. Razem nowi przyjaciele uwalniają cały kraj. Ta sztuka spodobała się Witalijowi Kino i postanowił ją wystawić w Oksana JASIŃSKA Na wystawie eksponowane są prace graficzne na szkle, w których Iryna Bondaruk odzwierciedla szkice z dziecięcego życia i codzienności przeszłości, oraz kolekcja tradycyjnych drewnianych zabawek jej męża Andrija, mistrza rzemiosła ludowego. Ekspozycję dopełniają drewniane zabawki z początku ubiegłego wieku, a także autorskie pisanki małżeństwa. Łącznie zaprezentowano 130 dzieł tej artystycznej rodziny. Do stworzenia prac graficznych artystkę zainspirowały obserwacje dzieci, opowieści starszych ludzi o dzieciństwie, fascynacja etnografią i dawnymi fotografiami. Temat dzieciństwa wzmacniają dziecięce drewniane zabawki Andrija, stworzone przez autora na podstawie tradycyjnej ukraińskiej zabawki z różnych regionów. Podczas wystawy odbywają się wycieczki tematyczne, a także warsztaty, na których dzieci malują zabawki. Scena ze spektaklu „Kefir, zefir i kaszmir” Nowym Ukraińskim Teatrze. Reżyser rozumie wszystkie moje utwory i znajduje w nich głębię tematów. Nie byłam na próbach, a po raz pierwszy zobaczyłam spektakl na premierze. Jestem wdzięczna także Illi Rybałce, który stworzył muzykę do spektaklu, oraz Julii Kino za kostiumy. — A w tworzeniu spektaklu „Alfabet dobrych manier” brała już Pani udział? — „Alfabet dobrych manier” to mój projekt, który realizowała jedna z czołowych aktorek Nowego Ukraińskiego Teatru Polina Kino. Był to jej debiut reżyserski. Spektakl ma wychowywać, ale staraliśmy się stworzyć wesołe przedstawienie dla dzieci, aby maluchom było ciekawie w teatrze. W tym celu zwiększyliśmy liczbę zabaw, angażujemy dzieci w wydarzenia dziejące się na scenie. — „Kefir, zefir i kaszmir” to Pani druga wspólna praca z reżyser Poliną Kino. — Polina była pierwszą osobą, której wysłałam do przeczytania moją nową sztukę „Beautiful life”. Od razu wybrała ją do wystawienia swojego spektaklu dyplomowego jako absolwentka Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu Teatru, Kina i Telewizji im. I. Karpenki-Karego. To historia życia dwojga ludzi, którzy kochali się, ale nie mieli możliwości być razem. U schyłku lat rozumieją, że niby przeżyli życie poprawnie, ale szczęśliwi nigdy nie byli. I oto los daruje im ostatnie spotkanie. Jestem wdzięczna aktorom Julianie Jewstafiewej (Wira Makariwna) i Władysławowi Swedeniukowi (Wałentyn Mychajłowycz), oraz Witalijowi Kino (kierownik artystyczny inscenizacji), Julii Kino (scenografka kostiumów), Illi Rybałce (kierownik muzyczny spektaklu), Jehorowi Snyhyrowi (oprawa świetlna). — Oprócz Nowego Ukraińskiego Teatru Pani spektakle są wystawiane w innych teatrach? — W PostPlay Teatrze reżyser Jewhenija Widiszczewa wystawiła spektakl „16+”. To historia o nastolatkach, którzy kończą szkołę i trafiają w skomplikowaną i niebezpieczną przygodę. I właśnie w tych ekstremalnych warunkach ujawniają się ich charaktery. — A co z planami twórczymi? — W Nowym Ukraińskim Teatrze kończą się prace nad moim spektaklem dla dzieci „Mój domowy dziki Lis”, w którym poruszam temat ekologii, oraz ironiczną komedią dla dorosłych „Ludzie Forbesa”. Mam propozycje także od innych teatrów. Pragnę robić swoje, autorskie rzeczy. Piszę o tym, co mnie porusza. Przez konflikt z samą sobą w wyobraźni pojawiają się postacie, potem pierwsze dialogi, które obrastają innym materiałem dramatycznym. Rozmawiał Eduard OWCHARENKO Zdjęcia Anastasiji SZYTOMPEL
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
