Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

Kijów ograł Moskwę na froncie dyplomatycznym

Слово Просвіти, №24 за 2017 рік

W Brukseli i Rzymie odbyły się dwa ważne szczyty. Ich decyzje mogą odczuwalnie wpłynąć także na dalszy przebieg zbrojnej konfrontacji w Donbasie. Logiczne więc, że zarówno Kijów, jak i Moskwa wykazały w przededniu spotkania światowych liderów pewną aktywność dyplomatyczną. Serhij CZYRKOW Prezydent Ukrainy podczas bezpośredniego spotkania zapewnił sobie wsparcie tak ważnego gracza politycznego, jakim jest kanclerz RFN Angela Merkel. Wprowadził w zawiłości stosunków ukraińsko-rosyjskich nowo wybranego prezydenta Francji Emmanuela Macrona. Zsynchronizował zegarki polityczne z premierem Kanady Justinem Trudeau. Przeprowadził szereg rozmów telefonicznych z parlamentarzystami i urzędnikami państw Europy i USA. Dyplomatyczne wysiłki uwieńczyły pokazowe testy najnowszej rakiety oraz otwarte przesłanie Petra Poroszenki do przywódców krajów „wielkiej siódemki”. Z jednej strony Ukraina zademonstrowała rosnącą potęgę militarną, z drugiej — przypomniała Europejczykom, czym może skończyć się dla ich krajów lekceważenie realnych zagrożeń i wezwała, by nie powtarzać błędów przeszłości. A Putin uciekł się do zwyczajowych środków w stylu KGB: brudnych ataków informacyjnych, zakulisowych nacisków na nielicznych politycznych sympatyków i na zakończenie przekazał przez włoskiego premiera Paolo Gentiloniego przesłanie do uczestników szczytu. Znowuż — tajne. Jak pokazał przebieg szczytów, pracę przygotowawczą Ukraina wygrała. Zarówno pod względem stylu, jak i nastawienia na konkretny rezultat. W obu spotkaniach po raz pierwszy miał wziąć udział nowy prezydent USA. Zbiorowa Europa zarówno pragnęła znajomości z Trumpem, jak i się jej obawiała. W Sojuszu Obronnym tak nie byli pewni wyników negocjacji, że zdecydowali się na obniżenie rangi spotkania. Zamiast planowanego szczytu postanowiono przeprowadzić w belgijskiej stolicy kolację roboczą. Prezydent USA nazywał bowiem NATO strukturą przestarzałą i mało efektywną, zarzucał sojusznikom niewypełnianie zobowiązań finansowych i obiecywał bronić tylko wypłacalnych członków bloku. Groźba zerwania wisiała także nad szczytem „wielkiej siódemki”. I to nie tylko z powodu obietnic wyborczych Donalda Trumpa. Już podczas obrad zaostrzyły się rozbieżności w kwestiach handlu i ochrony klimatu. Prezydent USA odrzucił również zaproponowany przez Włochy projekt oświadczenia końcowego w sprawie kryzysu uchodźczego. Jego opór był na tyle poważny, że u oponentów zaczęły pojawiać się wątpliwości co do celowości corocznych spotkań szefów państw i rządów. Prawdopodobnie nigdy nie dowiemy się, kto i jakimi argumentami skłonił krnąbrnego Trumpa do kompromisu. Ale oba szczyty osiągnęły najważniejsze: zachowanie jedności zachodnich demokracji. USA i NATO zadeklarowały bliskość w ocenie światowych zagrożeń i zamiar zjednoczonego oporu. „Wielka siódemka” również zdołała wyjść z kryzysu wewnętrznej konfrontacji. Tutaj nie udało się porozumieć jedynie w kwestii walki ze zmianami klimatu na planecie. Wynikami szczytów w pewnym stopniu może być usatysfakcjonowana także Ukraina. Sekretarz generalny NATO Jens Stoltenberg po zakończeniu „kolacji roboczej” z Trumpem poinformował: Sojusz będzie kontynuował ścisłe partnerstwo z naszym krajem. Będzie udzielał wsparcia praktycznego i politycznego oraz zdecydowanie wspierał „wysiłki zmierzające do wypełnienia porozumień mińskich”. Oświadczenie prezydenta USA również miało charakter raczej proukraiński niż promoskiewski. Podkreślił on: Sojusz musi przywiązywać ogromną wagę do „zagrożeń ze strony Rosji na wschodnich i południowych rubieżach NATO”. Wagę tych słów potwierdziła pilna informacja z Waszyngtonu. W projekcie budżetu federalnego USA na 2018 rok, obok innej pomocy, przewidziano możliwość przekazania Ukrainie broni śmiercionośnej. Na to nie odważyła się żadna z poprzednich administracji Białego Domu. Wsparcie dla Kijowa w konfrontacji z agresywnym sąsiadem po raz kolejny zadeklarowali także liderzy „wielkiej siódemki”. Odpowiedzialnością za wojnę w Donbasie jednoznacznie obarczyli Kreml, odrzucając kłamliwe oświadczenia Putina o braku jego wojsk najeźdźczych na terytorium Ukrainy. Końcowe komunikaty szczytu zawierają niezaprzeczalne poparcie dla integralności terytorialnej Ukrainy. Wyrażono również prawdopodobieństwo zaostrzenia sankcji wobec Federacji Rosyjskiej, jeśli ta nie wypełni podjętych w Mińsku zobowiązań lub dopuści się agresywnych działań. Moskwa na decyzje światowych liderów odpowiedziała prowokacją w przestrzeni powietrznej Wielkiej Brytanii. Putin nadal pręży muskuły armii, których już mało kto się boi. Deputowana Rady Najwyższej Iryna Friz: — 8 czerwca 2017 roku parlament przyjął bardzo ważny projekt ustawy. Pozwoli to położyć dodatkowy fundament pod przyszłe dokumenty doktrynalne w sektorze bezpieczeństwa i obrony. Właśnie ten skład parlamentu 23.12.2014 roku większością konstytucyjną (303 — „za”) poparł ustawę, przedłożoną przez Prezydenta Ukrainy Petra Poroszenkę, którą zniesiono haniebną politykę bezblokowości i wielowektorowości. Serdecznie dziękuję spikerowi Andrijowi Parubijowi za wytrwałość i pryncypialną konsekwencję we wspieraniu integracji euroatlantyckiej. Jako inicjatorka i współautorka projektu ustawy 6470, chciałabym wymienić 5 głównych powodów, dlaczego potrzebujemy tej ustawy właśnie teraz. Po pierwsze. Polityka neutralności okazała się nie tylko błędną, ale i otwarcie zdradziecką, gdyż w tym czasie niemal zniszczono nasz sektor bezpieczeństwa i obrony. Za narzuconą przez Janukowycza i jego popleczników naszemu państwu neutralność zapłaciliśmy już najwyższą cenę — ponad 10 000 obywateli Ukrainy zginęło, wśród których ponad 3000 naszych żołnierzy, z których każdy jest bohaterem. Straciliśmy 10% terytorium. Straty ekonomiczne sięgają niemal 70 mld dolarów. Po drugie. Standardy NATO to nie tylko wysoka zdolność bojowa własnych wojsk, ale także inna etyka i kultura relacji wojskowych i cywilnych. Po trzecie. NATO to organizacja, której priorytetem są wartości demokratyczne, których dzisiaj broni naród ukraiński. Po czwarte. Członkostwo w Sojuszu to przede wszystkim zapobieganie konfliktom, współpraca i zaufanie w rozwiązywaniu kwestii bezpieczeństwa. Po piąte. Wszyscy członkowie NATO to rozwinięte i odnoszące sukcesy państwa. Dzisiaj dokonujemy historycznego wyboru i pewnie poruszamy się drogą integracji euroatlantyckiej. Ukraina musi wejść do bloku odnoszących sukcesy państw, zjednoczonych Układem o bezpieczeństwie zbiorowym.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn