Strona · s. 14strona oryginału ↗
Każda dusza to osobny Wszechświat
Слово Просвіти, №24 за 2018 рік
W Muzeum-Pracowni Iwana Kawaleridzego otwarto wystawę ludowego artysty Ukrainy, laureata Nagrody im. Tarasa Szewczenki Walerija Franczuka oraz Marii Franczuk – „Nowe i stare”, na której ojciec i córka zaprezentowali swoje prace malarskie i graficzne. Przewodniczący Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta”, laureat Narodowej Nagrody Ukrainy im. Tarasa Szewczenki Pawło Mowczan w swoim wystąpieniu zatrzymał się przy rozumieniu czasu, który uważa za kategorię filozoficzną. I to rozumienie przejęła córka pana Walerija – Maria. Czas jest obecny w nas, a my jesteśmy formułami czasu, jeśli zachowujemy przeszłość. A Walerij Franczuk nieprzypadkowo zachował swoje rysunki, począwszy od połowy lat 70. Ten czas jest dziś dla nas już daleką przeszłością. Według przekonania Pawła Mychajłowycza, prace W. Franczuka to wielka szkoła ukraińskiego malarstwa i jest on najbardziej współczesnym narodowym ukraińskim artystą. Znany ukraiński dyrygent, ludowy artysta Ukrainy Iwan Hamkało zwrócił uwagę obecnych na to, że Walerij Franczuk zawsze zadziwia, na jego wystawach za każdym razem można zobaczyć prace, które otwierają twórczość artysty na nowo. Wydawałoby się, że wszystkie zaprezentowane prace graficzne twórcy wykonane są w realistycznej manierze, niby wszystko na nich jest zrozumiałe, ale mimo to pozostaje jakaś tajemnica. O swojej twórczej przyjaźni z Walerijem Franczukiem opowiedział niestrudzony popularyzator twórczości Tarasa Szewczenki Borys Wojcechiwski. Pan Borys wraz z W. Franczukiem stworzyli wiele świetlic Kobziarza w szkołach ogólnokształcących na całej Ukrainie. A Ludmyła Stasiuk wykonała własne wiersze. Maria Franczuk, córka artysty, ma szczególne spojrzenie na życie i twórczość. Urodziła się w stolicy, ukończyła wydział sztuk pięknych Kijowskiej Dziecięcej Akademii Sztuk. Po tym rozpoczęła naukę w Narodowej Akademii Sztuk Pięknych i Architektury, na katedrze scenografii i kinoscenografii. Od 2014 roku jest członkiem Związku Projektantów Ukrainy. Otrzymała dyplomy za zwycięstwa w ogólnoukraińskich i międzynarodowych konkursach artystycznych. W dorobku twórczym Marii są cztery wystawy indywidualne: w kijowskich galeriach „Nif” i „Switłycia”, Narodowym Muzeum Literatury Ukrainy oraz Narodowym Kijowsko-Peczerskim Historyczno-Kulturalnym Rezerwacie. Ostatnia odbyła się w ramach kulturalno-artystycznego projektu „Ławrowski plener”. Była uczestniczką ponad 80 grupowych wystaw artystycznych, a także międzynarodowych plenerów w Warszawie, Chocimiu i Koktebelu. W 2014 roku brała udział w charytatywnej aukcji, przeprowadzonej w ramach Pierwszego ogólnoukraińskiego festiwalu artystycznego z okazji 200-lecia urodzin Tarasa Szewczenki „Sze.Fest-2014”. W czerwcu 2016 roku z powodzeniem obroniła swój animowany projekt dyplomowy „By The Wind” i uzyskała stopień licencjata. Obecnie opracowuje przyszłe projekty komiksowe i krótkometrażowe utwory animowane. Twórcze credo Marii: „Każda dusza to osobny Wszechświat i dzięki sztuce staje się on widzialny”. Na wystawie zaprezentowano obrazy Marii Franczuk, które stworzyła w latach 2016–2018. W płótnach „Zagubiony”, „W poszukiwaniach”, „W głębokim śnie” Marii najlepiej udało się oddać swój nastrój, są one również najbardziej doskonałe kompozycyjnie. W planach jest stworzenie krótkometrażowej animacji. A Walerij Franczuk zaprezentował na wystawie swoją grafikę, stworzoną w latach 70. i 80. ubiegłego wieku, kiedy studiował w Kijowskim Instytucie Artystycznym. Nawiasem mówiąc, te prace wcześniej nigdzie nie były wystawiane. Tutaj można zobaczyć szkice Kijowa i innych miast Ukrainy. Szczególną uwagę przyciąga praca, na której przedstawiono początek budowy osiedla mieszkaniowego na Trojeszczynie w Kijowie. Kilka lat artysta pracował w mieście Sławuta w obwodzie chmielnickim. Tam stworzył swoje prace „Spadł śnieg”, „Zaśnieżone olchy”. Wiele prac poświęcił wsi Lubytów na Wołyniu, gdzie minęło dzieciństwo jego żony. Kiedy zaczęto budować Chmielnicką Elektrownię Jądrową, stworzył dyptyk „Nietiszyńska starożytność”, aby potomni mogli zobaczyć, jaka wspaniała przyroda była tam, gdzie wkrótce powstało miasto energetyków. Wśród nowych prac są „Pozostałości Chińskiego Muru”, namalowane pod wrażeniem podróży do Chin, oraz utwór z serii „Finiszowa prosta”, na którym można zobaczyć stylizowane figury biegnących postaci ludzkich. W planach jest przeprowadzenie jeszcze jednej wystawy rodzinnej, na której oprócz ojca i córki zaprezentowana zostanie twórczość żony Walerija Franczuka – Apolinariji.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
