Strona · s. 3strona oryginału ↗
Ludoznawstwo z fałszywym posmakiem
Слово Просвіти, №24 за 2018 рік
(z demonstracją map, na których narysowane są wybuchy), z jakiej broni strzelano, jaka jest liczba rannych i zabitych, jednak nie mówi ani słowa o stratach wroga. Następnie udzielają głosu rzecznikowi Ministerstwa Obrony, który powtarza to wszystko niemal dosłownie, również nie informując o naszych działaniach odwetowych. Odnosi się wrażenie, że nasi siedzą w okopach i ziemiankach, nie wychylając głów i nie odpowiadając ogniem — jedynie błagają los, żeby w nich nie trafiło. Nie rozumiem, po co te powtórzenia, mogę jedynie podzielić się swoimi domysłami. Pierwsze, co przychodzi na myśl, to to, że prowadząca chce pokazać, jaka jest mądra, zna sytuację na froncie nie gorzej od przedstawiciela Sił Zbrojnych Ukrainy i chce nas przekonać, że nie oszukuje telewidzów. Takie wyjaśnienie nie jest zbyt przekonujące, dlatego trzeba szukać czegoś innego. Bardziej przyziemnym i prawdopodobnym wyjaśnieniem może być po prostu brak innych informacji i prowadzący robią powtórki, żeby „zabić” więcej czasu. Bo rzeczywiście, oddawanie większej części czasu przeznaczonego na wiadomości na reklamę cudownych leków na wszystkie choroby jest nieładne, a nawet trochę nieetyczne. Tak, o stratach trzeba mówić i smucić się po poległych i rannych, trzeba zachwycać się heroizmem obrońców naszej Ojczyzny. To święty obowiązek i każdy Ukrainiec oddaje swoją duszę i serce naszym drogim wojownikom. Jednak można przypuszczać, że prowadzący specjalnie musują i powtarzają wiadomości z frontu, aby napędzić na nas żal, smutek, rozpacz, zwątpienie, które w końcu przechodzą w rozpaczliwe pragnienie zakończenia wojny za wszelką cenę. A takich „cen” są tylko dwie: albo pokonać moskiewskiego okupanta atakiem wojskowym, co wymaga kolosalnych ofiar i dzisiaj jest nierealne, albo, jak wzywają niedobitki regionali z Opozycyjnego Bloku, podpisać z moskiewskim łotrem traktat pokojowy. To znaczy, podpisać traktat o kapitulacji, w warunkach której przeżyliśmy ponad trzysta lat, doświadczając krwawych rzezi, pańszczyźnianej niewoli, głodomorów, gułagów, sybirów i milionów poległych żołnierzy-Ukraińców, którzy walczyli za interesy obcych państw, oraz niszczenia tradycji, religii, języka, kultury. Chcemy powrotu tego — wtedy naprzód, na kolana! Prowadzącemu z rozumem, patriocie, mężowi stanu należałoby po powiedzeniu o naszych stratach podawać również informacje o stratach wroga, a także wyjaśniać, że wolności i niepodległości bez krwi i ofiar nie bywa. Należałoby przypominać o narodach, które stawały do zbrojnej obrony ojczystego państwa, mimo militarnej potęgi wroga. Kiedy na Polskę napadły potężne i okrutne nazistowskie Niemcy oraz nie mniej nieludzka bolszewicka Moskwa, wszyscy Polacy stanęli w obronie ojczystego kraju. Chociaż w tej wojnie Polacy stracili 66 300 osób zabitymi, ale po kilku latach odzyskali Niepodległość, a nawet zajęli niemałe niemieckie i ukraińskie terytoria, którymi władają do dziś. Prawdziwymi bohaterami okazali się Finowie, kiedy napadła na nich nienasycona komuno-bolszewicka Moskwa. Działania bojowe trwały 105 dni, w tym czasie Finowie stracili zabitymi 26 600 osób, jednak zachowali swoją Niepodległość. Według szacunków zachodnich historyków, liczba zabitych radzieckich wojskowych wynosi 150—200 tysięcy, a do tego setki tysięcy rannych i odmrożonych. Według niektórych danych Oles POSZYWAJŁO, kierownik Oddziału Keramologii Instytutu Ludoznawstwa Narodowej Akademii Nauk Ukrainy, dyrektor generalny Narodowego Muzeum-Rezerwatu Ukraińskiego Garncarstwa, przewodniczący zarządu organizacji społecznej „Kongres Ukraińskich Keramologów”, doktor nauk historycznych, profesor, zasłużony działacz nauki i techniki Ukrainy
Całkowicie ignorując odpowiednie rozporządzenie Gabinetu Ministrów Ukrainy, zarządzenia normatywne Ministerstwa Oświaty i Nauki Ukrainy, lekceważąc ustawowe zasady uczciwości akademickiej, rada podjęła decyzję o przyznaniu stopnia naukowego doktora nauk historycznych w specjalności „etnologia” skandalicznie znanej samozwańczej „ekspertce ds. etnologii i etnografii”, doktorantce i wykładowczyni katedry muzealnictwa i ochrony zabytków Charkowskiej Państwowej Akademii Kultury O. W. Szczerbań za amatorską rozprawę doktorską „Ewolucja tradycji wykorzystania naczyń glinianych w ludowej kulturze żywienia Ukraińców Naddnieprza drugiej połowy XIX – początku XXI wieku”. Przy tym obecni członkowie rady zostali poinformowani, że rozprawa zawiera plagiat akademicki, autoplagiat, fabrykację, fałszerstwo; zamiast obowiązkowych minimalnych 15 arkuszy wydawniczych tekstu głównego zawiera jedynie 11,97; z 20 minimalnie wymaganych publikacji w naukowych czasopismach fachowych Ukrainy i innych państw posiada jedynie 8, w tym żadnej z obowiązkowych czterech w naukowych czasopismach innych państw; część artykułów sfałszowała, a część okazała się fake’owymi, czyli w ogóle nieistniejącymi; w ciągu lat 2012–2017 ze swoimi sklonowanymi pseudonaukowymi artykułami stale figurowała w nominacji „Keramgandż” (publikacje z bezwartościowymi keramologicznymi wątkami) corocznych Narodowych konkursów publikacji na tematy keramologii, garncarstwa, ceramiki na Ukrainie. Doktorantka jest szczególnie znana z masowego rozpowszechniania w ukraińskich mediach fałszywych informacji o swoich osiągnięciach naukowych: ogłosiła się członkiem rady naukowej akademickiej instytucji naukowej, członkiem nieistniejącego narodowego związku twórczego, przewodniczącą nieistniejącego oddziału mistrzów twórczości ludowej, współautorką monografii zbiorowych, autorką projektów naukowych i fałszywych ekspedycji terenowych, a ponadto – „naukowcem-marketerem”, „ekspertką ds. etnografii i etnologii”, „wiodącą popularyzatorką tradycyjnej kultury Połtawszczyzny i Słobożanszczyzny”, „wiodącą popularyzatorką ukraińskich tradycji Połtawszczyzny, Charkowszczyzny i Sumszczyzny”, „wiodącą popularyzatorką-ekspertem tradycyjnej kultury Połtawszczyzny, Charkowszczyzny i Sumszczyzny, dzieł ukraińskiej sztuki tradycyjnej i ludowego bytowania”, „ekspertem ds. ludowej obrzędowej, garncarskiej i gastronomicznej kultury Ukraińców”, a także – „ekspertem-konsultantem w sferze rozwoju wiejskiej turystyki zielonej na Ukrainie”, „popularyzatorką kultury gastronomicznej całej Lewobrzeżnej Ukrainy”. Wreszcie, 25 maja 2016 roku ogłosiła się jedynym ekspertem ds. kultury obrzędowej wszystkich żyjących Ukraińców z mistyczno-patriotycznym przesłaniem: „Wypełniam luki ukraińskim kontentem”! Trzech oficjalnych oponentów przedstawiło sfałszowane wnioski o naukowej i praktycznej wartości rozprawy, o liczbie i objętości publikacji oraz o kompletności opublikowanych materiałów. Decyzja o przyznaniu stopnia naukowego została bezwstydnie podjęta przy braku kworum, poprzez wrzucenie do urny do tajnego głosowania biuletynów za nieobecnych członków rady. Rezonansowa farsa stała się jaskrawym przykładem grupowego („uczonego”) gwałcenia „Kodeksu etycznego uczonego Ukrainy”, przyjętego przez zgromadzenie ogólne Narodowej Akademii Nauk Ukrainy 15 kwietnia 2009 roku, wywołanego do życia potrzebą społeczeństwa, by „być pewnym uczciwości naukowców i wiarygodności wyników ich badań”. Przypomnę tylko kilka cynicznie zignorowanych zasad kodeksu: „Obowiązek uczonego przeciwdziałać… przyznawaniu stopni naukowych i tytułów za prace, które nie odpowiadają osiągnięciom światowej nauki lub zostały wykonane z naruszeniem norm etyki, w szczególności zdecydowanie demaskować plagiat i inne formy naruszeń prawa autorskiego…; aktywnie przeciwdziałać pseudonaukowej działalności, występować przeciwko rozpowszechnianiu w społeczeństwie jej poglądów i rekomendacji…; uczony musi zapewniać nienaganną uczciwość i przejrzystość na wszystkich etapach badania naukowego i uważać za niedopuszczalne przejawy oszustwa, w szczególności fabrykowanie i fałszowanie danych, piractwo i plagiat…; wszyscy, którzy brali twórczy udział w pracy, muszą być wskazani jako autorzy; uczony nie powinien powtarzać swoich publikacji naukowych w celu zwiększenia ich liczby…; uczony powinien być maksymalnie obiektywny w ocenie własnych osiągnięć. Prasa, radio i telewizja mogą być wykorzystane do propagowania osiągnięć naukowych, ale nie własnej osoby…; uczony ponosi odpowiedzialność osobistą za uczciwą i obiektywną ocenę rozpraw kandydackich i doktorskich. Występując w roli oponenta przy obronie prac rozprawowych, uczony musi być bezstronny…; uczony, który narusza Kodeks etyczny, ponosi odpowiedzialność moralną przed wspólnotą naukową i społeczeństwem” (zob.: https://www.znu.edu.ua/etychnyj-kodex-uchenogo-Ukrajiny.pdf). Jak wynika z tego wykazu, O. W. Szczerbań wraz z uczonymi zaangażowanymi w jej obronę, swoją pseudonaukową działalnością naruszyli wszystkie te fundamentalne zasady „Kodeksu etycznego uczonego Ukrainy”. Faktycznie rozprawa i opublikowana na jej podstawie monografia O. W. Szczerbań dyskredytują współczesną ukraińską etnologię akademicką, a przede wszystkim keramologię. Stały się one swoistymi podręcznikami „keramgandżu” i pseudonaukowej twórczości, nie tylko próbą antynaukowej prowokacji, ale i przejawem korupcji naukowej, gdy uczeni z nazwiskiem przymykają oczy na bezwartościowość rzekomo naukowej pracy. Jednocześnie jest to pewien sprawdzian współczesnych uczonych na zdolność do obrony ideałów i zasad naukowych. Zatem u pamiętnego lwowskiego „doktora Pi” pojawiła się godna naśladowczyni – zachęcona w tymże Lwowie „doktor Eks(pert)”. Zdaje się, że maski opadły: znane są nazwiska tych „nowych” uczonych, którzy aktywnie włączyli się w lobbowanie i szerzenie pseudonauki na Ukrainie. Nie wiadomo tylko, jak zareaguje Ministerstwo Oświaty i Nauki Ukrainy oraz osobiście minister Lilia Hrynewycz na skutecznie wypróbowaną we Lwowie cyniczną technologię manipulacyjną klonowania pseudodoktorów-etnologów oraz jawne ignorowanie obowiązującego ustawodawstwa. Ale o tym dowiemy się już wkrótce, kiedy pojawi się werdykt atestacyjny tego centralnego organu państwowego w sprawie atestacji kadr naukowych. A póki co, przygnębiające wideo i porażające dokumenty o praktycznym doświadczeniu stosowania nauki fałszowania zobacz TUTAJ: http://ceramological-defect.com.ua/archives/388; https://www.facebook.com/ceramological.defect https://www.youtube.com/watch?v=Xb64MZUykPM
W ostatnich latach na Ukrainie przetoczyła się fala „dysergate’ów”, związanych ze skandalicznymi obronami rozpraw. Jednak rezonansowe publikacje w mediach dotyczące prac naukowych znanych osób okazały się „niewinnymi nieporozumieniami” w porównaniu z pseudonaukowym sabatem, haniebnie-komicznie odegranym 5 czerwca we Lwowie. Tam Specjalistyczna rada naukowa dwóch akademickich instytucji naukowych – Instytutu Ukrainoznawstwa im. Iwana Krypiakewycza NAN Ukrainy oraz Instytutu Ludoznawstwa NAN Ukrainy – zawzięcie gwałciła dokumenty normatywno-prawne, które określają obowiązkowe w kraju wymagania wobec atestacji kadr naukowych, a przy okazji także ukraińską akademicką keramologię.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
