Strona · s. 4strona oryginału ↗
Ciąg dalszy artykułu «Duchowa obręcz budowania państwa», s. 1
Duchowna obręcz budowania państwa
Слово Просвіти, №24 за 2018 рік
Ciąg dalszy. Początek na str. 1. Zatem stało się tak, że nie posiadając ogólnoukraińskiej ideologii światopoglądowej, co więcej, oparzywszy się na obcej monopolii reżimów totalitarnych, zwłaszcza komunistycznego, boimy się myślą dotknąć swojej Idei jako swoistej obręczy jednoczenia sił narodowych, ich synergii płynącej z jeszcze ostatecznie niezniszczonego bogactwa kulturowego, tradycji historycznych. W szczególności systemu duchowo-intelektualnego zabezpieczenia strategii budowania państwa jako odwiecznego marzenia o życiu w wolności, byciu suwerennymi, posiadaniu własnego koncepcyjno-strategicznego programu rozwoju demokratycznego, sobornizacji narodu, bezpieczeństwa kraju itp. Dlatego przegrywamy wojnę informacyjną w hybrydowej konfrontacji z północnym najeźdźcą, który w przeszłości miał bezpośredni związek z formowaniem zbrodniczych ideologii imperialno-bolszewickich tworzenia tzw. „nowego człowieka radzieckiego”, budowy świetlanej „komunistycznej przyszłości”, wreszcie, współczesnego „urządzania Rosji”, „ruskiego miru” — tego propagandowego słowotoku, który był i jest tym imperialno-ideologicznym opium, którym nas poją, aby nas rozszarpać i zniewolić (i nie tylko nas). Narodowa idea — duchowa obręcz sobornizacji Ukrainy. Narodowa idea — kategoria właściwa formacjom etnicznym i społeczno-politycznym, które uświadomiwszy sobie swoją odrębność, stały się narodami. Takim narodom właściwy jest ich ustalony koncept społeczny, ideologiczne duchowo-intelektualne wsparcie budowania państwa, które opiera się na idei (marzeniu), która konsoliduje wspólnotę, jest jej dźwignią, programem i drogowskazem. Nie dział wodny, nie Dniepr czy Zbrucz, a duchowo-intelektualna Obręcz — tarcza ochronna przed wojną hybrydową i dzisiejszy ratunek narodu. Nie motywy konsumpcyjne i „żołądkowe”, według Franki, interesy, a synergia Ukraińskiej Idei — ratunek narodu tytularnego. Nie spory — czy ona jest, czy jej nie ma, a geneza jej rozwoju oraz przelana za nią krew pokoleń — podniosą nas z kolan. Niezależnie od dyskusji, poglądów i podejść do formowania Ukraińskiej Idei Narodowej naród musi się zjednoczyć i skonsolidować wokół uznania, że historycznie proces powstania, stawania się i rozpowszechniania ukraińskiej Idei przebiegł od demokratycznej Konstytucji Filipa Orlika, cyrylo-metodiańskiego hasła społecznego „kraj bez chłopa i pana” przez Michnowskie uświadomienie Ukrainy jako narodowego samodzielnego państwa, walkę Ukraińskiej Republiki Ludowej, jej zjednoczenie z Zachodnioukraińską Republiką Ludową oraz wyzwoleńczo-bojowy okrzyk UPA „zdobędziesz albo zginiesz” za nią, aż po dzisiejsze Majdany w obronie wyboru eurointegracyjnego. Olha ŻMUDOWSKA. Zakończenie. Początek na str. 1.
Spotkanie, na którym zebrali się przedstawiciele władz państwowych Ukrainy oraz ambasad Białorusi, Litwy, Łotwy i Polski wraz z wiodącymi specjalistami i badaczami centralnych państwowych instytucji archiwalnych, odbyło się 5 czerwca. Przewodnicząca Państwowej Służby Archiwalnej Ukrainy Tetiana Baranowa zaznaczyła, że włączenie do rejestru UNESCO „Pamięć świata” ukraińskiego archiwum odtajnionych dokumentów dotyczących awarii czarnobylskiej jest ważnym wydarzeniem nie tylko dla naszego kraju, ale i całego świata, ponieważ pomaga rozwojowi Ukrainy w systemie nowoczesnych państw światowych, w osiąganiu standardów życiowych i wartości cywilizowanego świata. Przed kierownictwem, jeśli jest ono prawdziwą duchowo-intelektualną elitą, która nie tylko w okresie przedwyborczym tradycyjnie głośno prezentuje swoje hojne obietnice, całodobowo nie opuszcza przestrzeni medialnych, oszołamiając ogół społeczeństwa rozgłosem pragnień włączenia się do najnowszej historii ukraińskiego państwowotwórstwa, a w rzeczywistości chce i może udoskonalać jego ćwierćwiekową praktykę, aktualizują się przede wszystkim dwa fundamentalne zadania. Pierwsze: zjednoczyć i skonsolidować naród. Bez skonsolidowanego narodu obywatelskiego wzniesienie mocnego fundamentu naszego państwowotwórstwa, nakierowanie go na zwycięstwo, deokupację, dekomunizację czy deoligarchizację jest niemożliwe. Drugie: uznać, że fundamentem i przenikającym elementem podwalin musi stać się szeroko uspołeczniona UNI – scementowana na ogólnoukraińskich interesach, wysokich wartościach społeczno-moralnych, tradycyjnych duchowych i materialnych – ziemia obiecana, soborowe niepodległe państwo, jego rodzimy język, jedyna Cerkiew lokalna, narodowe przestrzenie informacyjne, edukacyjne, naukowe i inne, pamięć historyczna, konkurencyjna gospodarka, pomyślna ekologia, zamożny naród, europejski wektor integracji, równoprawne międzynarodowe relacje i współpraca. Wreszcie, budowa narodowego demokratycznego państwa i informacyjnej wspólnoty obywatelskiej. Świętością świętości zadań UNI jest uformowanie jednolitych narodowych przestrzeni: gospodarczej, językowo-informacyjnej, kulturowej, religijnej i innych oraz pomoc Ukraińcom w różnych regionach w uświadomieniu sobie bycia soborowym, państwowocentrycznym narodem. W tym kontekście przyszłe kierownictwo państwa, przede wszystkim Prezydent kraju, powinno uświadamiać sobie, że UNI to swoisty kompleks wierzeń i duchowe credo narodu, kwintesencja patriotycznych uczuć, narodowego światopoglądu i świadomości państwowej niepodległości, suwerenności jej interesów; to światopoglądowy koncept-konstrukt duchowo-intelektualnego potencjału narodu, czyli ludzi – twórców państwa i współobywateli, którzy, opierając się na przeszłości, mobilizują twórcze wysiłki na rzecz osiągnięć współczesnych i przyszłych, na rzecz ustanowienia i konsolidacji narodu ukraińskiego jako jednolitej polityczno-etnicznej wspólnoty obywatelskiej i całościowej jednostki światowej wspólnoty, aby przybliżyć ideał narodowy do najwyższych osiągnięć cywilizowanej ludzkości w różnych sferach jej rozumnej działalności na drodze postępu i dobrobytu. Kandydat na najwyższe stanowisko jeszcze przed wysunięciem lub samozgłoszeniem oraz jego zespół muszą widzieć UNI w architekturze rozbudowy, aby potem nie pytać: jaką Ukrainę budować? Przytoczony dyskurs jest wystarczający dla narodu, którego ciągłość (dziedziczność) rozwoju nie została przerwana. Zachowanie zaś tożsamości narodowej narodu tytularnego, który przez wieki próbowano zniszczyć, wymaga studiowania definicji UNI nie tylko jako zjawiska o złożonej naturze społeczno-ekonomicznej, etnicznej, kulturowo-językowej, religijnej, ekologicznej i innej w duchowo-intelektualnych, fenomenalnych i wysoce dynamicznych kontekstach historycznych, ale także jako wieloczynnikowego programu współczesnego rozwoju kraju, podniesienia jego podmiotowości, subsydiarności, konkurencyjności itd. Zatem UNI to nie tylko program działań na jutro, przyswojenie i zachowanie dorobku przeszłości, jej historycznych, tradycyjnych instytucji, ale także naukowo uzasadnione, innowacyjne i integracyjne kierunki współczesnych w wymiarach światopoglądowych, motywacyjno-wartościowych oraz innych duchowo-informacyjnych i czasoprzestrzennych. Wreszcie, UNI to semantyczny znak, by się zjednoczyć, jego ideologiczna podstawa; równocześnie – locja, za pomocą której należy doprowadzić ukraiński statek do przystani Państwowości na poziomie europejskim, godnym pracowitego i wolnego człowieka. Ukraińcy, aby być naciocentrycznymi, muszą kierować się jednolitymi soborowymi interesami, rozwijać kolektywne myślenie narodu i emergentnie udoskonalać składowe idei ukraińskiego państwowotwórstwa jako jego jakościowo nowe strukturalno-funkcjonalne strategemy, które dyktuje XXI wiek – Ukraina: soborowa, ukraińska i godna cywilizowanej ludzkości. Formuła SUG (soborowość, ukraińskość, godność) projektuje wizję i misję współczesnej idei narodowej, a jej składowe służą jako swoiste sugestie, które mogą wpływać na opracowanie strategii rozwoju państwa, jakościowo modernizując jego system poprzez mechanizm emergencji. Czyli udoskonalać jako system społeczny, gdzie człowiek, naród i cywilizowany świat to trójjedyne niezbędne podłoże, a składowe SUG to fundamentalne markery i orientacje postępu na drodze do cywilizacji. Będzie to sprzyjać nie tylko planowaniu i prognozowaniu rozwoju narodu, ale także da możliwość strategizowania według wzorców.
UNI. Strategowanie to wyższy poziom zarządzania państwem, który może wymagać uchwalenia nowych ustaw, opracowania odrębnych programów, strategii oraz ich zabezpieczenia informacyjnego, naukowo-technicznego i finansowego. Tylko przekształcając składowe UNI w strategemy rozbudowy, możemy odpowiedzieć na pytania: „Kim jestem?” i „Co zrobiłem dla państwa ukraińskiego?”. W tym sensie strategemy to generalne wytyczne budowy państwa, według których, niczym według mapy drogowej, muszą poruszać się i ofiarnie pracować zarówno człowiek, jak i naród, aby nie zapaść się (lub aby nie „pomogli” w tym sąsiedzi) w niebyt. Właściwie takie narody nie upadają, a wręcz przeciwnie, przekształciwszy instytucje ekstraktywne (wyzyskujące) w inkluzywne, osiągają wolność i dobrobyt, niezależnie od bogactwa tego czy innego kraju. (Acemoglu Daron, Robinson James. Dlaczego narody przegrywają / Przeł. z ang. Kijów: Nasz Format, 2016. — 440 s.). Czynniki ekonomiczne, zasoby naturalne ustępują przed korupcją, państwową kleptomanią oraz instytucjami, które wyzyskują własny naród. Zatem przede wszystkim chodzi o postęp duchowy, który zakłada nie tylko terytorialno-przestrzenną, ale i duchowo-intelektualną soborowość Ukraińców jako jedność oraz zdolność do wspólnego, społecznego, synergicznego tworzenia własnego państwa na nowych ideologiczno-cywilizacyjnych zasadach, konsolidując się i jednocząc mentalnie oraz narodowo. To nie jest prosta, lecz kompleksowo zintegrowana jedność, która również ma trójjedyną podstawę: uznanie wspólnej historii przeszłości, konsolidację pragnień społeczności teraźniejszości do pracy na rzecz wymarzonego państwa przyszłości (wola polityczna wdrażania reform społeczno-gospodarczych, integracji europejskiej, posługiwania się językiem ukraińskim, posiadania jedynego narodowego kościoła itp.). Innymi słowy, chodzi o model soborowości w wymiarach duchowo-intelektualnym, językowo-kulturowym, ideowo-politycznym i światopoglądowym, który na zasadach socjohumanistycznych formuje, spaja i krystalizuje z szarej masy ludności naród jako wspólnotę świadomą narodowo, o właściwych tylko jej cechach jakościowych (świadomości tożsamości narodowej, potrzeby zachowania tradycji, wychowania patriotyzmu i zwartości narodu, a jednocześnie pragnień stania się producentem nowego produktu, zaawansowanych innowacji dla dalszego postępu, przełomu na światowe przestrzenie i rynki itp.). Chodzi o model postępu na podstawie całego pakietu widzialnych i niewidzialnych aktywów, które umożliwiają zachowanie tożsamości narodowej w systemie aksjologicznych (wartościowych) aspektów cywilizacyjności, co emergentnie zapewniane jest przez jakościowo-nowoczesne procesy intelektualizacji, humanizacji, elitaryzacji i ekologizacji. W końcu tworzy się wspólnota, w której główną wartością stają się równe prawa ekonomiczne i polityczne każdego, a wzywającym motywem — „cudzego uczcie się, a swego nie porzucajcie”. Tylko przy tak wszechstronnym uwzględnieniu pakietu wszystkich wymienionych (i niewymienionych) czynników można poprawnie wybrać strategię zwycięstwa na wschodzie, gdzie idea narodowa stanie się jej kamieniem węgielnym. Ten kamień dla nas to nie specjalnie wypieczony aglomerat dla dalszego imperialnego przetopienia w imię wywyższenia nowego samowładcy; nie sztuczny propagandowo-hybrydowy konglomerat, stworzony dla rozszerzenia panowania nad innymi narodami i ich wyzysku, lecz twór twardy jak skała. I dopiero nabywszy, za I. Franką, cech właściwych rozwiniętym narodom, rozbiwszy skałę przeszkód, w szczególności sąsiadów, będziemy mogli wytyczyć „choć synom, jak nie sobie” szeroką drogę w wolny świat. Wtedy działania integracyjne z Europą, kulturalno-pokazowe iniekcje będą miały nie tylko mobilizacyjne, ale i poznawczo-filozoficzne postrzeganie oraz światopoglądowo-jednoczącą kierunkowość. Zatem soborowość to nie tylko integracja gospodarek regionów, ale i konsolidacja narodu na poziomie duchowych, moralno-psychologicznych cech, wewnętrznie właściwych człowiekowi, jego świadomości i mentalności. Równie dobrze — ukraińska Ukraina nie oznacza złośliwej spekulacji hasłem: Ukraina tylko dla Ukraińców. Taką pozycję napiętnował jeszcze Mychajło Hruszewski, pozycjonując myśl demokratyczną: jeśli żyjesz na Ukrainie i pracujesz dla jej dobra, jesteś Ukraińcem. Jednak ukraińskość jako ekskluzywny dorobek narodu trzeba nie tylko zachować, ale i rozwijać w wielobarwnym kwiecie postępowych osiągnięć ludzkości. Właśnie składowe UNI, jako strategemy rozbudowy państwa narodowego, są w stanie pomóc ukraińskości nie zapomnieć prawdy: ich kraj jest na granicy codziennego wyboru między brutalną hybrydową siłą totalitaryzmu a synergią kreatywności mądrości zbiorowej ochrony cywilizowanej ludzkości, jej demokratycznych wartości oraz odpowiedniego dobroczynności. Aby na „granicy”, powiedzmy, prawosławia i katolicyzmu zachować się jako naród soborowy, musimy zjednoczyć się w Jedyny Kościół Lokalny — duchową podstawę soborowych działań Ukraińców. Ciąg dalszy nastąpi. Stepan WOWKANYCZ, Lwów. ...dawnej wyższej władzy Ukrainy oraz KGB z lat 1986–1990, które odtajniono w 2017 roku. Uwagę zwiedzających wystawę przyciągnął „List dyrektora Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej W. P. Briuchanowa o awarii w CzEJ im. W. I. Lenina”, napisany w pierwszych godzinach po awarii; wskazano w nim pierwsze skutki wybuchu na 4. bloku energetycznym Czarnobylskiej EJ: zniszczenie dachu i ścian oddziału reaktorowego, pożar, pierwsze straty w ludziach, poziom radiacji w elektrowni atomowej oraz w Prypeci. Ważne jest również to, że wszystkie odnalezione i zbadane dokumenty od teraz będą nie tylko dostępne dla naukowców z całego świata, ale także otrzymają gwarancję niezawodnego zachowania.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
