Strona · s. 6strona oryginału ↗
«GDYBYM BYŁ DZIENNIKARZEM…» W numerze 21 „SP” z 20.05.2004 r. postawiliśmy kilka pytań pod wspólnym tytułem „Czego czytelnik oczekuje od dziennikarza?”. W odpowiedziach, które napłynęły na tę publikację od czytelników, znajdujemy wsparcie, dobre rady i słuszne uwagi.
Слово Просвіти, №25 за 2004 рік
MYŚLI NA GŁOS Weteran wojny Iwan Serhijowycz MELNYK z Zaporoża zaznacza, że nie warto w „Słowie Proświty” drukować erotycznych zdjęć czy kroniki kryminalnej, „ponieważ ta zaraza nudzi w innych środkach masowego przekazu”. Zamiast tego pan Melnyk akcentuje uwagę na czymś innym, uważając, że demokrację w obecnej Ukrainie (szczególnie biorąc pod uwagę skorumpowanie władzy na wszystkich szczeblach) nie grzech byłoby wprowadzać bardziej zdecydowanymi, być może dyktatorskimi metodami. Początkowo będzie „ciężko, bo nieprzyzwyczajono i nieswojo, niełatwo walczyć z własnymi wadami i przestrzegać żelaznej dyscypliny wobec wymogów prawa, ale potem wszyscy przywykną i społeczeństwo zacznie myśleć prawdziwymi demokratycznymi (a więc i odpowiedzialnymi) kategoriami” — pisze nam I. Melnyk. Aktywnie odpowiedział na propozycję gazety nasz — być może najwierniejszy — korespondent Wołodymyr FERENC: „Połowę gazety należy przeznaczyć na informacje o ukraińskich problemach i od razu — o drogach ich rozwiązania; żadnych informacji — w stylu żalów i narzekań. Drugą połowę — dla wszystkich pragnących dobrze żyć po ukraińsku (rady i pomoc). Gdybym był dziennikarzem, to podzieliłbym sprawy: 30% — informowanie, 10% — komentowanie; kontrolę społeczną oddałbym organizacjom społecznym i korespondentom, 10% — na naprawę komunikacji, 50% — technologie ochrony własnej przestrzeni informacyjnej (trwa wojna informacyjna, a dziennikarz to generał tej wojny). Chcecie rad — proście o to korespondentów. Pożyteczne, moim zdaniem, mogą być regionalne konferencje robocze korespondentów i specjalnych korespondentów”. Nam zawsze imponuje jasność i bezkompromisowość wypowiedzi czytelników; życzenia dla naszej gazety przyjmujemy z uwagą i wdzięcznością. Tak jak na przykład życzenia Wasyla ŁATANSKIEGO, nauczyciela z Krymu: „Niech nie mimochodem, a pełnym głosem gazeta przemówi o tym, jaka jest i jaka powinna być ukraińska szkoła narodowa różnych szczebli — od podstawowej do wyższej. Opowiadajcie o tych, którzy ją teraz budują, szczególnie — na wiejskim odludziu. Dlaczego by od czasu do czasu nie publikować też utworów dla dzieci (wiersze, opowiadania), skoro „Słowo Proświty” czytają w wielu rodzinach, a takich utworów — oj, jak mało w bibliotekach”. Do tego tematu dołącza nasza stała czytelniczka i prenumeratorka od pierwszego numeru „SP” Tamara PRYCHODCZENKO z Illicziwska w obwodzie odeskim: „Proponuję powrócić do publikacji na tematy historyczne, a także pod rubrykami „Jak mówimy”, „Życie kulturalne na wsi”, „Moje rozumienie idei narodowej”. Niektórzy czytelnicy proponują zwiększyć nakład „SP”. Jasne, że zwiększenie nakładu zmienia gazetę, czyni ją bardziej potężną, wpływową, a więc i stwarza dla czytelników dodatkowe, realne możliwości wpływania na władzę poprzez słowo drukowane. Zwiększając nakład, zwiększamy własną siłę społecznego wpływu. Być może właśnie to miała na myśli pani T. Prychodczenko, pisząc do redakcji: „Wszyscy proświcianie i ich zwolennicy powinni prenumerować „Słowo Proświty” i na wszelkie sposoby propagować to prawdziwe wydanie w swoim otoczeniu. Jeśli patriotyczne „SP” będzie czytać więcej obywateli Ukrainy, wtedy i Ukraina będzie zmieniać się na lepsze. Oczywiście, że przy tym nie możemy sobie pozwolić na schodzenie do poziomu prasy brukowej, a więc w „SP”, jak dotąd, nie może być żadnej erotyki czy świeckich plotek”. A pani Natalija SZAŁAK ze wsi Katiużany w obwodzie winnickim pragnie widzieć na łamach „Słowa Proświty” stronę literacką, „żeby przeczytać lirykę, fragmenty utworów prozatorskich, artykuły krytyczne o twórczości Lubow Hołoty, Natali Kłymenko, Niny Hnatiuk, Wasyla Herasymjuka, Pawła Mowczana, Oksany Pachlowskiej, Wasyla Rubana, Dmytra Czerednyczenki, Oksany Szałak i in.”. Dziękujemy pani Natalii za tak wysokie oczekiwania wobec przyszłości. Być może, jeśli nakład gazety znacząco wzrośnie (wyłącznie dzięki świadomym prenumeratorom) chociaż do 50 tysięcy egzemplarzy, można będzie zwiększyć objętość wydania z 16 do 24 stron i, odpowiednio, wśród tych nowych stron obowiązkowo będzie też literacka. Nawiasem mówiąc, wskazane zwiększenie nakładu „Słowa Proświty” w porównaniu z obecnym nakładem 14 tysięcy egzemplarzy nie jest fantastyczne. W Ukrainie jest 26 obwodów z 262 rejonami, około 21 000 szkół, kilka tysięcy wyższych uczelni, no i parę dziesiątek milionów prawdziwych, oddanych patriotów Ukrainy; więc czym jest jakieś 50 tysięcy egzemplarzy?! Spójrzcie tylko — „Bulwar” — nakład 570 000 egzemplarzy. I o czym oni piszą? Czytamy na pierwszej stronie w tegorocznym numerze nr 22: „…powiedziała: „Pozwalam ci mnie rozebrać”. Widzielibyście ten biust trzeciego rozmiaru!.. Zdjąłem z niej sukienkę i usłyszałem: „Pozwalam użyć siły…” A na dole — komunikat: „Nas czyta 2,5 miliona!”. A wielki nakład — to i wpływy z ogłoszeń reklamowych, a więc i możliwość rozszerzenia bazy materialnej, zawodowej i poligraficznej, podniesienia jakości produkcji… To może i nam zacząć od „pozwalam mnie rozebrać”? Nawiasem mówiąc, do rady redakcyjnej „Bulwaru” wchodzą — wśród innych znanych nazwisk — Sofija Rotaru, Ołeh Blochin, Łeonid Buriak, Jewhenija Mirosznyczenko, Witalij Korotycz… — poziom! Wśród odpowiedzi na „Ankietę zapotrzebowania czytelników”, którą zaproponowaliśmy czytelnikom na przełomie obecnego półrocza, przeważają głosy ludzi, którzy wyraźnie skłaniają się ku tradycyjnym ocenom i tradycyjnym wartościom. Być może dlatego większość korespondentów grupuje się wokół myśli, którą krótko wyraził Iwan Melnyk: „Gazeta „Słowo Proświty” ma być taką, jaką jest”. Ale, żebyście wiedzieli, szanowni nasi czytelnicy, — właśnie to określenie, które konserwuje niezmienny stan i hamuje dynamiczny rozwój, wywołuje największy nasz niepokój, bo to, co nienaruszalne, z czasem staje się martwe. Dlatego z wdzięcznością przyjmujemy wszystkie krytyczne uwagi i propozycje, wśród których nie brakuje i takich, które, delikatnie mówiąc, nie odpowiadają realiom: „Gazecie, a dokładniej tym, którzy ją tworzą, życzę bycia konsekwentnymi i drukowania nie tylko panegiryków pod swoim adresem, ale i materiałów krytycznych. Bo jakoś to wychodzi nie do końca tak: niemal wszystkich i wszystko oskarżacie o brak wolności słowa, a sami boicie się podawać wpisy, których myśli autorów nie pokrywają się z waszymi… Zakrada się myśl, że, jak wszyscy inni dziennikarze, jesteście od kogoś lub od czegoś zależni. Z poważaniem DERKACZ W. I., 23.05.04”. A czytelnik Pawło ZHERSKYJ żąda: „Lakoniczności. Mniej suchego, akademickiego wykładu. Myśl czytelnika — na stronę gazety”.
Dziękujemy za propozycje i jednocześnie zwracamy uwagę czytelników, że każdy z Was, szanowni, zawsze może znaleźć swoją myśl na stronach naszego „Słowa Proświty” w naszym tradycyjnym dziale „Wieczór Czytelniczy”, który zamieszczamy niemal w każdym numerze tygodnika. Nasi stali czytelnicy wiedzą już, że nie potrzebujemy panegiryków i, z małymi wyjątkami, nie przenosimy pochwalnych listów na nasze strony. Bardziej interesują nas radosne, optymistyczne wiadomości z tych miejsc, gdzie ludzie nie opuścili rąk i nawet w naszym trudnym czasie utrzymują kulturę życia na przyzwoitym poziomie. Tak jak, na przykład, we wsi Szyroke na Dniepropietrowszczyźnie, z której otrzymaliśmy taką wiadomość czytelnika: „Kultura w naszym regionie jest żywa, nawet wzniosła się na wyższy szczebel, niż to było w sowdepii. Stała się prawdziwie ukraińska. Miejscowa władza wspiera ją moralnie i finansowo; oczywiście, w granicach swoich dzisiejszych możliwości, funkcjonują domy kultury, twórczości dziecięcej, szkoła sztuk, biblioteki. Wznowiono demonstrację filmów, choć, prawda, amerykańskich. Nie odrodził się jedynie handel książkami”. A oto wiadomość czytelniczki z Illicziwska na Odesszczyźnie: „Ukraińska kultura w regionie została już prawie całkowicie zniszczona, a te placówki, które jeszcze pozostały, powróciły do starych wypróbowanych metod i kultury „bratniego” narodu. To i biblioteki, gdzie nie ma ani ukraińskich książek, ani periodyków, i kluby, które teraz dumnie nazywają się „centrami kultury i wypoczynku” lub nawet „pałacami”, i kina, i radio rejonu, i telewizja. Słowem — wszystko, przyjechaliśmy!” Nie podejmuję się komentować tych wiadomości. A wnioski należą do Was. Tym bardziej, że wyciągać wnioski zawsze łatwiej tym, którzy nie są dziennikarzami. Roman ZAPOLSKI
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
