Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

NAUCZYCIELE NIE SĄ WINNI

Слово Просвіти, №25 за 2004 рік

WIERSZE Z LISTÓW Choć raz na dwa lata Ukraina potrzebuje Pinocheta, żeby oczyścił drogę od komunistycznego śmiecia dla normalnego życia. Iwan MELNYK, m. Zaporoże Jak kiedyś Japonię, tak i nas może uratować tylko „cud gospodarczy”, którego jednym z głównych składników była praca, praca i praca! My zaś przyzwyczailiśmy się płakać i ciągle żyć z wyciągniętą ręką… Wasyl ŁATANSKYJ, wieś Prudy, Krym Przestrzegać Konstytucji w kwestii języka państwowego. Hańba deputowanym, którzy do tej pory występują w ukraińskim parlamencie w języku innego państwa. Trzeba już nie wzywać, a karać tych, którzy znieważają naszą Konstytucję, w tym w radiu i telewizji. Uważam, że należy zabronić sprzedaży książek z Rosji i dać możliwość naszej książce znaleźć drogę do swojego czytelnika. Niepokoi to, że nasza młodzież wyjeżdża za granicę na służbę, a dzieci swoje zostawia babciom, które nie mogą sobie z nimi poradzić. Panuje rozpusta. Tak dalej żyć nie można. Władzę trzeba zmieniać! Iłaria LEWIŃSKA, m. Dubno Moje propozycje: dymisja Ł. Kuczmy, likwidacja Administracji Prezydenta, rozwiązanie Rady Najwyższej, nowe wybory, ukrainizacja, reformy gospodarcze i edukacja. Wiktor KOBZAR, wieś Switłohirśke, obwód dniepropetrowski Nam, Ukraińcom, trzeba częściej przypominać przysłowie: „Nie narzekaj na lustro, kiedy twarz jest brzydka”. Ile byśmy nie narzekali na władzę, nic się nie zmieni, jeśli nie zmienimy się sami. Ktokolwiek byłby u władzy — Kuczma, Juszczenko, Janukowycz czy jeszcze ktoś inny — nie mają oni sił, żeby zmusić „Ukraińców” do rozmawiania i myślenia po ukraińsku, czytania ukraińskich gazet i książek. Tego oni muszą chcieć sami. Ukraińska elita, jeśli rzeczywiście chce nią być, musi przemyśleć swoją rolę w sprawie rozwoju ukraińskiego społeczeństwa na obecnym etapie. Nie grać w opozycję, nie zwalczać się nawzajem i obrzucać błotem, nie krzyczeć o tym, kto bardziej przejmuje się narodem, i nie zaglądać w usta dobrym wujkom zza granicy, a zakasawszy rękawy, pracować na odrodzenie ukraińskiego narodu — oto co dzisiaj jest potrzebne. Tysiąc razy rację ma J. Illenko, wzywając nas do zaprzestania „płaczu Jarosławny” i wzięcia się do roboty. Wałentyn DERKACZ, wieś Szyroke, obwód dniepropetrowski Problemy nie są bolesne, a palące, jak nasze niewesołe życie. Czterdzieści lat uczę dzieci w krymskich szkołach języka ojczystego i literatury, historii Ukrainy i nie przestaję się dziwić, oburzać: kiedy wreszcie zrozumieją tam, na górze, ci, którzy zatwierdzają programy nauczania, że przez jedną godzinę tygodniowo uczniowie klas 10—11 nie nauczą się literatury ukraińskiej, nie opanują oni też języka w tych i innych klasach w ciągu dwóch godzin tygodniowo. Nie przesadzam. Zajrzyjcie w tak zwaną „siatkę godzin” choćby na ten rok szkolny, żeby uwierzyć i się przekonać. Co prawda, ta „siatka” zaleca, jeśli zechce tego administracja szkoły, w starszych klasach jeszcze jedną godzinę lub jej połowę „dodać” do lekcji z literatury ukraińskiej kosztem części wariatywnej. Moim dziesięcioklasistom, na przykład, „poszczęściło się”: wydzielili pół godziny. Nie wiem, może w innych obwodach Ukrainy nie ma takiego „dozowania”, jak w szkołach autonomii. Choć wydawałoby się, że w rosyjskojęzycznych szkołach lekcji języka ukraińskiego i literatury powinno być nie mniej niż w ukraińskich. Bo właśnie na takich lekcjach trzeba wychowywać prawdziwego, a nie wiecowego patriotę, obywatela Ukrainy. Weźcie pod uwagę, że tyle samo godzin wydziela się też na naukę języka rosyjskiego i literatury. I nie ustaje hałas tak zwanych „niezależnych” gazet, w szczególności „Krymskiej Prawdy”, o „ukrainizacji”, o tym, że język rosyjski rzekomo jest wypierany z placówek oświatowych. Oto i wychodzi, że przy takiej liczbie godzin starszoklasiści tylko „przelatują” bogatą i oryginalną twórczość ukraińskich pisarzy, nie czytając ani tekstów, ani nawet analiz literaturoznawczych. Bo czyż można w ciągu jednej lekcji ogarnąć, powiedzmy, „Cienie zapomnianych przodków”, „Intermezzo” M. Kociubynskiego czy poezję niedoścignionego P. Tyczyny? W ciągu dwóch tygodniowych godzin, wydzielonych na naukę języka, uczniowie nie pojmą całego bogactwa leksyki, frazeologii, stylistyki. Zdążyć by „przejść” części mowy, jako tako nauczyć poprawnie pisać. Na szkolnych peryferiach

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn