Strona · s. 7strona oryginału ↗
RUŚ — TO NIE ROSJA
Слово Просвіти, №25 за 2004 рік
PUNKT WIDZENIA znajduje się także taka dyscyplina ukrainoznawcza, jak historia Ukrainy. Na jej naukę — po jednej godzinie w klasach 5—11 (!). Czyż trzeba powtarzać oczywistą prawdę: we wszystkich czasach społeczeństwo, jeśli dbało o wyraźne oblicze narodowe, pragnęło zbadać, poznać działania swoich przodków, wziąć z historii nie tylko ogień, jak to jeszcze niedawno głoszono, ale i popiół po to, by posypać sobie głowę na pamiątkę błędów i rozczarowań. Przypomnijmy, że już w czasach Rusi Kijowskiej współcześni chcieli wiedzieć, skąd, z jakiego pokolenia pochodzą i z jakiej studni wodę piją. A jak ceniono znajomość historii w czasach ukraińskiego odrodzenia czy w XIX wieku, kiedy został napisany przez P. Kulisza pierwszy historyczny romans „Czarna rada”, stworzone obok „Hajdamaków” T. Szewczenki dziesiątki historycznych poematów, dramatów, wierszy. Cywilizowany świat też nie był obojętny na naszą przeszłość, która otworzyła się przed nim w głębinach ukraińskich dum. To nieprawda, że w nasz racjonalny, pragmatyczny wiek ludzie zmieszczanieli i żyją tylko myślami o jedzeniu i zagranicznych łachmanach. U nich także pojawiła się potrzeba wydeptywania ścieżek do historycznych studni. Tę potrzebę trzeba wychowywać od szkoły. A my na poznanie tych ścieżek przeznaczamy zaledwie jedną lekcję tygodniowo. I czy winni są tu nauczyciele? Nie, oczywiście. Nie winni są oni i tego, że w rosyjskojęzycznych szkołach historia Ukrainy wykładana jest w języku innego państwa. Według podręczników przetłumaczonych z ukraińskiego na język rosyjski (!). Dochodzi do śmieszności. Dzieci już od pierwszej klasy pragną opanować język ukraiński, a w starszych klasach historię ich państwa wykładają w obcym języku. Nie ma, widzicie, wskazówki z góry, by uczyć tego ważnego przedmiotu w języku państwowym. Nauczyciele-historycy nijak „nie przebudują się”, czyli nie nauczą się ukraińskiego. Dzieci mogą, a oni — nie. Powołują się na to, że, rzekomo, podręczniki wydano po rosyjsku i trzeba je w myślach tłumaczyć. Prawda, ciekawy temat? I pytanie to jest dalekie od retorycznego. Kto więc podejmie się jego rozwiązania? Wasyl ŁATANSKYJ, wieś Prudy, Krym. W gazecie „Hołos Ukrajiny” z 10.03.2004 r. zamieszczono niewielką notatkę Jurija Perebajewa „Mądry teść Europy”. Autor z sympatią opowiada o naszym wielkim księciu Jarosławie Mądrym. Jednakże zaraz potem używa terminów, które podmieniają pojęcia: „Pragnąc zmniejszyć zależność cerkwi od Bizancjum…”; „…kazał tłumaczyć na język słowiański…”; „…przypisuje mu się najdawniejszy ruski pomnik prawa… „Ruska Prawda””. Można by podkreślone terminy przypisać niewiedzy autora, tłumacza czy też redaktora gazety, co teraz już nie jest dziwne, gdyby nie wpisywało się to w szeroko zakrojoną systemową rusyfikację Ukrainy w obecnych warunkach. W taki oto przebiegły sposób od czasów Piotra I do teraz, niby niezauważalnie, zakłada się w świadomość i podświadomość pokoleniu za pokoleniem Ukraińców, że oni już nie są Ukraińcami, a Słowianami (nawet w nazwach produktów mlecznych, gazet itd.). Nazwa sera żółtego z Irklijiwa, kiełbasy „Kozaczok” już nie wywołuje w naszej wyobraźni heroicznego obrazu naszego przodka. Sprzedawcy, wywiedzeni w pole, wyjaśniają, że to — na cześć słynnego tańca (!). Hetman u nas — to wódka! Gazeta — „Stolyczka”. Jaka tam uroczystość przy wzmiance o głównym mieście państwa?! A Ruś i Rosja — to jedno i to samo… I lawina podobnych publikacji oraz kadrów, które migają na ekranach telewizorów, fałszują naszą historię i kulturę, niszczą światopogląd, zombują młode pokolenie, które urodziło się i wyrosło w niepodległej Ukrainie. Otwarcie i cynicznie poniżają ludzką i narodową godność Ukraińców. W tym bierze udział produkcja, byt, reklama, Cerkiew MP. I wreszcie, systematyczne oblewanie błotem wielkich ludzi naszej ziemi, którzy swój talent, nawet życie oddawali za utwierdzenie i podniesienie swojej zniewolonej ziemi, zrujnowanej rodzimej kultury! Ta lawina falsyfikatu, otwartej ukrainofobii wywołuje u obywateli Ukrainy sprawiedliwe oburzenie. Pamiętając o naszym ukraińskim czynniku, spieszcie do najbliższego urzędu pocztowego i proście o „Katalog”… Otwórzcie go na stronie 127, a ostatnią w tabeli zobaczycie nasze ogłoszenie: „Indeks 30617. Słowo Proświty. Kulturoznawczy tygodnik. Człowiek w kontekście polityki, języka ojczystego, kultury, historii, religii, literatury. Obraz współczesnego człowieka w anturażu epoki, społeczno-politycznych i życiowych zainteresowań”. Koszt wydania z oprawą i dostawą na drugie półrocze 2004 roku — 16 hrywien 56 kopiejek. Liczymy na Państwa wsparcie naszej gazety. BĄDŹMY RAZEM!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
