Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

EUROPA STRONI OD UKRAINY. OD NARODU CZY OD WŁADZY?

Слово Просвіти, №25 за 2004 рік

DOKĄD ZMIERZAMY? KTO KOMU JEST POTRZEBNY: EUROPA UKRAINIE CZY UKRAINA EUROPIE? Zanim spróbujemy odpowiedzieć na postawione pytanie, wspomnijmy o triumfalnym zwycięstwie w konkursie piosenki „Eurowizja” Rusłany Łyżyczko, które nie zostałoby osiągnięte bez ogólnoeuropejskiego wsparcia. Faktycznie staliśmy się świadkami przeprowadzenia kontynentalnego referendum na temat: „Czy Europejczycy chcą widzieć w swojej wspólnocie Ukraińców?”. Nie władzę, a naród ukraiński. Twierdząca odpowiedź powinna zmusić polityków do zastanowienia się nad sytuacją. Zarówno europejskich biurokratów, a zwłaszcza krajowych, najczęściej prorosyjsko nastawionych możnowładców. Zrozumiałe, że to wydarzenie jest dalekie od naszych problemów ekonomicznych i politycznych, ale droga do zamożnego, cywilizowanego życia Ukrainy wiedzie właśnie przez sferę humanitarną. „Uśrednieni”, bez narodowego oblicza, bez własnej kultury, nikomu i nigdy nie będziemy interesujący, a zatem i potrzebni. Zejdźmy do poziomu, jak mówią politycy, przeciętnego Ukraińca. Ilu naszych obywateli pracuje dziś za granicą? Według różnych danych od 5 do 7 milionów. Najczęściej ludzie ci przebywają na obczyźnie, pozbawieni elementarnej ochrony prawnej. A przecież Polacy czy mieszkańcy krajów bałtyckich, których państwa zostały przyjęte do UE, zyskują możliwość bezwizowego i zgodnego z prawem przemieszczania się po kontynencie od Skandynawii po Morze Śródziemne. Wszyscy nasi zachodni sąsiedzi przyłączają się dziś do europejskiej kultury, duchowości, ogólnoludzkich wartości, wśród których najważniejsze to: demokracja, rządy prawa, prawa człowieka. U nas nawet dyskusje o powyższym nie odbywają się bez politycznej konfrontacji i wzajemnych oskarżeń. Ponieważ obecna władza swoimi nieudolnymi decyzjami i działaniami stworzyła na Ukrainie atmosferę pesymizmu i zwątpienia. Abyście, szanowni czytelnicy, lepiej zrozumieli, o co chodzi, odwołajmy się do opinii narodowych autorytetów – specjalistów, a do tego ludzi ideologicznie niezaangażowanych, którzy chylą czoła tylko przed prawdą. Na przykład do wniosków wybitnego uczonego w dziedzinie medycyny – akademika Mykoły Amosowa. Wydaje się, że nie ma u nas choćby jednego jego oponenta: rosyjski patriota, który głęboko szanował naród ukraiński, Europejczyk – bo był tolerancyjnym, wysoko wykształconym naukowcem, uznanym przez świat. W swoim fundamentalnym dziele „Ideologia dla Ukrainy” Mykoła Amosow na podstawie żmudnych badań socjologicznych jasno i jednoznacznie określił naszą drogę w przyszłość – obowiązkowo do Europy! Obowiązkowo na zachód! Nie na wschód, gdzie czeka nas niepewna przyszłość. Do takiego wniosku doszedł prawdziwy patriota Rosji, więc dlaczego mielibyśmy wątpić my – urodzeni na Ukrainie, w której znajduje się geograficzny środek Europy? CO STOI ZA HASŁEM „IŚĆ DO EUROPY?” „Europa to doświadczenie wielu wieków... Europa to wspaniała cywilizacja, Europa to Goethe, Darwin, Byron, Newton...”, – tak żarliwie agitował w latach 20. za powrotem Ukrainy do „starego świata” wybitny pisarz Mykoła Chwylowy. Dla przeciętnego Ukraińca najjaskrawszym argumentem powinno stać się uświadomienie sobie, że bycie członkiem Unii Europejskiej oznacza wejście w szeregi rozwiniętych krajów świata. Wreszcie oznacza to znalezienie odpowiedzi na pytania, które nurtują w naszych czasach wielu. Przecież jeśli według obliczeń ONZ ukraińskie czarnoziemy są w stanie wyżywić półtora miliarda mieszkańców Ziemi, to dlaczego dziś rząd Wiktora Janukowycza nie jest w stanie zagwarantować nieprzerwanego zaopatrzenia w produkty żywnościowe, przede wszystkim w wyroby piekarnicze, 48 milionom obywateli Ukrainy? Opanowanie nowoczesnych technologii pozwoli uczynić krajową produkcję konkurencyjną, co z kolei otwiera drogę do zamożnego życia na Ukrainie. Zrozumiałe, że osiągnięcie powyższego wymaga od nas innej kultury pracy, samoorganizacji i aktywności społecznej. Ale przecież kiedyś trzeba będzie zacząć. Dlaczego więc nie dziś? WŚRÓD WROGÓW EUROORIENTACJI UKRAINY – PROROSYJSKA BIUROKRACJA Ogłoszony przez oficjalny Kijów dwa lata temu dokument „Europejski wybór” pozostaje niczym niepopartą deklaracją. Aby lepiej zrozumieć ten wniosek, przypomnijmy, kto u nas realizuje program współpracy ze strukturami europejskimi. Dziś na pierwszym miejscu widzimy tu pełnomocnika Ukrainy ds. integracji europejskiej i euroatlantyckiej, pierwszego wicepremiera Mykołę Azarowa. Odrażająca postać kluczowego gracza drużyny Wiktora Janukowycza jest dobrze znana opinii publicznej. Nawet Prezydent jest niezadowolony z jego niekompetentnego poziomu pracy. Co prawda, M. Azarow mocno siedzi w siodle, a raczej w rządowym fotelu. Obok niego – sekretarz Rady Państwowej ds. integracji europejskiej i euroatlantyckiej Ukrainy, zastępca szefa Administracji Prezydenta Anatolij Oreł, który po przeprowadzce z Moskwy do Kijowa, według świadectw prasy, „obrał sobie za cel zniszczenie MSZ (Ministerstwa Spraw Zagranicznych) jako samodzielnej struktury – tego siedliska eurokibiców”. Najwyraźniej tak właśnie jest, bo „sukcesy” A. Oreła są powszechnie znane: najpierw „odprawili” ministra-europatriotę Borysa Tarasiuka, a niedawno zastępcę ministra spraw zagranicznych Ołeksandra Czałego, autora słynnej frazy „Ukraina nie wytrzyma dwóch orientacji” (innymi słowy, Ukraina nie może być jednocześnie w Jednolitej Przestrzeni Gospodarczej i w Unii Europejskiej). Nawiasem mówiąc, przed pracą w MSZ Ołeksandr Czały był Stałym Przedstawicielem Ukrainy przy Radzie Europy i jego działalność w Strasburgu stała się bardzo pożyteczna dla naszego kraju. Na miejsce Ołeksandra Czałego do Strasburga pojechała Suzanna Stanik z obozu M. Azarowa i A. Oreła. Przypomnijmy jeszcze raz błyskotliwy występ na konkursie piosenki „Eurowizja” Rusłany Łyżyczko — to nie tylko uznanie jej talentu i zjednoczenia jej zwolenników, to coś znacznie więcej. Ciekawie obserwuje się rozgoryczenie ekipy Wiktora Janukowycza, chociaż sam Premier trzyma się, jak zawsze, dziarsko. A oto M. Azarow, A. Oreł... Każdy kraj świata uważa za zaszczyt przyjęcie u siebie jubileuszowego, 50. konkursu piosenki „Eurowizja”. A kijowscy urzędnicy państwowi rozkładają ręce: „Toż trzeba zrobić to i tamto...”. I mimo woli przychodzi myśl: „A może ta delikatna dziewczyna dokonała niemożliwego? Pchnęła kulę, która nabierając prędkości, zmiecie ze swojej drogi wszystkie rutynowe przeszkody i tamy?”. Na tle doprawdy wybitnych osiągnięć młodzieży żałosnymi wydają się „osiągnięcia” obecnej władzy, zwłaszcza rządu Wiktora Janukowycza. Jest postęp gospodarczy, a zarazem całkowicie brak ruchu w kierunku poprawy dobrobytu narodu. Naturalnym krachem zakończyła się kampania tak zwanych „politreform”, których celem jest jedynie kolejna próba obecnych możnowładców, by w jakikolwiek sposób utrzymać w rękach państwowe stery. I dlatego, niczym dwulicowy Janus, oficjalny Kijów z jednej strony słownie jest „za” strategicznym partnerstwem między UE a Ukrainą, a z drugiej — robi wszystko, byle tylko jak najbardziej zahamować proces zbliżenia. Naturalne jest, że zagraniczni politycy i prasa reagują na ukraińską rzeczywistość, często nie przebierając w słowach: „zmęczenie Ukrainą”, „Ukraina terroryzuje Europę grą w JEWP”, „Ukrainie należy najpierw ustanowić demokrację, a dopiero potem wybierać orientację w polityce zagranicznej”... Kijowscy możnowładcy są głusi i obojętni na takie słuszne uwagi. Oni, zwłaszcza wyznaczony jako kandydat numer jeden na stanowisko głowy państwa Wiktor Janukowycz, mają zupełnie inne troski — w jakikolwiek sposób utrzymać władzę. „Chicagowskie” doświadczenie „rządzenia narodem” „donieccy” przenoszą do Kijowa, mając nadzieję rozszerzyć je na całą Ukrainę. Oficjalnego Kijowa nie powstrzymuje nic: ani ciągłe groźby pozbawienia Ukrainy członkostwa w Radzie Europy, ani rekomendacje partnerów we współpracy z NATO, ani przyjacielskie rady europejskich liderów. Cierpliwa Europa (a i cały świat) mimo wszystko nie traci nadziei, by nam pomóc. „Wybory prezydenckie na Ukrainie to główne wydarzenie Europy w bieżącym roku” — ogłasza dyrektor programów ds. Europy i Eurazji Fundacji Carnegie w Waszyngtonie Anders Åslund. Popierają go przewodnicy eurointegracji i liderzy „starego kontynentu” — znani politolodzy Jan Marinus Wiersma, Alexander Rahr i inni. * * * Chce się widzieć Rusłanę Łyżyczko w roli pierwszej jaskółki, która nie przynosi wiosny, ale mimo wszystko zwiastuje jej nadejście. Europejczycy chcą widzieć w swoim gronie Ukraińców. I żadna siła nie zatrzyma ruchu naszego państwa ku cywilizowanej przyszłości. Zwycięstwo na „Eurowizji” po raz kolejny zademonstrowało: młoda Ukraina jest zdolna wprowadzić na władczy Olimp nową władzę, nowych przewodników narodu — godnych naszej kijowskoruskiej przeszłości i europejskiej przyszłości. Witalij ABLICOW MYŚLI NA GŁOS Obecna ukraińska władza, słuchając niekorzystnych dla siebie wniosków przewodników europejskich instytucji, zwłaszcza dotyczących wstąpienia naszego kraju do UE, zachowuje się jak znany lis w winnicy. Pamiętacie? Nie mogąc zerwać słodkiej kiści, łotrzyk zaczął udawać zuchwałą obojętność: powiedzmy, nie tak bardzo zależało — winogrona przecież nie dojrzały, są zielone... I zaczął śpiewać nudną pieśń (na ulubioną nutę ulicznego żebractwa) o „swoim (władzy) nieszczęsnym losie”: my, powiedzmy, życie kładziemy dla ciebie, narodzie, a oni (Europejczycy) stronią od nas... To od jakiej Ukrainy naprawdę stroni Europa?

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn