Strona · s. 3strona oryginału ↗
IRACKI DZIENNIK
Слово Просвіти, №25 за 2004 рік
Abdul Salam Al-Darri pracuje jako redaktor wiadomości w bagdadzkiej stacji telewizyjnej „Al-Irakija”, a mieszka w owianej złą sławą dzielnicy irackiej stolicy, Abu Ghraib. Stałych silnych wrażeń mu nie brakuje. Specjalnie dla „Słowa Proświty” Abdul przygotował fragmenty swojego reporterskiego dziennika. Kilka dni temu spotkałem znajomego, nazwijmy go Achmetem, pracuje on na międzynarodowym lotnisku w Bagdadzie. Znajomy przejeżdżał swoim autem obok lotniska, ostrożnie poruszając się za wojskowym konwojem. Nie wiadomo dlaczego, ale Achmet zainteresował Amerykanów. Zatrzymali się przy wjeździe na lotnisko, Achmet podjechał bliżej. I wtedy żołnierze otworzyli ogień, kule trafiały obok auta, znajomy, nie zatrzymując go, wyskoczył na zewnątrz. Amerykanie uznali, że jest terrorystą, zaczęli strzelać do samochodu, który się zatrzymał. Achmeta zmusili do położenia się twarzą do ziemi, przeszukali, upewnili się, że z terrorystami nie ma nic wspólnego. Wyjaśnili jednak, na czym polegała jego wina — „był niewystarczająco ostrożny na drodze”. Achmet poszedł zatem do pracy cały i zdrowy, choć cały w pyle. Za naruszenie przepisów ruchu drogowego amerykańscy żołnierze zdejmują z samochodów tablice rejestracyjne. Przepisy często łamane są nieumyślnie — spróbuj przejechać ulicą, która była jeszcze wczoraj, a dziś jej nie ma. Kiedy Amerykanie dają kierowcom znać, żeby zwolnili miejsce dla wojskowego konwoju, strzelają w powietrze. Trzeba stwierdzić zakończenie miesiąca miodowego między Amerykanami a tą częścią Irakijczyków, którzy czekali na nich jak na wyzwolicieli od dyktatora. Tak, mieliśmy dyktatora i niemal całkowitą blokadę gospodarczą, ale nie mieliśmy wojsk okupacyjnych na terytorium państwa. Które przyszły tutaj pod fałszywym pretekstem unieszkodliwienia broni masowego rażenia. Nawet gdyby taka kiedyś była na terytorium Iraku, kto dał prawo USA nas rozbrajać? Swoją drogą, w Izraelu też jest broń masowego rażenia, ale tam nie ma amerykańskich wojsk okupacyjnych. Odwieczne podwójne standardy. Wzajemna nienawiść. W maju wojska okupacyjne starły się z największym być może zbrojnym oporem od czasu, gdy przybyły do Iraku. Nam nie oferują nic w ramach rekompensaty za faktyczne zniszczenie kraju. 70% Irakijczyków jest dziś bezrobotnych. Cywilów nierzadko zabijają po prostu na środku ulicy, ale sądzą za takie zbrodnie tylko według amerykańskiego ustawodawstwa, nie zważając na międzynarodowe. Nie ma co już wspominać o irackich prawach. Wszyscy dobrze wiedzą, co stało się w więzieniu Abu Ghraib… Mamy nowy rząd, któremu nie ufają przeciętni Irakijczycy. O członkach rządu mówi się, że to sami pracownicy CIA. Niedawno minęły dwa miesiące od czasu, gdy zginęli operator i dziennikarz „Al-Irakiji”. Ich samochód ostrzelali amerykańscy żołnierze. Potem tłumaczono nam, że za późno zauważyli duży napis na aucie „Telewizja”, myśleli, że to terroryści. Na prawie pół roku przed tymi wydarzeniami całkiem normalnie rozmawiałem ze swoimi europejskimi i amerykańskimi kolegami podczas jednego międzynarodowego spotkania dla dziennikarzy. Tak samo bez uprzedzeń rozmawiam z nimi i teraz — cywile między sobą nie wojują. Tłumaczenie z angielskiego Ludmyły PUSTELNYK
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
