Strona · s. 6strona oryginału ↗
«NIE JEDNAKOWO MI»
Слово Просвіти, №25 за 2008 рік
przytulaniem się do obcego — rosyjskiego — radziecka polityka ideologiczna ukrywała prawdę o bohaterskiej przeszłości narodu. Historia Ukrainy w radzieckim programie oświatowym zaczynała się od opowieści o utworzeniu tak zwanej URSR, bez wzmianki i wszechstronnego naświetlenia Państwa Ukraińskiego za czasów kozackich. Jednak szczegółowo studiowano historię Rosji z obowiązkową znajomością rodowodu Romanowów. Ukrywano wydarzenia związane z rozgromieniem rosyjskiego wojska przez Kozaków pod wodzą hetmana I. Wyhowskiego, przyczyny wystąpienia hetmana I. Mazepy przeciwko Piotrowi I, wydarzenia związane z utworzeniem UNR i ZUNR oraz ich Zjednoczeniem, z bohaterskimi wyprawami atamanów przeciwko władzy bolszewickiej we Wschodniej Ukrainie. Nie wspominano także o bohaterach Kruw, Bazaru ani o rewolucyjnej działalności S. Petlury, J. Konowalca, konspiracyjnej działalności A. Melnyka, T. Borowca, S. Bandery i innych przywódców — bojowników o wolne Państwo Ukraińskie. Aby pozbawić dokumentalnego potwierdzenia walkę Ukraińców o niepodległość, radzieccy ideolodzy dokonali (jak niemieccy naziści) aktu wandalizmu: podpalili za pomocą fosforu unikalne dokumenty wydziału historycznego archiwum Państwowej Biblioteki Narodowej. W takich radziecko-kolonialnych warunkach celowego niszczenia zabytków historii i kultury Ukrainy, prześladowania ludowych obyczajów i obrzędów wyrastała świadoma narodowo ukraińska inteligencja, rozwijał się i doskonalił język ukraiński. Dziwi to, że obecnie Państwo Ukraińskie dało telestudiom możliwość emitowania radzieckich filmów, które nadal wychwalają rosyjskich carów i wodzów, a zakazało emisji filmu „Modlitwa za hetmana Mazepę”. Nadal Cerkiew Prawosławna Patriarchatu Moskiewskiego wrogo odnosi się do języka ukraińskiego i religii. Przekonujesz się o tym, odwiedzając Ławrę Poczajowską, gdzie „bogobojni” mnisi nie przyjmą nawet za wcześniejszą opłatą próśb o odprawienie modlitw, napisanych po ukraińsku, dowiedziawszy się, że to parafianie Cerkwi Prawosławnej Patriarchatu Kijowskiego lub UAKC. W takich ideologiczno-represyjnych warunkach Ukraińcy na Ukrainie stawali się użytkownikami surżyka. 24 sierpnia 1991 roku — w Dniu Proklamowania Niepodległości Ukrainy — pojawiła się nadzieja na odrodzenie duchowości Ukraińców pod opieką państwa. Byłoby to możliwe, gdyby wszystkie ogniwa kierownictwa państwowego kierowali ukraińscy patrioci. Tymczasem w kierownictwie państwa pozostali (z nielicznymi wyjątkami) dawni partyjni funkcjonariusze radzieccy, jak mówi B. Ołijnyk, „wybitni przerzucacze sztandarów”, którym przypadł do gustu rosyjsko-radziecki „patriotyzm” i polityka ukraińskiej „niższości”. O wadze kształtowania kierownictwa państwa przez nacjonalno-patriotów wiedziano już za czasów hetmaństwa B. Chmielnickiego. Jak stwierdza M. Mychnowski w pracy „Samodzielna Ukraina”, artykuły perejasławskie, określające wzajemne stosunki i obopólne zobowiązania Ukrainy i Rosji, ostrzegały, że „…podmiot
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
