Strona · s. 12strona oryginału ↗
KANCJONIERE
Слово Просвіти, №25 за 2008 рік
I Wstęp
Do was, słuchający, te moje wiersze
Niezgrabne, z miłosnymi żalami.
Obejrzę się na siebie: jaka nicość
Staje mi się w oczach odległa.
Niech mój głos, chrapliwy, ale wzruszający,
Rozbrzmi wśród was
I odezwie się nie wrogim gwarem,
Lecz współczuciem, dziewczęta i chłopcy.
Widzę, że od tej pory od ludzi
Za próżność mam tylko hańbę.
I sam śmieję się z siebie, wiatrogonie.
Oto wynik pychy i złudzeń:
Pokuta i zrozumienie, tak trzeba,
Bo wszystkie światowe uciechy to krótki sen.
IV Poeta sławi miasto, w którym urodziła się Laura
Kto stał się budowniczym całego świata,
Napełniwszy go czredą cudów,
Kto stworzył tę i tamtą półkulę,
Jowiszowi Marsa posłał za sługę.
Kto objawił się z żywą wiarą
Dla zabłąkanych dusz wśród wyschniętych niw,
Piotra i Jana przy morzu spotkał
I dał im raj, prowadząc ich za sobą.
Narodzeniem swoim nie Rzym, lecz Judeę
Uczcił, bo był łaskawy od wieków
Dla wszystkich cichych i małych.
A dziś miasteczkom, których bez liku,
Dał słońce, tę, która urodą swoją
Sławi swój kraj i nas wszystkich.
VIII Wysyłając w dar ptaszki
U stóp wzgórz, tam, gdzie na siebie szaty
Ziemskie kiedyś piękność przywdziała,
Aby zmusić do cierpienia jeszcze wielu
Tego, kto nas tobie posłać zapragnął,
Wolność była nam jak rodzona matka,
I ani sieci, ani zdradliwego żądła,
A każde stworzenie, choćby ile pragnęło,
Mogło w gajach i polach kwitnąć.
Lecz w naszej dzisiejszej niewoli,
Gdy znosimy okrutną przygodę,
A zgubę nam wieszczy nasz los,
Szukamy pociechy w naszym znużeniu:
Ten, kto złapał ufnych na polu,
Sam wlecze takie ciężkie pęta.
IX Wysyłając w dar owoce
Gdy ziemia, odmierzająca pory,
Wychodzi, powróciwszy, na Byka,
Wylewa łaskę, ogień jej wieńca
I wszystko przyozdabia wokół barwami.
Na polu nie ma nawet gołego miejsca,
Przyroda wszędzie raduje serca,
A także w ziemi, gdzie tylko ta ciemność,
W głębinach coś dojrzewa i ożywa.
Tak trzmiele wszędzie brzęczą gęsto,
Tak i ona, która wśród przyjaciółek lśni,
Puszczając w moją stronę promienie-żagle,
Hoduje miłość, fantazje i pieśni.
A że ich nie pielęgnuje,
To i nie mnie wszystkie dary wiosny.
Franciszek PETRARKA
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
