Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

KANCJONIERE

Слово Просвіти, №25 за 2008 рік

I Wstęp Do was, słuchający, te moje wiersze Niezgrabne, z miłosnymi żalami. Obejrzę się na siebie: jaka nicość Staje mi się w oczach odległa. Niech mój głos, chrapliwy, ale wzruszający, Rozbrzmi wśród was I odezwie się nie wrogim gwarem, Lecz współczuciem, dziewczęta i chłopcy. Widzę, że od tej pory od ludzi Za próżność mam tylko hańbę. I sam śmieję się z siebie, wiatrogonie. Oto wynik pychy i złudzeń: Pokuta i zrozumienie, tak trzeba, Bo wszystkie światowe uciechy to krótki sen. IV Poeta sławi miasto, w którym urodziła się Laura Kto stał się budowniczym całego świata, Napełniwszy go czredą cudów, Kto stworzył tę i tamtą półkulę, Jowiszowi Marsa posłał za sługę. Kto objawił się z żywą wiarą Dla zabłąkanych dusz wśród wyschniętych niw, Piotra i Jana przy morzu spotkał I dał im raj, prowadząc ich za sobą. Narodzeniem swoim nie Rzym, lecz Judeę Uczcił, bo był łaskawy od wieków Dla wszystkich cichych i małych. A dziś miasteczkom, których bez liku, Dał słońce, tę, która urodą swoją Sławi swój kraj i nas wszystkich. VIII Wysyłając w dar ptaszki U stóp wzgórz, tam, gdzie na siebie szaty Ziemskie kiedyś piękność przywdziała, Aby zmusić do cierpienia jeszcze wielu Tego, kto nas tobie posłać zapragnął, Wolność była nam jak rodzona matka, I ani sieci, ani zdradliwego żądła, A każde stworzenie, choćby ile pragnęło, Mogło w gajach i polach kwitnąć. Lecz w naszej dzisiejszej niewoli, Gdy znosimy okrutną przygodę, A zgubę nam wieszczy nasz los, Szukamy pociechy w naszym znużeniu: Ten, kto złapał ufnych na polu, Sam wlecze takie ciężkie pęta. IX Wysyłając w dar owoce Gdy ziemia, odmierzająca pory, Wychodzi, powróciwszy, na Byka, Wylewa łaskę, ogień jej wieńca I wszystko przyozdabia wokół barwami. Na polu nie ma nawet gołego miejsca, Przyroda wszędzie raduje serca, A także w ziemi, gdzie tylko ta ciemność, W głębinach coś dojrzewa i ożywa. Tak trzmiele wszędzie brzęczą gęsto, Tak i ona, która wśród przyjaciółek lśni, Puszczając w moją stronę promienie-żagle, Hoduje miłość, fantazje i pieśni. A że ich nie pielęgnuje, To i nie mnie wszystkie dary wiosny. Franciszek PETRARKA

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn