Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

„Pochowajcie mnie w Teliżyńcach…”

Слово Просвіти, №25 за 2018 рік

Zdjęcie na pamiątkę w redakcji „Słowa Proświty” * * * Jak blisko padają pociski, Pocisk za pociskiem pada… A ten, co na mnie zarządzi, Niech wybierze dobry ładunek, Żeby tego skurwysyna rozerwało Na odłamki, na kawałki, w strzępy! Złote życie się przerwało W jednej szalonej chwili! A to aż do piekła sięgnęło — Rozbity jak Ikar na dole Leżę, odrzuciwszy przyłbicę, I niebo zębami gryzę!.. O ziemio! Twoje cmentarze Już za mną pędzą w pogoni. Lecz siła najwyższych niebios Podnosi mnie z kolan… * * * Zdejmijcie z Szewczenki czapkę. I tego głupiego kożucha zdejmijcie. Odsłońcie w nim akademika. Jeszcze zuchwałego śmiałka. Jeszcze katorżnika pracy. Jeszcze przypomnijcie wszystkim: Przed śmiercią miał zaledwie czterdzieści siedem lat. A to podrabiacie dziada i człapiecie z dziadem. Swoją leniwą nieudolność puszczacie za nim śladem. A on wybucha i łaje całą waszą durną łepetynę I młodzieńczo wiruje. Młodo! Pod wiatr! A on wciąż szuka do pary — służącej z sierotą, A on szaleje za nią — nie za waszą, lecz za tamtą! I garnie górę pracy, bo ma pracy górę. Góry garną się do niego, słońce — na ostrzu pióra. On uważnie nas obserwuje. Wolny, swawolny samum. Zdaje się, że wybuchnie jądrowo z tych niepokornych myśli. A to śmieje się i cieszy, jak uradowany chłopiec. Szewczenko był młody. Szewczenko zawsze młody. Listopad 1995 roku 19 czerwca 2018 roku w Kijowie odszedł w zaświaty w wieku 82 lat Iwan Drach. Wybitny poeta, scenarzysta filmowy, działacz społeczny i państwowy o światowej sławie. Ukrainie pozostawił prawdziwe, ironiczne, wzruszające, dokuczliwe, pamiętliwe, słone, dotkliwe, smutne, czułe, palące, sieroce, kochane, gniewne, namiętne słowo, którego nie można pomylić z żadnym innym ani nazwać chytrym. Czy właśnie w tym nie tkwi sekret ostrej współczesności jego utworów? Właściwie każdy z czytelników odpowie na to pytanie sam, bo Iwan Drach przez całe życie nie tylko nie stracił, ale też pomnożył cechy swojego hojnego talentu, sposobu widzenia świata i odczuwania, które wyróżniają go w poetyckim wszechświecie. Odłamek do odłamka, puzzel do puzzla, klatka po klatce — i ukraińskie istnienie ze swoim utraconym i odnalezionym rajem, ze swoimi piekielnymi codziennościami, szaleństwem i zapamiętaniem ludzkiego szczęścia i rozpaczy układało się na mocnym fundamencie duchowej harmonii ukraińskiego Poety. Informując o śmierci Iwana Fedorowicza Dracha, publikujemy jego wiersze, które przemawiają do każdego z nas. Ziemia Panu puchem i wieczna pamięć, Poeto. Lubow HOŁOTA * * * Pochowajcie mnie w Teliżyncach, Gdzie tak pachnie nieśmiertelnością trawa, Gdzie lasy, jak włócznie, się jeżą I gdzie Rośka, mój Styks, przepływa. Pochowajcie mnie w Teliżyncach — Nie lubię wyniosłych stolic. W Teliżyncach słoneczko się wyleguje W blasku młodych dziewczęcych twarzy. W Teliżyncach świat do mnie przytula się, Smak wody i dowcip wujów. Każdy ptak, każdziuteńka ulica Pragnie mnie już od stu wieków. Mkną rakiety, wozy się chwieją. Wszystko przepadnie w wilgotną ziemię. Pochowajcie mnie w Teliżyncach — Tam nigdy nie umrę… * * * Ten, kto dyktuje wiersze, Nie chce mi dyktować. A więc dziś postanowiłem Napisać o swoim smutku. Ten, kto dyktuje wiersze, Innym dyktuje co noc. Jak ryba w przebiegłej wiersze Obrazy w nich prorocze. Ten, kto dyktuje wiersze, Mnie już podyktował… I ty już w to uwierzysz… Wierzysz?! A ja jeszcze nie…

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn