Strona · s. 7strona oryginału ↗
„Pochowajcie mnie w Teliżyńcach…”
Слово Просвіти, №25 за 2018 рік
Zdjęcie na pamiątkę w redakcji „Słowa Proświty”
* * *
Jak blisko padają pociski,
Pocisk za pociskiem pada…
A ten, co na mnie zarządzi,
Niech wybierze dobry ładunek,
Żeby tego skurwysyna rozerwało
Na odłamki, na kawałki, w strzępy!
Złote życie się przerwało
W jednej szalonej chwili!
A to aż do piekła sięgnęło —
Rozbity jak Ikar na dole
Leżę, odrzuciwszy przyłbicę,
I niebo zębami gryzę!..
O ziemio! Twoje cmentarze
Już za mną pędzą w pogoni.
Lecz siła najwyższych niebios
Podnosi mnie z kolan…
* * *
Zdejmijcie z Szewczenki czapkę.
I tego głupiego kożucha zdejmijcie.
Odsłońcie w nim akademika.
Jeszcze zuchwałego śmiałka.
Jeszcze katorżnika pracy.
Jeszcze przypomnijcie wszystkim:
Przed śmiercią miał zaledwie czterdzieści siedem lat.
A to podrabiacie dziada i człapiecie z dziadem.
Swoją leniwą nieudolność puszczacie za nim śladem.
A on wybucha i łaje całą waszą durną łepetynę
I młodzieńczo wiruje. Młodo! Pod wiatr!
A on wciąż szuka do pary — służącej z sierotą,
A on szaleje za nią — nie za waszą, lecz za tamtą!
I garnie górę pracy, bo ma pracy górę.
Góry garną się do niego, słońce — na ostrzu pióra.
On uważnie nas obserwuje. Wolny, swawolny samum.
Zdaje się, że wybuchnie jądrowo z tych niepokornych myśli.
A to śmieje się i cieszy, jak uradowany chłopiec.
Szewczenko był młody. Szewczenko zawsze młody.
Listopad 1995 roku
19 czerwca 2018 roku w Kijowie odszedł w zaświaty w wieku 82 lat Iwan Drach. Wybitny poeta, scenarzysta filmowy, działacz społeczny i państwowy o światowej sławie. Ukrainie pozostawił prawdziwe, ironiczne, wzruszające, dokuczliwe, pamiętliwe, słone, dotkliwe, smutne, czułe, palące, sieroce, kochane, gniewne, namiętne słowo, którego nie można pomylić z żadnym innym ani nazwać chytrym. Czy właśnie w tym nie tkwi sekret ostrej współczesności jego utworów? Właściwie każdy z czytelników odpowie na to pytanie sam, bo Iwan Drach przez całe życie nie tylko nie stracił, ale też pomnożył cechy swojego hojnego talentu, sposobu widzenia świata i odczuwania, które wyróżniają go w poetyckim wszechświecie. Odłamek do odłamka, puzzel do puzzla, klatka po klatce — i ukraińskie istnienie ze swoim utraconym i odnalezionym rajem, ze swoimi piekielnymi codziennościami, szaleństwem i zapamiętaniem ludzkiego szczęścia i rozpaczy układało się na mocnym fundamencie duchowej harmonii ukraińskiego Poety. Informując o śmierci Iwana Fedorowicza Dracha, publikujemy jego wiersze, które przemawiają do każdego z nas. Ziemia Panu puchem i wieczna pamięć, Poeto. Lubow HOŁOTA
* * *
Pochowajcie mnie w Teliżyncach,
Gdzie tak pachnie nieśmiertelnością trawa,
Gdzie lasy, jak włócznie, się jeżą
I gdzie Rośka, mój Styks, przepływa.
Pochowajcie mnie w Teliżyncach —
Nie lubię wyniosłych stolic.
W Teliżyncach słoneczko się wyleguje
W blasku młodych dziewczęcych twarzy.
W Teliżyncach świat do mnie przytula się,
Smak wody i dowcip wujów.
Każdy ptak, każdziuteńka ulica
Pragnie mnie już od stu wieków.
Mkną rakiety, wozy się chwieją.
Wszystko przepadnie w wilgotną ziemię.
Pochowajcie mnie w Teliżyncach —
Tam nigdy nie umrę…
* * *
Ten, kto dyktuje wiersze,
Nie chce mi dyktować.
A więc dziś postanowiłem
Napisać o swoim smutku.
Ten, kto dyktuje wiersze,
Innym dyktuje co noc.
Jak ryba w przebiegłej wiersze
Obrazy w nich prorocze.
Ten, kto dyktuje wiersze,
Mnie już podyktował…
I ty już w to uwierzysz…
Wierzysz?! A ja jeszcze nie…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
