Strona · s. 15strona oryginału ↗
Uczniowie – Wielkiemu nauczycielowi
Слово Просвіти, №25 за 2018 рік
Jewhenija Mirosznyczenko – sławna primadonna, ozdoba i symbol ukraińskiej opery. Jej niezwykle piękny, lekki, krystalicznie przejrzysty głos (sopran liryczno-koloraturowy) nigdy nie pomyli się z żadnym innym. Śpiewaczka miała unikalną skalę (ponad trzy oktawy), fenomenalną i bezbłędną wirtuozowską technikę – potężne forte, wyraziste pianissimo, wyrafinowane cieniowanie dźwięku. Jej wokalny kunszt łączył się z talentem dramatycznym, umiejętnością włożenia duszy w każdy obraz. Za to zdumiewające, harmonijne połączenie Jewheniję Semeniwnę nazywano „śpiewaczką, na którą trzeba patrzeć”. Wiosną 1957 roku J. Mirosznyczenko zadebiutowała na scenie Kijowskiego Teatru Opery i Baletu im. Tarasa Szewczenki (obecnie Narodowa Opera Ukrainy) w partii Violetty w operze „Traviata” G. Verdiego. Po debiucie krytycy pisali, że „wzeszła nowa gwiazda opery”, gdyż młoda śpiewaczka oczarowała widzów rzadkim pod względem piękna głosem, subtelnym wyczuciem stylu kompozytorskiego, a co najważniejsze – szczerością i prawdziwością w przekazywaniu głębokich uczuć bohaterki. Później Jewhenija Semeniwna opowiadała: „Swoje narodziny jako śpiewaczki wiążę przede wszystkim z „Traviatą” – tym arcydziełem Giuseppe Verdiego. Właśnie w niej dokonało się moje artystyczne ukształtowanie. A tragiczna i czarująca Violetta – moja niezawodna i szczera miłość”. Tą samą partią 25 maja 1994 roku Mirosznyczenko zakończyła prawie 40-letnią drogę twórczą w rodzimym teatrze. Gwiazdorską stała się dla Jewheniji Mirosznyczenko główna rola w operze „Łucja z Lammermooru” G. Donizettiego, gdzie przekazywała najsubtelniejsze niuanse uczuć, a w scenie obłędu Łucji wznosiła się na prawdziwe tragiczne wyżyny. W repertuarze koncertowym śpiewaczki były liczne arie z oper, pieśni ludowe i romanse. Z solowymi programami i przedstawieniami Jewhenija Mirosznyczenko dużo koncertowała. Jej kunsztowi oklaskiwała publiczność różnych kontynentów… Primadonna występowała w filmach muzycznych, w szczególności w filmie-operze „Łucja z Lammermooru” (1980), jej twórczości poświęcony jest film-koncert „Obrazy” (1978). Około trzydziestu lat Jewhenija Semeniwna oddała działalności pedagogicznej, od 1980 roku była wykładowcą katedry śpiewu solowego, a od 1990 roku – profesorem Narodowej Akademii Muzycznej Ukrainy im. P. I. Czajkowskiego. Kontynuując dzieło pedagogiczne M. Doniec-Tesseyre i koryfeuszy narodowej sztuki operowej, J. Mirosznyczenko stworzyła swoją szkołę wokalną, która organicznie połączyła tradycje ukraińskiego i włoskiego wykonawstwa. Przez trzy dekady wychowała konstelację wspaniałych śpiewaków – gwiazd sceny operowej, którzy zdobyli uznanie na świecie, a obecnie z powodzeniem występują w wielu teatrach nie tylko naszego kraju, ale i za granicą. „Bogactwo duszy i szczodrość duszy. Oto co czyni aktora potrzebnym ludziom!.. „Traviata” i „Łucja z Lammermooru” – dwie opery, w których Jewhenija Mirosznyczenko osiągnęła, moim zdaniem, najwyższe szczyty kunsztu i własnego poetyckiego uniesienia… Najwyższy z kiedykolwiek odczutych przeze mnie ze sceny patos tragedii – oto czym jest Jewhenija Mirosznyczenko w rolach Łucji i Violetty. I nie chodzi o epitety, którymi chcieliby teraz obdarzyć aktorkę… Chodzi o ten życiodajny wpływ, jaki wywiera na ludzi jej wysoka sztuka”, – pisał ludowy artysta ZSRR i Ukrainy, laureat Nagrody Szewczenkowskiej Anatolij Mokrenko. A ludowy artysta Ukrainy, laureat Nagrody Szewczenkowskiej Roman Majboroda zaznaczył: „Była jedną z tych rzadkich śpiewaczek, które zachwycają i zniewalają nie tylko swoim głosem, barwą, ale i niedoścignioną grą aktorską. Jestem pewien, że mogłaby stać się genialną aktorką dramatyczną. Tak jak grała Łucję – takiego dramatyzmu nigdy i nigdzie więcej nie widziałem!.. Mirosznyczenko każdy utwór wokalny zamieniała w małe przedstawienie. Posiadała jakąś kolosalną energię: koncentrując się na każdej wykonywanej rzeczy, oczarowywała, hipnotyzowała salę. Być może sekret tego cudu polegał na niesamowitej lekkości, zarówno w wokalizacji, jak i w zachowaniu. Zdjęcie Milany Szydowskiej zabrzmiały fragmenty z oper V. Belliniego („Norma”), G. Pucciniego („Cyganeria”), A. Dvořáka („Rusałka”), P. Czajkowskiego („Eugeniusz Oniegin”), G. Verdiego („Nabucco” i „Rigoletto”), W. A. Mozarta („Dyrektor teatru”), G. Bizeta („Carmen”), G. Donizettiego („Łucja z Lammermooru”), Ch. Gounoda („Romeo i Julia”) i innych. A ludowa artystka Ukrainy Raisa Nedaškiwska podzieliła się swoimi wspomnieniami o Jewheniji Semeniwnie i wykonała wiersz Liny Kostenko, poświęcony legendarnej śpiewaczce operowej. Podczas koncertu na wielkim ekranie demonstrowano fotografie niemal całej biografii twórczej Jewheniji Mirosznyczenko. Dyrygent-inscenizator koncertu – Wołodymyr Wrublewski, reżyser-inscenizator – Mykoła Baranowski, scenograf – Ludmyła Nahorna, akompaniatorzy – Frina Ziskina i Marija Polaszowa. W artykule wykorzystano materiały programowe KMATOB dla dzieci i młodzieży „Jewhenija Mirosznyczenko. Obrazy”. Zdjęcie autora. Banderę. Z ust lidera zespołu „Wij” Dmytra Dobroho-Weczora zabrzmiała piosenka o przyjaciołach. Bard Wołodymyr Chomenko wykonał własną piosenkę „Piętno” do słów W. Petraniuka. Wiersze pana Wołodymyra przeczytała aktorka „Zerkala” Liana Knyhnyćka-Markowska, a popularyzator twórczości Tarasa Szewczenki Ołeksandr Liszczenko przeczytał poezję Kobziarza „Mnie wszystko jedno”. Prezentacja zmieniła się w ucztę patriotów, ludzi o podobnych poglądach, ogarniętych ideą, że „Bóg i Ukraina – ponad wszystko”. To nieformalne wydarzenie wirtuozersko poprowadzili Borys Humeniuk i Dmytro Storczous – Wojownik i Artysta. Stronę przygotował Eduard Owczarenko. Już stało się dobrą tradycją, że uczniowie Bohatera Ukrainy, ludowej artystki, laureatki Nagrody Szewczenkowskiej, profesor Jewheniji Mirosznyczenko co roku poświęcają koncert Jewheniji Semeniwnie. I zawsze odbywa się on 12 czerwca – w dniu urodzin gwiazdy sceny operowej. W tym roku wychowankowie legendarnej śpiewaczki z sukcesem wystąpili na scenie Kijowskiego Miejskiego Akademickiego Teatru Opery i Baletu dla dzieci i młodzieży w koncercie, który nosił tytuł „Jewhenija Mirosznyczenko. Obrazy”.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
