Strona · s. 16strona oryginału ↗
Poczytajmy, Mykoło Fedorowyczu! Poczytajmy, Mykoło Fedorowyczu!
Слово Просвіти, №25 за 2018 рік
— Co to za czasopismo? — „Słowo Proświty”, Mykoło Fedorowyczu. Czytam wywiad z synem. — No, poczytaj mi trochę. — Tam jest długi wywiad. — Nie śpieszę się. — Kilka cytatów. — „Jeśli napisałem historię, jeśli wyobrażam sobie, jak trzeba ją opowiedzieć, to co mi przeszkadza ją opowiedzieć? Ale robić to kolegialnie. W rękach niektórych reżyserów sztuka się rozdwaja. Widz, który zna tekst, będzie rozumiał, że tekst żyje własnym życiem, a to, co widzimy wizualnie, własnym. U utalentowanych reżyserów te dwa życia jeszcze jakoś się zgadzają, a u niezbyt utalentowanych żyją w zupełnie różnych wymiarach. Miałem konkretne zadanie. Nie sięgałem po tańce, po efekty świetlne. I do czego na pewno nie sięgałem, to do teatru plastycznego. To nie jest ludzkie zachowanie, nie ludzkie ruchy, nie ludzkie twarze. Teatr powinni robić ludzie dla ludzi i o ludziach. Oczywiście, nie zamieniać teatru w dokumentalistykę. Ale musi być pewna psychologiczna i psychofizjologiczna wiarygodność. Życie to gra. Gra okrutna i cyniczna. Jeśli przeanalizujemy głównego bohatera, to zrozumiemy główną myśl. We wszystkich czasach przychodził jakiś młody lub niezbyt młody człowiek i mówił, że wszystko zmieni. Właśnie takim jest Charyton Dalnij, który proponuje nowe życie i wierzy w to, co mówi. Spektakl „Kafe Respublika” jest o wyborze między fizyczną przyjemnością a służeniem pewnym wyższym ideałom — moralnym, politycznym, ideologicznym”. — Tu jest jeszcze dużo. — Dobrze, biegnij na spektakl. Potem doczytasz! Ludowy artysta Ukrainy Anatolij Hnatiuk przy rzeźbiarskim wizerunku legendarnego Mykoły Jakowczenki. Bohdan i Anatolij Hnatiukowie. Redakcja „SP”: my o was piszemy, a wy nas czytacie!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
