Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 1strona oryginału ↗

OGÓLNOUKRAIŃSKI TYGODNIK KULTUROZNAWCZY 26 (403), 28 czerwca — 4 lipca 2007 „DZIEŃ PRZYJĘCIA KONSTYTUCJI UKRAINY JEST ŚWIĘTEM PAŃSTWOWYM — DNIEM KONSTYTUCJI UKRAINY”. Konstytucja Ukrainy, artykuł 161. GRATULUJEMY 11. ROCZNICY! NA JARMARK... PO EDUKACJĘ RZEKA — TO WŁAŚNIE ŻYCIE...

Слово Просвіти, №26 за 2007 рік

Ulana HLIBCZUK A gdyby przyszło wam odpowiedzieć na pozornie proste pytanie: co w waszym życiu znaczy rzeka? Hm... Przynajmniej musielibyście się zastanowić i wspomnieć rzekę dzieciństwa... Na łódkowej przystani Wydubickiej dziennikarz ekipy filmowej programu NTKU „Dali bude” pytał o to samo. Zastałe na słońcu wilki rzeczne odpowiadały niechętnie i jakoś na jedno kopyto. Mówiąc, że rzeka — to właśnie życie. Dziennikarz chciał szczegółów, filozofii, nakłaniał tych małomównych mężczyzn do elokwencji, a oni tylko zakłopotani wzruszali ramionami... Dla mnie w tej frazie było coś urzekającego, niczym wstęp do medytacji... Rzeka — to właśnie życie, rzeka — to właśnie życie... Spójrzcie na swoje nadgarstki, dotknijcie skroni: rzeka pulsuje w każdym z nas... Ekipa filmowa na przystani wydubickiej nie pojawiła się przypadkowo. 1 lipca na Ukrainie obchodzony jest Dzień Floty Rzecznej. Najwyraźniej w historycznym programie „Dali bude” obywatelom bardziej szczegółowo opowiedzą o przeszłości tego zjawiska, a co za tym idzie, co z niego pozostało. Materiał na przystani łódkowej przy monasterze Wydubickim ma zadbać jedynie o osobny fragment: dzień życia ludzi i łodzi. Tych, które doprowadzili do porządku własnoręcznie. Tak zwane „pyrkawki” albo „pływające dacze”. Każda — przejaw indywidualności właściciela. Oto bardziej pompatyczna, z „bajerami” — drewniana tapicerka, aksamitne zasłony, a ta — suchy koń roboczy... Ktoś spędza na nich weekendy, a ktoś letniskuje do września. Kiedy płyniesz porannym Dnieprem, to już słyszysz z oddali: pyrk-pyrk-pyrk... Cichy, powolny bieg zdaje się obwieszczać życiową zasadę: śpiesz się powoli. Początkowo ludzie stronią od kamery i chowają się za kapeluszami, czapkami lub za czarnymi, rozbebeszonymi silnikami... Oni mają robotę, a tutaj, proszę bardzo, czepiają się z dziwnymi pytaniami. Jakby Pan Bóg tchnął życie po to, żeby ludzie bawili się w pytania i odpowiedzi. Kto wie, może właśnie taki tok myśli przemknął przez głowę tego czarnego od smaru mężczyzny. Operator nie „odpuściłby” z obiektywu jego niezadowolonej twarzy, gdyby nie pojawił się bardziej efektowny kadr. Zza horyzontu, w chmurze dymu wypełzła starożytna amfibia... „Jeszcze z czasów drugiej wojny światowej. Pływałaby i dzisiaj, gdyby nie przebicie...” Pośrodku jej zielonego brzucha rzeczywiście ziała dziura... Pomimo wieku, amfibia ma poważny status. Z jej pomocą łodzie spuszcza się na wodę. Jak na zamówienie ekipy filmowej, metalowy kadłub zamocowano na dwóch szerokich pasach, zaskrzypiała wciągarka, a amfibia, kołysząc łodzią w powietrzu, poczłapała do brzegu. Kamera celowała uważnym okiem, a łódź powoli opuszczano na wodę... Ciekawe dni powszednie. Obecna przystań wydubicka to już nędzne resztki tego, co było. Jakieś trzysta łódek zamiast tysiąca. Trzysta łódek to nie trzystu Spartan. „Ich właściciele to w większości emeryci, inwalidzi... Ludzie, którzy urodzili się i zestarzeli na rzece i bez niej już nie wyobrażają sobie życia”. Obok, niczym za linią demarkacyjną, przystań dla „grubych ryb”. Tam cumują oceaniczne kutry, którym nieźle jest i w wodach Dniepru. Koszt poszczególnych potworów przekracza kilkaset tysięcy dolarów amerykańskich. „Pojawiały się stopniowo — zaczął nagle stróż Stepan. — Początkowo było kilka dziesiątek, a teraz więcej niż naszych”. Cała armada — czterysta czy pięćset drogich jednostek, które bezczelnie wypierają małe łodzie. Po przystani wydubickiej poszła plotka, że przystań już sprywatyzowano. Ktoś kupił: „Pinczuk albo Tabacznik...” Amatorskie jednostki i ich właściciele muszą zabrać się z zasiedziałego miejsca. „Takie coś już stało się z szóstą przystanią, po prostu przyszli i powiedzieli: Żeby wasze prymitywne koryta więcej tutaj nie przybijały. Chyba że kupicie coś nowego...” Panowie, kupcie sobie kuter za pół miliona. W godzinę pożera 50 litrów paliwa! Kupcie, nie pożałujecie... Jewhen, reżyser z zawodu, a z filozofii i sposobu życia stary wilk rzeczny, przyznaje: nigdy nie wiedział, co to klasowa nienawiść, a tutaj niespodziewanie poczuł. „Wystarczy spojrzeć w ich stronę i coś jakby kipi. Oni zachowują się jak nieludzie. Jeśli właścicielowi pływającej daczy na środku rzeki zgaśnie silnik, to ta szybkoskrzydła poczwara zamiast pomóc, wręcz przeciwnie — zaryczy przy samym burcie. Falę wznieca taką, że ledwo utrzymujesz się na powierzchni”. Kiedy grubas po uszy się najeździwszy, stępuje na brzeg, jego „marynarze” zaczynają wypłukiwać szamponami „liniowiec”. „Niedawno tutaj pływały takie liny — stróż Stepan jak najszerzej rozkłada ręce — a teraz — ani śladu, nie lubią liny szamponu...” Niby wszyscy jesteśmy ludźmi, ale sąsiedztwo tych bezczelnych nuworyszy jest nieprzyjemne. A do tego jeszcze wspomnienia... W chaotycznych latach dziewięćdziesiątych na przystani wydubickiej w podobnej drogiej łodzi wystrzelano całą rodzinę. Bandyckie porachunki... Stróż Stepan mówi, że potem, na pokutę, krzywdziciele wykopali obok studnię. „Ona i teraz jest, ale nikt do niej nie chodzi, bo woda w niej jest rdzawa, niczym krew...” Wilki rzeczne się rozgadały: „Wasiu, a pamiętasz...” W potoku mowy wspomnieniom brakuje miejsca. Popychają się i odpychają nawzajem. Jasne, wesołe, śmieszne, one jakby próbują wypełnić sobą całą przestrzeń, żeby nawet pół myśli nie prześlizgnęło się odnośnie tego, że przystań wydubicka wkrótce zniknie. Dniepr rzeczywiście będzie stracony dla tych prostych ludzi, jeśli pozostaną obojętni, bezczynni i będą żyć według zasady: moja chata z kraja. On rzeczywiście będzie stracony, jeśli sumienni (jeśli tacy pozostali) politycy nie pomogą tym rzecznym Spartanom w ich walce o miejsce pod słońcem. KOSOWICA Dobrowolne datki „Na Cerkiew Kobziarza”: MBF „Ukraińska Rodzina” R/r nr 26045200145101 w Podolskiej filii AKB „Kijów”, MFO 320401 ZKPO 21709106 ŁĄCZNIE NA KONCIE CERKWI TARASA — 814 766 hrywien 00 kop.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn