Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

SPOŁECZEŃSTWO I MY

Слово Просвіти, №26 за 2007 рік

SZKOLNICTWO WYŻSZE Swiatosław MIZERNIUK Zdjęcia autora — Czym jest mobilność akademicka i jakie korzyści niesie współczesna edukacja europejska? Czy to znajomość języka, inne spojrzenie na świat, plusy w rozwoju kariery i zatrudnieniu na Ukrainie? A może studenci, wyjechawszy do innego kraju, będą starali się tam zostać? I czy Państwo się tego nie boją? — Mobilność akademicka to sytuacja, w której studenci jadą uczyć się na jeden lub kilka semestrów za granicę, a potem wracają na Ukrainę. Uważam, że państwo powinno troszczyć się o to, by stworzyć dla młodzieży korzystniejsze warunki w swoim kraju i wtedy nie będzie odpływu intelektu. To rzeczywiście wielki problem, bo zdarza się tak, że studenci jadą do Europy, szukają sobie pracy, pracują tam i nie wracają na Ukrainę. Ale mobilność akademicka z założenia oznacza naukę przez określony czas — z powrotem do domu. A my w uczelniach wyższych musimy tworzyć takie warunki, żeby również do nas przyjeżdżała na naukę młodzież z innych krajów, wszak ukraińska edukacja jest bardzo gruntowna. Są dwa typy studentów, którzy jadą za granicę — by zdobyć doświadczenie życiowe, doskonale nauczyć się języka, zobaczyć tamtejszą kulturę i to, jak na świecie uczą się studenci, a także pożyć tym życiem… To też bardzo ważne, bo to edukacja nieformalna. I choć nie zawsze jest ona uznawana przez uniwersytet, takie wiedza jest pożyteczna, ponieważ wzbogaca młodego człowieka. Jednak są ludzie z innymi poglądami na życie, zorientowani na karierę — to zazwyczaj studenci ostatnich lat, doktoranci. Dlatego programy mobilności akademickiej są bardziej zorientowane na magistrantów, doktorantów, młodych naukowców i wykładowców. A Europa daje im niemało możliwości… — Jaki główny cel stawia sobie Państwa stowarzyszenie studenckie? Tylko informacyjny, żeby studenci dowiedzieli się, dokąd i jak pojechać na naukę za granicę? Nawiasem mówiąc, obecne Forum to pierwsza jaskółka, by opowiedzieć o sobie i czy są jakieś konkretne osiągnięcia? — Takie wydarzenie odbywa się po raz pierwszy. W rzeczywistości nie tak ważne jest, by zadeklarować swoje istnienie, ważne jest, by dać informację studentom, ponieważ słyszeli oni o mobilności akademickiej, ale nie wiedzą w praktyce, co to jest. W Europie co roku 150 tys. studentów ma realną możliwość uczyć się dzięki różnym programom wymiany (Erasmus, Tempus, Socrates…), które finansuje Komisja Europejska. Na Ukrainie również niby są wszystkie warunki, żeby i nasi studenci jechali na naukę, albo odwrotnie, żebyśmy przyjmowali studentów z Europy. Ale wynik u nas jest nieznaczny. Tłumaczy się to małą inicjatywą nawet wśród studentów, którzy boją się, że taka „impreza” zbyt drogo kosztuje, do tego dość często nasi studenci nie mają informacji o grantach. Ale jest niemało programów, za które nie trzeba płacić, a wręcz przeciwnie, można otrzymywać stypendium, które finansuje i Komisja Europejska, i poszczególne prywatne firmy, na przykład DAAD. Niemało studentów naszej uczelni skorzystało z tego i jeździło na naukę za granicę. Więc idea forum, które odbyło się w KPI, jest praktyczna: poinformować i opowiedzieć, jak „wydeptać” ścieżkę i do kogo zwrócić się, by otrzymać grant. Tym bezpośrednio zajmuje się nasz wydział mobilności akademickiej, który akumuluje wszystkie informacje i pomoże zorientować się w ich różnorodności. — I w XXI wieku świat nie jest doskonały! Bardzo łatwo w obcym kraju wpaść w kłopoty. Czy śledzicie Państwo, jak wiedzie się za granicą naszym studentom? — Bezpośrednio nasze Towarzystwo Naukowe tym się nie zajmuje. Ale współpracujemy z różnymi europejskimi organizacjami. W Europie jest to ESN (Erasmus Student Network), która rozwiązuje problemy, jakie się pojawiają, i robi wszystko, by studenci pozostawali zadowoleni ze swojego pobytu za granicą. — Wspominał Pan o gruntowności naszej edukacji. Możliwe, że jej poziom jest niezasłużenie niwelowany? — Jeśli wziąć pod uwagę to, ilu znanych ludzi ukończyło chociażby naszą uczelnię, to u nas rzeczywiście jest czego się uczyć… Studenci z Europy po prostu nie bardzo wiedzą o tym. Chociaż obecnie prawie każdy wydział ma swoją stronę internetową. Myślę, że i z Europy, i z ukraińskiej diaspory studenci chętnie pojechaliby do nas uczyć się. Niestety, dla nich nie stworzono wystarczających warunków. — Zatem póki co z Europy do nas po wiedzę nie przyjeżdżają. Co trzeba zrobić, aby zmienić sytuację? — Wynik zależy od kilku czynników: finansowania, inicjatywy ze strony studentów i ze strony KONTYNUACJA TEMATU Petro ANTONENKO Nasza gazeta już opowiadała o unikalnej ekspedycji proświcianina z Czernihowa Ołeksandra WołoszcZuka. W ubiegłym roku pokonał on kilka tysięcy kilometrów po Syberii, Północy i Dalekim Wschodzie, podróżując autostopem, koleją, rzekami, a także pieszo. Celem ekspedycji stało się badanie historii osadnictwa Ukraińców w Rosji, czasem dobrowolnego, częściej przymusowego — więzienia, katorga, zesłanie. Podczas ekspedycji Ołeksandr, młody, ale już doświadczony turysta, miał także spotkania z ukraińskimi społecznościami. Zebrano przebogaty materiał, wspomnienia, źródła archiwalne. Wszystko to legło u podstaw książki, pracę nad którą proświcianin kończy. I oto nowa ekspedycja. Rozpocznie się ona w lipcu. Trasa — Kurgan, Tiumeń, Tobolsk, Surgut, Chanty-Mansyjsk, Niżniewartowsk, Nowy Urengoj, Nadym, Salechard, Workuta, Uchta, Syktywkar, Kotłas, Wołogda. Szczególną uwagę Ołeksandr planuje poświęcić badaniu historii budowy tak zwanej 501-ej budowy GUŁAG-u, czyli „martwej” kolei Salechard—Nadym—Igarka, którą budowali więźniowie radzieckich obozów koncentracyjnych w latach 1949—1953. Część tej niedziałającej kolei od Nadymu do Salechardu (330 kilometrów) Każdy student marzy o dobrej, gruntownej edukacji. Tak jak o tym, by jego wiedza, dyplom były godnie szanowane na Ukrainie i w świecie. Aby udoskonalić swoją wiedzę, zobaczyć świat, studenci z przyjemnością pojechaliby na naukę za granicę. Ale przecież to tak drogo… W rzeczywistości obecnie jest niemało możliwości uczyć się gdzieś w Europie, i to zupełnie bezpłatnie! Nawet otrzymywać w tamtejszych uniwersytetach stypendium. Francja, Niemcy, Finlandia, Wielka Brytania, Irlandia, USA, Japonia i wiele innych krajów zapraszają naszą utalentowaną młodzież na naukę. Przekonać się o tym, zapoznać się z oferowanymi grantami i programami mógł każdy chętny, kto zawitał na Targi Informacyjne. Odbyły się one w Narodowym Uniwersytecie Technicznym Ukrainy „Kijowski Instytut Politechniczny” podczas Forum Mobilności Akademickiej. Te wydarzenia zorganizowało Towarzystwo Naukowe Studentów i Doktorantów (TNSD NUTU „KPI”). Mobilność akademicka to jedna z głównych zasad procesu bolońskiego. Jej istota: stworzyć jednolitą europejską przestrzeń naukową dla studentów, wykładowców, naukowców dzięki ich swobodnemu przemieszczaniu się, w celu nauki, wykładania, prowadzenia badań naukowych. Aby dowiedzieć się szczegółowo, co to jest mobilność akademicka i jakie możliwości oraz korzyści, a może i problemy daje ta nowa forma współpracy w dziedzinie edukacji między Ukrainą i Europą — zwróciliśmy się do Iryny RUD'. Pani Iryna jest jednym z organizatorów tego Forum, członkiem TNSD NUTU „KPI” oraz europejskiej organizacji „AEGEE”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn