Strona · s. 7strona oryginału ↗
OŚRODEK DUCHOWEGO WYCHOWANIA
Слово Просвіти, №26 за 2007 рік
...miesięcy 20 uczniów uczy się w szkole niedzielnej. Kieruje nią matuszka Halina, która, wychowując swoje czworo dzieci, znajduje czas także dla innych. W salach, urządzonych w pomieszczeniu cerkwi, jest wszystko, co niezbędne do nauki. Tutaj oj. Ołeksandr zapoznaje uczniów z podstawami nauki chrześcijańskiej, uczy modlitw. Otwarciu szkoły poprzedziło zapoznanie się z doświadczeniem innych szkół niedzielnych, zwłaszcza w mieście Żytomierz. Nawiązano także współpracę ze szkołą niedzielną w mieście Bucza w obwodzie kijowskim. Przy cerkwi działają również kółka: pisankarskie i dramatyczne. Pomysł nauczenia maluchów zdobienia pisanek należy do gorących miłośniczek sztuki ludowej Antoniny Pipko i Oksany Tarasenko, które dla członków kółka nie szczędzą ani własnych środków, ani czasu. Na zajęciach, które rozpoczynają się śpiewem modlitewnym, Oksana Wasyliwna opowiada o dawnych narodowych tradycjach tworzenia pisanek, przekazuje umiejętność posługiwania się pisakiem. I oto małe rączki z dumą trzymają swoją pierwszą pisaneczkę. „Wie pani, moja córeczka na godzinę przed rozpoczęciem zajęć jest już w sali — z uśmiechem opowiada mama małej pisankarki. — Jak się cieszę z jej zapału!” W cerkwi odbyło się już pierwsze dziecięce przedstawienie „Pisaneczka”. W planach — utworzenie studia artystycznego, zespołu folklorystycznego. Wraca chlubna tradycja ukraińskiej cerkwi — bycia ośrodkiem kultury i duchowości. Przecież już w XVII w. przy cerkwi działała bractwo parafialna szkoła. Duchowni uczyli dzieci kozackie czytania i pisania, chóralnego śpiewu cerkiewnego oraz gry na kobzie, lirze i sopilce, wykonywania różnych obrzędów cerkiewnych, a kozacy-weterani uczyli sztuki wojennej. Tradycja śpiewu chóralnego istniała w wsi Pidlypne od dawna. Dla popularyzacji ukraińskiej pieśni dzięki staraniom księdza D. Karpenki w 1910 r. utworzono kółko chóralne, które do 1917 r. istniało jako chór cerkiewny. Wracając do tamtych czasów, nie sposób nie wspomnieć także o założeniu przez parafian kulturalno-oświatowej organizacji „Proświta”. Proświtianie organizowali wieczornice poświęcone T. Szewczence, koncerty, przedstawienia. Zarobiwszy pieniądze na uprawie buraków, kupili bibliotekę z dziełami ukraińskich autorów, a później otworzyli księgarnię. Organizowano także kółka dramatyczne. Jednak za reżimu komunistycznego cerkiew zniszczono. Zaczęto prześladować także członków pidlipieńskiej „Proświty” oraz chórów i kółek dramatycznych. W latach 30. rozstrzelano utalentowanych amatorskich aktorów...
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
