Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

„Raport”. Fragmenty powieści

Слово Просвіти, №26 за 2007 рік

Jeśli spojrzeć na mnie z góry, z nieba, jak w wieku sześćdziesięciu czterech lat ganiałem z ręczną kamerą po planie „Modlitwy”, to rzeczywiście wykonywałem ten szaleńczy taniec: walc-steeplechase-rock-leтkę-jenkę-TOR. Jednak nikt do dziś nie chce słuchać moich teoretycznych spowiedzi. Odszedłem nawet z funkcji kierownika katedry reżyserii filmowej, bo wszystkim zdążyłem się znudzić ze swoim TOR-em, szczególnie studentom. Ale dwukrotny Bohater był w tamtej chwili w sztok pijany, jak Ija, i przez to sentymentalny i mądrzejszy od samego siebie. Do tego był asem myśliwskim, to był jego żywioł: powietrzne obwarzanki ze śmiertelnym finałem dla partnera. Właśnie za te obwarzanki dostał pierwszą gwiazdę Bohatera Związku Radzieckiego. Dwukrotny Bohater podjął decyzję i kropka. Po roku treningów miałem polecieć w kosmos, tam nakręcić arcydzieło filmowe w formie obwarzanka na orbicie, wrócić na ziemię, otrzymać z rąk sekretarza generalnego KC KPZR gwiazdę Bohatera Związku Radzieckiego albo dziurę po obwarzanku i resztę życia opowiadać w telewizji, jakie piękno jest na niebie i że gdyby nie KPZR i osobiście towarzysz Breżniew, to w kosmosie, ani na Ziemi Dziewiczej, ani na Małej Ziemi, nie byłoby nawet blisko żadnego piękna. Byłyby tylko dziury po obwarzankach. Wtedy nuciłem sobie piosenkę o takich słowach: — „Wiosna minęła, nastało lato, dzięki partii za to!”. Przy takiej prostej melodyjce miałem pod kierownictwem generała wykręcić ów kosmiczny filmowy obwarzanek. O tym, że byłem prawie kosmonautą, opowiedziałem w Belgradzie na festiwalu filmowym „Nowy wspaniały świat”, plac zdjęciowy w kosmosie jako reżyser własnego losu. I jeszcze wtedy zapytałem Armstronga, czy naprawdę usłyszał głos Boga, kiedy szykował się już wypowiedzieć swoje na zawsze sławne zdanie: — Mały krok dla człowieka i wielki krok dla ludzkości. Armstrong, bez większego entuzjazmu, jakby chciał zamknąć ten temat, wyrecytował wyuczonym głosem automatycznej sekretarki: — Tak. Słyszałem. Słowa były u Boga jakby z ludzkich języków, ale nie składały się dla mnie w żaden zrozumiały przekaz. Może ten, kto mówił, chciał, żebym przez całe swoje pomiesięczne życie myślał nad jego wiadomością. Żebym ciągle próbował ją odszyfrować. Dotąd jeszcze nie zrozumiałem przekazu. Wtrąciłem swoje trzy grosze i przypomniałem sobie, jak kosmonauta Pawło Popowycz, mój rodak, na tej samej popijawie w Domu Twórczości Kinematografistów w Bołszewie opowiadał, że na ostatnim okrążeniu swojej drugiej podróży w kosmos ktoś anioł zapukał w iluminator jego statku kosmicznego i na migi ostrzegł, żeby Popowycz już nie wsadzał w kosmos swojego czerwonego nosa, żeby więcej nie latał, bo będą kłopoty. Popowycz anioła nie posłuchał i poleciał po raz trzeci. Kiedy wyszedł w otwartą przestrzeń kosmiczną, żeby przylutować jakieś gówno do jakiegoś badziewia specjalnym ch...m, bo babbitt w kosmosie nie lutuje — opowiadał Popowycz — został związany przez drużynników. Drużynnikami, święty Piotrze, za czasów Breżniewa byli zwykli obywatele, którzy dyżurowali w różnych ciemnych zakamarkach, na placykach tanecznych i pod budkami z piwem, gdzie nalewano, zamiast milicji.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn