Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

ELEGIA PODOLSKA (fragmenty)

Слово Просвіти, №26 за 2007 рік

W oknie zasnęło światło, Z głodu zdrętwiały dusze. We wsi nie mrugają ognie, A puchacz tu jak tu na gruszy. Krzyczy, aż krew stygnie, Babcia prosi Boga o deszcz. Nie ma kto rąbać drew, Ciężka droga do jesionów. Czym rano rozpalić piec, Co będą jeść na śniadanie wnuki? Coś długo nie ucieka noc, A wkrótce trzeba iść na łąki I wykopać korzonków, Z akacji zedrzeć kory, Złapać kilka piskorzy, Ugotować to, by nie umrzeć. Bo za tydzień wszystko spłonie, Kruki krakają nad chatami. Czyżby czekała na tę chwilę, Kiedy nieszczęście przyjdzie po nas?.. * * * Kiedy wrócili sowieci, To będziemy biedować. Już rok przychodzi nam pościć, Powiedział zięć przy sklepie… A teściowa łzy powstrzymywała, Zbierała z córką tobołek. Odpuściła obojgu grzechy, Dała bochenek i garnek, Prosa w węzełku, garść soli, I paczkę zapałek, i nóż. Resztę znajdziecie na wolności I ugotujecie sobie kulesz. Tam, za Zbruczem, na Tarnopolszczyźnie, Droga zaprowadzi do UPA. Omijajcie podejrzane miejsca, Bo każda chata nie jest ślepa. Trzymajcie się bezdroży i lasu, Omijajcie wsie i szlaki. Spod strzechy wyjęła dwa karabiny, Kiedy zasnęły dzieci. Wielu ze wsi ucieka — I wy idźcie, bo oto przyjdą. Niech anioły strzegą I prowadzą was na drogę. Łza, jakby skamieniała, Zamknęła drzwi, położyła się. Obok posapywała dziatwa I przez sen prosiła o chleb…

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn