Strona · s. 11strona oryginału ↗
ELEGIA PODOLSKA (fragmenty)
Слово Просвіти, №26 за 2007 рік
W oknie zasnęło światło,
Z głodu zdrętwiały dusze.
We wsi nie mrugają ognie,
A puchacz tu jak tu na gruszy.
Krzyczy, aż krew stygnie,
Babcia prosi Boga o deszcz.
Nie ma kto rąbać drew,
Ciężka droga do jesionów.
Czym rano rozpalić piec,
Co będą jeść na śniadanie wnuki?
Coś długo nie ucieka noc,
A wkrótce trzeba iść na łąki
I wykopać korzonków,
Z akacji zedrzeć kory,
Złapać kilka piskorzy,
Ugotować to, by nie umrzeć.
Bo za tydzień wszystko spłonie,
Kruki krakają nad chatami.
Czyżby czekała na tę chwilę,
Kiedy nieszczęście przyjdzie po nas?..
* * *
Kiedy wrócili sowieci,
To będziemy biedować.
Już rok przychodzi nam pościć,
Powiedział zięć przy sklepie…
A teściowa łzy powstrzymywała,
Zbierała z córką tobołek.
Odpuściła obojgu grzechy,
Dała bochenek i garnek,
Prosa w węzełku, garść soli,
I paczkę zapałek, i nóż.
Resztę znajdziecie na wolności
I ugotujecie sobie kulesz.
Tam, za Zbruczem, na Tarnopolszczyźnie,
Droga zaprowadzi do UPA.
Omijajcie podejrzane miejsca,
Bo każda chata nie jest ślepa.
Trzymajcie się bezdroży i lasu,
Omijajcie wsie i szlaki.
Spod strzechy wyjęła dwa karabiny,
Kiedy zasnęły dzieci.
Wielu ze wsi ucieka —
I wy idźcie, bo oto przyjdą.
Niech anioły strzegą
I prowadzą was na drogę.
Łza, jakby skamieniała,
Zamknęła drzwi, położyła się.
Obok posapywała dziatwa
I przez sen prosiła o chleb…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
