Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

Ciąg dalszy artykułu «WIEC CZYTELNICZY», s. 2

WIEC CZYTELNICZY

Слово Просвіти, №26 за 2007 рік

Oliana RUTA Pewna siebie, rzeczowa, pełna celu, poetka Olha Olchowa to nowy typ młodej współczesnej Ukrainki. Nie asymiluje się z otoczeniem, na wszystko ma własne zdanie, nie dąży do naśladowania modnych wzorców literackich. Trzyma się godnie, nie gubi się wśród rosyjskojęzycznej ludności Kijowa. Szanuje siebie, swoją narodowość, swój język — i w tym można się od niej wiele nauczyć. Cóż za piękny przykład do naśladowania dla tych młodych, którzy wstydzą się swoich korzeni, swojego języka, cierpią na kompleks niższości oraz „kompleks językowy Ukraińca”. W przedmowie do jej debiutanckiego zbioru Iwan Mehela, jej wykładowca literatury obcej na uniwersytecie, redaktor almanachu literacko-artystycznego „Święty Włodzimierz”, napisał o niej tak: „Ambitna dziewczyna z rozwiniętą świadomością narodową zdołała zachować swoje oblicze i nie rozpuścić się wśród ogółu zwolenników undergroundu, postmodernizmu, hałaśliwej popkultury. Genetyczna przynależność do kraju Łesi odczuwa się we wszystkim: w jej dumnym, szlachetnym zachowaniu, w zamiłowaniu do piękna ukraińskiego słowa…”. A inaczej być nie może, twierdzi Olha Olchowa swoją poezją, „bo twój anioł z pszenicznymi skrzydłami / mówi tylko w ojczystym języku”. Pozycjonowanie wewnętrznej monolityczności to fundament jej twórczości: Dojrzeję jak zmęczenie, stopniowo — tak dojrzałej nie znał mnie jeszcze świat. Nieuchronnie wyrosnę w słowo — w słowo dumne i bardzo, jak granit. Milczeć dosyć. Wystarczająco się namilczeliśmy. Na tolerancję nie czas i nie pora. Kiedy struny moich korzeni pękały, czy ktoś zważył, że żywa kora. Poszczęściło się Oli z nauczycielami słowno- Jewhen CYMBALIUK, obwód rówieński Po ustanowieniu niepodległości Ukrainy z roku na rok na terenie państwowego historyczno-memorialnego rezerwatu „Pole Bitwy pod Beresteczkiem” zbiera się coraz więcej ludzi, aby prawdziwie uczcić pamięć ukraińskich kozaków i chłopów, którzy zginęli za wolność Ukrainy w bitwie pod Beresteczkiem. W tym roku od czasu bitwy minęło 356 lat, a lista przeprowadzonych wydarzeń okazała się dość długa. Są to, między innymi, Ogólnoukraiński festiwal-konkurs pieśni kozackiej, konferencja naukowo-krajoznawcza z okazji 40-lecia otwarcia muzeum na „Kozackich Mogiłach”, odsłonięcie znaku pamiątkowego o odnowieniu życia zakonnego w skicie w Plaszewie, występy kobziarzy, bandurzystów i lirników, wystawa sztuki dekoracyjno-użytkowej Rówieńszczyzny, koncert… A najważniejszymi wydarzeniami, bez wątpienia, stały się boskie liturgie i panichidy ku pamięci naszych sławnych poprzedników, poległych w bitwie pod Beresteczkiem. Według różnych danych, wtedy, w 1651 roku, zginęło od 10 do 30 tysięcy żołnierzy Bohdana Chmielnickiego. Jednak choć była to porażka z 150-tysięcznym wojskiem polskiego króla Jana Kazimierza (bo kozaków zdradził chan krymski), ona, jak pisała ukraińska poetka Lina Kostenko, „warta sto razy sto zwycięstw”. Bo tutaj, w istocie, po raz pierwszy odczuło się zjednoczenie i hartowanie ukraińskiego ducha. A ówczesnych przejawów hero-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn