Strona · s. 12strona oryginału ↗
«NIEUCHRONNIE WYROSNĘ W SŁOWO…»
Слово Просвіти, №26 за 2007 рік
tym, udało im się rozkochać dziewczynę w ojczystym słowie, a zauważywszy pisarski talent — zachęcić do dalszej pracy nad sobą. Oli bardzo podobało się pisanie wypracowań na lekcjach języka ukraińskiego i literatury. Pisała tak natchnienie, że wkrótce przestało jej wystarczać zwykłe oddanie uczniowskiego wypracowania na zadany temat. Temat ten przemyśliwała w domu, próbując sił w różnych gatunkach prozatorskich: esejach, nowelkach, nowelach, opowiadankach. W literacko-artystycznym almanachu rodzinnego gimnazjum ujrzały światło dzienne jej pierwsze publikacje. To zamiłowanie przywiodło Olgę do Kijowa — do Instytutu Dziennikarstwa Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu imienia Tarasa Szewczenki, który w zeszłym roku ukończyła z wyróżnieniem. Na uniwersytecie, w poszukiwaniu bardziej skoncentrowanych form myśli, Olga zaczęła pisać poezję, publikowała w almanachu „Święty Włodzimierz”. Sama nie zauważyła, jak została poetką, przecież zaczynała od prozy — żartuje Olga. Co prawda, przyznaje, że i teraz pisze prozę, i już nie małą, a wielką, i być może kiedyś czytelnicy będą mieli okazję delektować się jej powieściami. Kiedyś — bo przez najbliższe dwa lata Olga jest całkowicie i w pełni zajęta pisaniem dysertacji i podchodzi do tej sprawy gruntownie i poważnie. A póki co… A póki co Olga Olchowa jest autorką dwóch tomików poetyckich. Pierwszy — „Ceramiczne sumienie” — ujrzał światło dzienne w 2005 roku. Drugi — „Pączkują gromy” ukazał się niedawno w wydawnictwie „Zadruha”. Przyjemnie uderza dojrzałość jej światopoglądu, mądrość i rozwaga, których po prostu nie sposób zliczyć. Czego wart jest, na przykład, desperacki opór szlachcie 300 kozaków, otoczonych na wysepce przez doborową kilkutysięczną nawałę. Odrzucili propozycję poddania się, bili się do ostatniego i zginęli jak prawdziwi bohaterowie. O tych obrońcach, jak i w ogóle o bitwie pod Beresteczkiem, zaprezentowano ogromną liczbę eksponatów w miejscowym muzeum, mieszczącym się w dawnym pomieszczeniu klasztornym. Podobnie jak w zeszłym roku, oczekiwano, że rozstrzygnie się kwestia wzniesienia nowego budynku „pod muzeum”. Skrajnie potrzebnego, gdyż obecnie zasób eksponatów w wystawowych „kusech” salach wykorzystano zaledwie w ułamku. Jednak uroczystości minęły, a problem pozostał. Tak jak inne — dotyczące odnowienia olbrzyma-dzwonu, którego brzmienie roznosiło się na dziesiątki kilometrów; wzniesienia pomnika w miejscu śmierci kozaka Neczaja, który przeciwstawił się całej armadzie zdobywców; normalnego zagospodarowania tutejszego klasztoru. rozważań, oto, na przykład, refleksje nad „pomarańczowymi” wydarzeniami: Odstał się świeży sok pomarańczowy – jak osad, osiadł niepokój: szukaliśmy potężnych początków, a dokąd to zaprowadziła droga? Wytrząśnij ze mnie zagubienie – trzeba znowu szukać losu. Można odkochać się w cytrusach, lecz w Ukrainie — nigdy. W jej zasadniczości, w tradycyjności ducha liryki obywatelskiej (w najczystszym rozumieniu tego pojęcia), w jej, jak powiedzieliby post-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
