Strona · s. 14strona oryginału ↗
Czarodziej fletu
Слово Просвіти, №26 за 2007 рік
W 1919 roku Andrij kupił flet starego systemu i przy pomocy fortepianu poznał jego system dźwiękowy. Od 1 stycznia 1920 roku zaproszono go do orkiestry kina B. Wierżykiwskiego i od tego czasu zaczyna się orkiestrowe życie flecisty, które będzie trwało 36 lat. Jesienią 1922 roku Andrij zostaje studentem kijowskiego konserwatorium. Jednocześnie gra w orkiestrze Opery Kijowskiej. Znajduje swoją miłość: Klawdiję Demydową, śpiewaczkę z rodziny znanych aktorów. Młode małżeństwo odwiedza Marię Zańkowecką, która podarowuje im, oprócz naczyń, aksamitną teczkę ze swoim reliefem, a także kawałek muarowej wstęgi z jubileuszowego wieńca z 1922 roku. Zawodowe uznanie Andrij Procenko zdobywa w Operze Swierdłowskiej, która w latach 20.–30. cieszyła się sławą najlepszego zespołu operowego, odznaczającego się wielką samoorganizacją. Niewielu wiedziało, że flecista miał jedno płuco zanikłe. Procenko cały czas pracował nad sobą – każdego ranka grał ćwiczenia i trudne fragmenty z oper. W Ufie podczas wojny, nie mając możliwości grania w domu, w mróz chodził jeszcze po ciemku do nieogrzewanego budynku teatru i tam w specjalnych rękawiczkach rozgrywał się przez godzinę-półtorej. Taki system zawodowego przygotowania uratował życie także uczniowi Procenki, Wołodymyrowi Antonowowi. Lekarze, znalazłszy w jego płucach zaciemnienie, zabronili mu grać na flecie. Tymczasem nauczyciel, dowiedziawszy się o tym, przeciwnie, zwiększył obciążenie. Przy ponownym badaniu diagnoza się nie potwierdziła. Ponad 90 uczniów profesora Andrija Procenki utworzyło jego szkołę. Wśród nich czterech zasłużonych artystów. Szkoła ta opierała się na swobodnym twórczym poszukiwaniu. Drugim ojcem Andrija Procenki nazywa go Jarosław Wierchowyniec. „Uderzała wszechstronna muzyczna erudycja Andrija Fiodorowicza – stwierdza uczeń. – Doskonale znał teorię muzyki, solmizację i harmonię. Kurs tego ostatniego przedmiotu słuchał u samego Borysa Ławrotyńskiego”. Wierchowyniec nazywa Procenkę swoim drugim ojcem. I rzeczywiście, nauczyciel uczył młodego ucznia nie tylko muzyki, ale także wychowywał w nim prawdziwe cechy ludzkie. W 1938 roku ojca Jarosława Wierchowyńca, Wasyla Mikołajowicza, kompozytora, chórmistrza, choreografa i etnografa, rozstrzelano jako „ukraińskiego burżuazyjnego nacjonalistę”. A uczyć syna „wroga ludu” było nie lada obywatelskim czynem. Procenko zaś wyprowadził na ludzi swojego utalentowanego ucznia. Pomagał on
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
