Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

TYGODNIK OGÓLNOUKRAIŃSKIEGO TOWARZYSTWA «PROŚWITA» imienia TARASA SZEWCZENKI

Слово Просвіти, №26 за 2007 рік

Anatolij HATNENKO Założyciel: Ogólnoukraińskie Towarzystwo «Proświta» imienia Tarasa Szewczenki Świadectwo rejestracyjne KV nr 4066 z dnia 02.03.2000 r. Szef-redaktor Pawło MOWCZAN Nie, chyba to zbyt kategoryczne: „bez przyjemności”. Kijów to cudowne miasto. Spacerując po nim, dotykasz wzrokiem i sercem starożytnych budowli, oddychasz pełną piersią w jego czarujących parkach i skwerach (które, na szczęście, jeszcze się zachowały). Lecz jednocześnie odczuwasz pewien żal, gdy widzisz, jak bezczelnie zmieniają jego niepowtarzalne oblicze nowoobjawieni panowie życia. Dla siebie określiłem to jako zakrojoną na szeroką skalę akcję pod patronatem mieszkańców Łysej Góry, którzy odprawiają swój dziki sabat, abstrahując od historii, kultury, wreszcie, zwykłych ludzkich uczuć. Wiele mówiono i pisano o pozbawionych elementarnego smaku wieżowcach w historycznym centrum Kijowa, o zniekształceniu lingwistycznej aury miasta łacińskojęzycznymi napisami zagranicznych firm i biur. Na Placu Sofijskim, jednym z najstarszych zabytków pozostawionych przez naszych przodków, stoi budynek klasycznej architektury, którego cały parter naznaczony jest napisami, mogącymi wywoływać skojarzenia z Paryżem czy Berlinem (choćby przez nazwy firm), ale w żadnym wypadku nie z ukraińską stolicą. I tak jest po całym obwodzie dawnego miasta. Nie potrafię sobie wyobrazić, aby na słynnej wieży Eiffla była restauracja nie „Jules Verne”, a na przykład „Robert Louis Stevenson” czy „Marko Wowczok”… Lubię spacerować po Górze Starokijowskiej, skąd, jak wiadomo, zaczął się nasz stołeczny gród. Stąd dobrze widać znane z kronik wzgórza, które niczym wyspy wyłoniły się pośród bezkresnego zielonego morza. Weszły one w ciało i krew dawnego kijowskiego ludu, dotykali ich sercem także kijowscy książęta. Jeden z nich — Światosław Chrobry — uniósł się w strzemionach i ze zdziwieniem wpatruje się w tak znajomy, bliski, a jednocześnie obcy krajobraz. W miejscu, gdzie bielały niegdyś chatki z sadami, w uroczyskach, które nosiły nazwę Honczari i Kożumiaky, obecnie wyrasta jakieś obrazkowe osiedle. W uroczysku, które rozciągnęło się od góry Ditynka do Alei Pejzażowej, ZAPOWIEDŹ

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn