Strona · s. 16strona oryginału ↗
SPACER BEZ PRZYJEMNOŚCI, ALE Z MORAŁEM
Слово Просвіти, №26 за 2007 рік
nieopodal placu Lwowskiego, długimi rzędami wyprężyły się dziwaczne metalowe skrzynki-szopy. — Co to za osiedle? Co to za namioty? Czyżby postawili je wszechobecni Pieczyngowie? — dziwi się książę. I rozumiem jego zdziwienie. Skąd ma wiedzieć, że to dzieło rąk jego rodaków z XXI wieku. To obrazkowe osiedle nazwali pretensjonalnie „Europą”, a te budy wznieśli wcale nie Pieczyngowie, lecz zamożni kijowianie dla swoich żelaznych koni — samochodów. Czarujące krajobrazy są oszpecone tymi niezdarnymi wytworami ludzi pozbawionych smaku, poczucia ciągłości swojej historii, wreszcie troskliwego stosunku do ojczystej ziemi, jej ekologii. Niepowtarzalne piękno, które należy do całej kijowskiej wspólnoty, zostało nielegalnie sprywatyzowane i oszpecone… Słońce przypieka mi głowę i zaczynam romantycznie marzyć o tym, jakim mogłoby być to uroczysko. Wyobrażam sobie tutaj piękny park krajobrazowy — z letnim kinem, placami zabaw i boiskami sportowymi, kawiarnią. Odpowiednio zagospodarowane, to miejsce mogłoby stać się piękną wizytówką naszego miasta. Zasmucony tym, co zobaczyłem, ruszam na dawny Podół. Zszedłszy zaśmieconym Zjazdem św. Andrzeja (uwielbiam tę uliczkę, ale jakże ją ostatnio zaniedbano!), kieruję się na Borycziw tik. Jak wiadomo, uliczka ta wywodzi się jeszcze z czasów starokijowskich, wspomniana jest w naszym eposie „Słowo o wyprawie Igora”. Oczywiście, z tamtych czasów niewiele się zachowało. Jej obecne oblicze w przeważającej mierze kształtują (dokładniej: kształtowały) niskie budynki z XVIII—XIX wieku. I to nadawało jej niepowtarzalnego uroku, wzmocnionego wspomnieniem o pierwotnych początkach ulicy. Cóż zobaczyłem dzisiaj? Patronat mieszkańców Łysej Góry wyczuwa się, bez wątpienia, również tutaj. I to jak się wyczuwa! Redaktor naczelny Lubow HOŁOTA Kolegium redakcyjne Lubow HOŁOTA, Jarema HOJAN, Pawło MOWCZAN, Anatolij POHRIBNYJ, Ołeksandr PONOMARIW, Iwan JUSZCZUK Pierwszy zastępca redaktora naczelnego Ołeksander SZOKAŁO 279-49-47 Zastępca redaktora naczelnego Petro ANTONENKO 279-49-47 Zastępca redaktora naczelnego ds. produkcji Natalija SKRYNNYK 278-01-30 (tel/faks) Zdjęcia z archiwum „SP” Sekretarz odpowiedzialny Iryna SZEWCZUK Dział literatury Ulana HLIBCZUK 270-55-57 Dział kultury Wałentyna DAWŁDENKO 270-55-57 Dział języka Nina HNATIUK 279-49-47 Dział korekty Tetiana SZCZERBAK, Iryna STELMACH 278-63-69 Skład komputerowy Iryna SZEWCZUK, Ołeh BESSKYJ 278-63-69 Dyżurny redaktor Ulana HLIBCZUK Księgowość 279-41-46 Adres redakcji: ul. Chreszczatyk, 10-B, m. Kijów, 01001 E-mail: slovo_prosvity@ukr.net http://slovoprosvity.com.ua Wydrukowano z gotowych form fotograficznych w kombinacie „Presa Ukrajiny” w środę. Zam. nr 3301226 Nakład ogólny — 32000 Korespondencja z czytelnikami — tylko na łamach gazety. Odpowiedzialność za wiarygodność informacji ponoszą autorzy. Redakcja zastrzega sobie prawo do redagowania i skracania tekstów. Przy wykorzystaniu naszych publikacji powołanie się na „Słowo Proświty” jest obowiązkowe. Indeks gazety „Słowo Proświty” — 30617 Cena prenumeraty, uwzględniając usługi pocztowe: na miesiąc — 3,38 hrywny, na 3 miesiące — 9,89 hrywny, na 6 miesięcy — 19,18 hrywny. 07026 4820095 780016 widnieje napis: „Restauracyjka 'Le Barszcz'”. Przyznaję, w myślach zaśmiałem się, dziwiąc się pomysłowości właściciela. Wcześniej była tu kawiarnia „Francuska bułka”. Nie zyskała popularności, być może dlatego, że ludzie głęboko wątpili w jakość tej bułki, mimo takiego jej epitetu. Więc właściciel zwrócił się ku swojemu, ukraińskiemu, choć nie może jeszcze odmówić sobie francuskiego akcentu, choćby w postaci partykuły „le”. Spacerujmy ulicami naszego, mimo wszystko, czarującego miasta. Choćby po to, by przekonać się, że jesteśmy bardzo dawnym i mądrym narodem. Przecież obecnie wiemy, że mamy minimum sześć tysięcy lat. Więc co nam do tego, co było sto, dwieście czy nawet tysiąc lat temu. Prawda? Obok kilku jedno-, dwupiętrowych domków starej zabudowy pojawiły się kilkupiętrowe biura różnych spółek z ograniczoną (dokładniej — z zerową) odpowiedzialnością. Obok jednego takiego nowoczesnego budynku dożywa swoich dni półtorapiętrowy domek wzruszającej dawnej architektury. Dlaczego, zapytacie, dożywa? A dlatego, że nie ma żadnych szans na przetrwanie. Okna są rozbite, drzwi wyważone, sufit lada chwila runie, na ścianach graffiti, które świadczą o intensywnym nocnym życiu starego budynku. Czuję, jak gorzka gula podchodzi mi do gardła. Panie, za co karzesz nas obojętnością i niepamięcią? To uczucie wzmacnia się podczas oglądania tablicy pamiątkowej, ustanowionej już w czasach niepodległej Ukrainy. Czytam na niej: „Budynek mieszkalny 1819 r.”. Wskazano też numer ochronny — 274. Potwierdza się, że to „zabytek architektury”. I jak drwina: „Chroniony przez państwo. Uszkodzenie karane jest prawem”. Rozglądam się wokół — gdzież to państwo, które „chroni”? Nie widzę, natomiast z zarośli chwastów i bzu dobiega jakiś niby czarodziejski szelest. Domyślam się, że to śmieją się mieszkańcy Łysej Góry. Co mogę im przeciwstawić? Chyba tylko wysłać ten tekst do nieobojętnego „Słowa Proświty”… Kolejką linową wjeżdżam do Górnego Miasta, mijam plac Michajłowski i wychodzę na ulicę Michajłowską. Moją uwagę przyku-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
