Strona · s. 10strona oryginału ↗
POGLĄD
Слово Просвіти, №26 за 2008 рік
Wołodymyr FERENC, Iwano-Frankiwsk. Czasami zamiast długich badań, statystyk i tradycyjnych „okrągłych stołów” etatowych elit intelektualnych do postawienia diagnozy wystarczy jedno wydarzenie. Dla kogoś takim wydarzeniem stało się przyznanie tytułu artysty ludowego Ukrainy Filipowi Kirkorowowi. Nikogo już nie dziwi dziwna logika niektórych decyzji Prezydenta, choć to właśnie on bardzo wiele zrobił i robi dla odrodzenia ośrodków kultury ukraińskiej państwowości, uhonorowania prawdziwych patriotów, propagatorów ukraińskich narodowych wartości kulturowych. To właśnie on po raz pierwszy zorganizował właściwe upamiętnienie ofiar Hołodomoru i bojowników o wolność Ukrainy. Żaden prezydent przed nim i zapewne po nim nie będzie w stanie przewyższyć tych inicjatyw i dobrych uczynków dla ukraińskości, które przypadły w udziale Wiktorowi Juszczence. Jednak boleśnie słyszy się o niezrozumiałej logice prezydenckiego dekretu w sprawie nagrodzenia Kirkorowa. Wygląda na to, że to nie tylko pomyłka, których zbiera się już całkiem sporo. Wszystko staje się problemem państwowym, jeśli spojrzeć głębiej. Ktoś przecież przygotowywał ten nieszczęsny wniosek o nagrodzenie, pisał projekt dekretu, ktoś przekonał Prezydenta do podpisania dekretu. Ktoś przebiegle przedstawiał mu występ na Eurowizji jako obywatelski wyczyn, który „bardzo przyczynił się do ukraińskiej integracji europejskiej”, licząc na to, że integracja europejska to szczególny temat dla Prezydenta. Wspólnie sprawa została załatwiona, gdyż przez ciągłe zajęcie Prezydent musi polegać na aparacie. Od niedawna władza humanitarna zbyt często się myli. Być może to wynik polityki kadrowej poprzedniego szefa bloku humanitarnego, a może i wszystkich razem. Coś jest nie tak, gdyż przy jakimkolwiek prezydencie fachowa maszyna państwowa nie powinna rodzić podobnych projektów dokumentów. Całkiem możliwe, że niektórzy są tym zainteresowani. Są też obiektywne przyczyny. Zachowano branżowy, „socjalistyczny” sposób budowania władzy państwowej. Stara generacja elity władzy nie uświadamia sobie zgubności tej zasady i nie przywiązuje wagi do formowania władzy humanitarnej jako funkcji całej władzy, a nie tylko jednego resortu humanitarnego. Nie można w nieskończoność i bez konsekwencji lekceważyć władzy humanitarnej na rzecz priorytetów ekonomicznych i taktyki politycznych konfrontacji z oglądaniem się na kolejne wybory. Kiedyś postawione zostanie pytanie na ostrzu noża — czy potrzebujemy maszyny państwowej bez oznak języka-rodu-plemienia-moralności, czy ukraińskiej Ukrainy, o której marzyli przodkowie i o którą walczyli współcześni. Odnosi się wrażenie, że bezduszna, podzielona na gałęzie i oddzielona od narodowego korzenia maszyna państwowa może jednakowo pracować jako władza niepodległego państwa i jako marionetkowe rządy kolonii. To bardzo niebezpieczny symptom. Staje się niewymownie żal starań wielu ukraińskich patriotów, którzy pracują w strukturach władzy, a w rezultacie okazuje się ona bardzo nieczuła na problemy Ukraińców. Rozwiązanie tego problemu jest równoznaczne z wyborem: mieć państwo z ukraińską twarzą i duszą, albo stracić narodową państwowość. Pobożnie patrzyliśmy na ukraińską państwowość i ponad wszystko baliśmy się ją stracić. Teraz praktyka ukraińskiego życia poświadcza paradoks — utrata państwowości może nastąpić niezauważalnie dla ogółu, choć formalnie maszyna państwowa będzie istnieć, ale będzie pracować jako zdenacjonalizowany, bezduszny
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
