Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 10strona oryginału ↗

Manipulanci humanitarnej władzy

Слово Просвіти, №26 за 2008 рік

...robotę. Zachowanie niezmienionej systemu — maszyny, która dopuszcza utratę ukraińskich cech etnicznych i wartości — oznacza utratę państwowości. W dobie globalizacji i walki informacyjnej jest to możliwe także w dość krótkich terminach. Czy jesteśmy gotowi przeciwstawić się współczesnej, bardzo rozpowszechnionej na świecie chorobie denacjonalizacji? Jako naród o dawnej kulturze i historii moglibyśmy to uczynić, ale nie jesteśmy jeszcze do tego gotowi, bo też nie jesteśmy pewni diagnozy choroby państwowej maszyny i tak zwanej elity władzy. Bardzo nie chcemy wierzyć w przykre rzeczy, wyciągać wniosków z dawnej i bliskiej historii i zdejmować ikony z charyzmatycznych osób. Można mówić o fatalnym fenomenie historycznym — jak tylko Ukraina zdobywa szansę posiadania własnej państwowości, skądś zjawiają się tysiące „życzliwych”, chętnych wejść we władzę ukraińską choćby jako pisarze, by przyłączyć się do niszczenia pierwszego pączka ukraińskiego odrodzenia kulturalnego i narodowego. A dalej wszystko powoli traci ukraińskie cechy, a przede wszystkim — ukraiński język i humanitarny sens władzy. Historyczna nietrwałość ukraińskiej państwowości jest uwarunkowana niszczeniem sfery humanitarnej, władzy ukraińskiego etnicznego pierwiastka humanitarnego. Obecnie to nieszczęście ujawnia się szczególnie ostro i groźnie. Nic dziwnego, że rozlegają się zaniepokojone rozmowy o Ukrainie jako o strefie humanitarnej katastrofy. Ukraińcy z własnym językiem, samobytną kulturą jakimś sposobem znajdują się na uboczu polityki humanitarnej władzy. Siła-siłą przypadkowych i obojętnych wobec ukraińskich wartości etnicznych urzędników — we władczych korytarzach, a Ukraińcy wciąż stoją z boku i na coś liczą. Politycy ich uspokajają i przy każdych wyborach obiecują piękną „ukraińską Ukrainę”, żeby wierzyli i głosowali właściwie. Inni straszą drugim językiem państwowym i również dążą do pożądanego wyrażenia woli. Niektórym z gorącym zaangażowaniem za ukraińskie wartości humanitarne udaje się jednak przebić do najwyższej władzy, lecz potem system i tak ich „uśrednia”. Ukraińska biurokracja od Ługańska do Iwano-Frankiwska reaguje prawie jednakowo, na przykład, na obcojęzyczne szyldy. Jedni zauważają przewagę anglojęzycznych, inni — zbyt wielu rosyjskojęzycznych i prymitywnych, ale nic się nie zmienia. Urzędnik odpowiedzialny za porządek na ulicach widzi tylko śmieci. Urzędnik z resortu humanitarnego jakby nie chodzi ulicami i pokazuje palcem na gospodarza, nie uważając się za przedstawiciela państwa. Wszystko to przypomina służbę nie własnemu, lecz obcemu państwu. Przypominam przypowieść o bezbożniku, którego przymusem zaciągnięto do cerkwi. Poszedł, ale w duchu powiedział: „Pójdę, ale diabła łysego pomodlę się!” Właśnie tacy niedowiarkowie wobec ukraińskiej sprawy i ukraińskiego narodu kierują państwem. Ta niewidzialna, doskonale zamaskowana pod patriotyzm siła w jednej chwili otacza perspektywicznych ukraińskich liderów, ukraińskiego Prezydenta i dyskredytuje ich, jeśli nie może ich „uśrednić”. Dominująca większość konkretnych ludzi, którzy nie wierzą w ukraińską sprawę, przekształca wszystkich na poziom tego krzątającego się tłumu urzędników, którzy co roku „oblewają” państwowe programy humanitarne, mimo idealizmu ich tekstów. Można zacząć straszyć patriotyczną opinię publiczną, że Ukrainę z historyczną prawidłowością czeka upadek władzy humanitarnej i że na to nie ma rady. Diagnoza syndromu niebezpiecznego niszczenia władzy humanitarnej jest oczywista — bezosobowa i wielotwarza państwowa maszyna systematycznie zawodzi w sferze humanitarnej i sferze rozpowszechniania informacji, produkuje wiele przegranych dla sfery humanitarnej i ukraińskiej kultury projektów decyzji. Wrażenie jest takie, że te awarie w działaniu aparatu władzy są stałe i systemowe. Teoretycznie jest to możliwe tylko wtedy, gdy w strukturach władzy państwowej pracowaliby ludzie głęboko obojętni, a nawet wrodzy wobec ukraińskich państwowych wartości humanitarnych, i liczba takich ludzi z prawem podejmowania decyzji osiągnęła lub przekroczyła krytyczną granicę. Wygląda na to, że choroba przeszła w stadium przewlekłe i cokolwiek zmienić jedynie przez wymianę kierownictwa sfery humanitarnej jest niemożliwe. Kto jest winien? Dotychczas wszystkie niepowodzenia tłumaczono ciężkim kolonialnym dziedzictwem, ale tak długo robić się nie da. Za to, co dzieje się w strukturach władzy, odpowiadają odpowiedzialni deputowani ludowi wszystkich szczebli, od których bierze przykład biurokracja. Czy nie daje złego przykładu ukraiński parlament, nadal dopuszczając nielegalne stosowanie języka rosyjskiego na równi z państwowym? Dla przykładu, nie wysłuchano jako pilnej kwestii rozwiązania Donieckiej Rady Miejskiej w związku z przyjęciem decyzji z naruszeniem Konstytucji, która zakazywała zwiększania liczby szkół ukraińskojęzycznych. Dlaczego nadal na stanowiskach są urzędnicy państwowi, którzy klaskali Łużkowowi podczas jego znanego przemówienia w Sewastopolu? Służbiści nielojalni wobec Konstytucji i państwa oraz wybrani przedstawiciele narodu nie mają prawa pracować jednocześnie jakby dla państwa i de facto przeciwko jego Konstytucji i prawom. Nie trzeba myśleć, że naród tego nie jest w stanie dostrzec i ocenić. Psucie humanitarnej aury Ukrainy zaczyna się z góry i zawsze to się tłumaczy celowością polityczną. Gabinety państwowe zapełniają się osobami dalekimi od humanitarnego standardu urzędnika Państwa Ukraińskiego. Subtelne rozumienie mechanizmów władzy humanitarnej — to kryterium, które odróżnia drobnego polityka od męża stanu, a przywódcę państwowego od przeciętnego obywatela. Źle, gdy wysocy politycy wszystko wiedzą i rozumieją, ale działają inaczej, uzasadniając to celowością polityczną. Niestety, takich wśród ukraińskich polityków i urzędników nie brakuje. Oczywiście Prezydent rozumie, że nie należy mianować szefami administracji słabych ludzi, którzy boją się mówić językiem państwowym w Doniecku, Charkowie czy na Krymie, bo artykuł 10 Konstytucji obowiązuje jednakowo na wszystkich terenach Ukrainy. To samo dotyczy mianowania ministrów. Wyjście z sytuacji istnieje: trzeba sprawić, by Państwem Ukraińskim we wszystkich dziedzinach działalności społecznej kierowali ludzie, którzy szanują język państwowy i ukraińskie wartości humanitarne, traktują je jako własne. To aksjomat, którego nie uznaje

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn