Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

NASZA KSIĄŻKA

Слово Просвіти, №26 за 2008 рік

Tam, w tej bitwie, ojciec odnajduje syna. Dzieliło ich zaledwie kilkadziesiąt metrów, ale znajdowali się po przeciwnych stronach frontu. Jeden służył w Armii Czerwonej, a drugi w dywizji „Galizien”. Czy zatem są wrogami? „Ale czy mogą być wrogami ludzie tej samej krwi?! Teraz w końcu uścisną się w objęciach. Tak powinno być. Taka jest logika życia i więzi rodzinnych. Jest jednak także logika wojny. Ona dominuje, bo to jej czas. Syn znajduje się w ramionach ojca już martwy, a oszołomiony ojciec, który nie może uwierzyć w to, co się stało, niesie drogie martwe ciało nie wiadomo dokąd. Nad linią frontu zalega napięta, zrozpaczona cisza. Tysiące oczu po obu stronach stają się świadkami ojcowskiej rozpaczy. Nawet tysiące ludzi nie potrafią temu zaradzić. To chyba najmocniejsza scena w „Ostatnim strzale”. Na taki szczyt tragizmu może wznieść się jedynie prawdziwy artysta słowa” — pisze w portrecie literackim Romana Kolisnyka M. Słabosznycki, który uważa właśnie ten utwór za jedną z najmocniejszych książek o wojnie w całej literaturze „diasporalnej”. A czy tylko w „diasporalnej”? Dobrze znany jako satyryk, humorysta i dokumentalista, Roman Kolisnyk „Ostatnim strzałem” zarekomendował się także jako utalentowany prozaik. Ten utwór organicznie wpisuje się w szereg takich książek, jak „Na Zachodzie bez zmian” Remarque’a, „Poza granicami bólu” Turiańskiego, „Śmierć bohatera” Aldingtona.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn