Strona · s. 14strona oryginału ↗
HALYNA KONKOWA: CZY URATUJEMY DOM TWÓRCZOŚCI KOMPOZYTORÓW „WORZEL”?
Слово Просвіти, №26 за 2008 рік
Nadiya KYRYAN Zdjęcie autorki
Halyna Konkowa — kandydatka nauk o sztuce, członkini Związku Kompozytorów i Związku Działaczy Teatralnych Ukrainy, znana muzykolog, pianistka-akompaniatorka, teatrolog, wykładowczyni, librecistka. A także — niezwykle świetlana, czysta osoba, zakochana w swojej pracy. Świadczą o tym liczne pełne zachwytu opinie jej kolegów. Ludowa Artystka Ukrainy Łesia Dyczko pisze: „Halyna Konkowa — jedna z najjaśniejszych muzyków. Jej osobowość ma niepowtarzalny wizerunek, wyrafinowanie, profesjonalną głębię i ciepło duszy: ona czuje muzykę na poziomie intuicyjnym. Jej słowo jest zawsze precyzyjne, obrazowe, odpowiada muzyce, odkrywając jej istotę”. „W mojej wyobraźni Halyna Konkowa — to nieskończony wulkan energii, który wylewa się na brzegi naszej szarej rzeczywistości i kogoś parzy, kogoś — uskrzydla, komuś daje coś niecodziennego, co zapala mały płomyk w oczach, który nazywa się twórczością”, — dzieli się wrażeniami przewodniczący Kijowskiej organizacji Narodowego Związku Kompozytorów Ukrainy Ihor Szczerbakow. Halyna Konkowa urodziła się w Połtawie w 1938 roku, ukończyła Użhorodzką szkołę muzyczną, Lwowską konserwatorium, wydział historyczno-teoretyczny Kijowskiego konserwatorium. Pracowała jako akompaniatorka w Kijowskim konserwatorium oraz w filharmonii, występowała z autorskimi programami w ukraińskim radiu, telewizji, w salach koncertowych. Wykładała w Kijowskim instytucie teatralnym, Kijowskiej szkole muzycznej, pracowała w wydawnictwie „Muzyczna Ukraina”.
Na prezentacji: Halyna Konkowa, Ihor Szczerbakow, Ołena Kuc
Ona — typowa przedstawicielka „szistdesiatnykiw” (pokolenia lat sześćdziesiątych), której myślenie kształtowały iluzje „odwilży” czasów Chruszczowa. Jej pierwszy artykuł z 1969 roku, wspomina rosyjski profesor, doktor nauk o sztuce Wsewołod Zaderacki, wywołał oburzenie w oficjalnych kręgach Związku Kompozytorów Ukrainy. W pracy „Ci, którzy patrzą w przyszłość” autorka pisała o nowych tendencjach stylowych w twórczości, akcentowała nowe nazwiska. Wtedy odebrano to jako zuchwałość: pochwaliła młodych, a laureaci, ludowi, którzy są u steru, — oni co, patrzą w przeszłość? Uwierzyłam we wszystko, co o niej napisano, kiedy po raz pierwszy zobaczyłam tę czarującą, niestrudzoną, elegancką kobietę z dobrym światłem w oczach w Kijowskim konserwatorium na prezentacji piątej jej książki z serii „Dialogi z mistrzami”: „Ołena Kuc. Dom twórczości kompozytorów — harmonia muzyki i przyrody”. Książka z ilustracjami Iryny Balury ukazała się drukiem w wydawnictwie „Muzyczna Ukraina”. Wydanie poświęcone jest unikalnemu ośrodkowi muzyczno-kulturalnemu, gdzie przez wiele dziesięcioleci tworzono historię ukraińskiej muzyki. Główna bohaterka — Ołena Iwaniwna Kuc — od blisko pół wieku kieruje Domem twórczości. Jest jego Berehynią, nietuzinkową osobowością, dla której „Worzel” stał się nieodłączną częścią życia. Książkę tworzą cztery rozdziały, w których dialog przerywany jest wspomnieniami kompozytorów, muzykologów, artystów, poetów, którzy tworzyli w tym błogosławionym zakątku. Główne miejsce zajmują w niej rozdziały „Wspomnienia, wspomnienia…”, „Wesołe chwile Worzela”, „Nieoczekiwany dialog”. Swoistym lejtmotywem staje się lakoniczny rozdział „Czy uratujemy „Worzel”. Właśnie ten problem, podobnie jak w innych domach twórczości artystów, jest od niedawna najbardziej bolesny. Losem Domu najbardziej przejmowali się mówcy na prezentacji książki. Ihor Szczerbakow pochwalił jej ideę i realizację. „Dom twórczości kompozytorów — jedyny na Ukrainie. Chcieliśmy, aby odzwierciedlona była nie tylko twórczość muzyczna, ale i życie wielu muzyków. Najtrudniejszy i najciekawszy rozdział — „Dialogi z mistrzami”. Tutaj są poważne wspomnienia i wesołe chwile, poruszono ważne problemy”. Zaznaczając wkład niezmiennej dyrektor Domu twórczości kompozytorów Ołeny Kuc, przewodniczący Kijowskiej organizacji NZKU powiedział, że Ołena Iwaniwna całe życie zajmowała się „Worzelem”. 37 lat była deputowaną rady lokalnej i jego zdaniem, poza tym, co zrobiła ona, dla Domu nie zrobiono więcej. Kompozytor Witalij Kirejko podziękował za tak potrzebną dla naszej kultury książkę, a Ołenie Iwaniwnie — za ocalony Dom twórczości, znany nie tylko na Ukrainie, ale i poza jej granicami. Tutaj swego czasu odpoczywali i tworzyli kompozytorzy z Rosji, Gruzji, Armenii, innych krajów. Witalij Kirejko wyraził nadzieję, że nasz rząd wreszcie zatroszczy się o „Worzel”.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
