Strona · s. 15strona oryginału ↗
Stoi jawor nad wodą
Слово Просвіти, №26 за 2008 рік
A w korzonku — czarne kunki, / A w środku — jare pszczółki, / A na wierzchołku — siwy sokolik.
A dalej drzewo przestaje być abstrakcyjnym obiektem gdzieś wśród morza, na górze czy w polu: Stoi jawor pośrodku podwórza, / Na jaworze złota kora. / Złota kora, srebrna rosa…
W pieśniach obrzędowych obraz jawora pełni rolę refrenu, powtarza się jako refren po jednym lub dwóch wersach, co symbolizuje afirmację życia: Oj za sadem, sadem, trzy miesiące obok. / Oj jaworze, jaworku, zielony!
Z jaworu robiono kołyskę, by dziecko rosło zdrowe; meble, by nie tak szybko zjadał je czerw drzewny; drąg do noszenia wiader, by był gibki i nie obcierał ramienia; fujarkę, by rozbrzmiewały czarowne dźwięki; trumnę (a jeśli jaworu nie było, to z sosny). Skrzypce Stradivariego także są z jaworu-klonu.
Obrazy jaworu w pieśniach mają przeważnie negatywne konotacje. Najsłynniejsze pieśni zaczynają się od słów «Stoi jawor nad wodą, w wodę pochylił się». Wśród nich są pieśni kozackie, rekruckie, wojskowe, żołnierskie, burlackie, a także ballady o śmierci zakochanych. Jak
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
