Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

SKRZYPKOWIE NA ZAMÓWIENIE, czyli KWISLINGOWIE Z RADY NAJWYŻSZEJ

Слово Просвіти, №26 за 2011 рік

Ołeh Czornohuz „Dopóki nie będzie inwestycji w miliardy dolarów w rozwój języka ukraińskiego, nie będzie języka ukraińskiego” — oświadczył wicepremier na VII dorocznym szczycie „Jałtańska Strategia Europejska”. Z jego słów wynika, że obecnie na Ukrainie, zgodnie z Europejską Kartą Językową, należy chronić właśnie język ukraiński, a nie rosyjski. Stąd cała ta polityczna paplanina o „dzikiej ukrainizacji” na Ukrainie w ciągu 20 lat niepodległości jest niczym innym jak blefem, najzwyklejszym show imienia Szustera—Kiselowa—wujków „ojczyzny cudzej”. I tamże, w Jałcie, B. Kołesnikow po tych słowach o inwestowaniu w język ukraiński oświadcza: w związku z tym (i, najwyraźniej, nie tylko!) Wiktor Janukowycz do końca swojego pobytu w fotelu prezydenta Ukrainy uczyni język rosyjski drugim językiem państwowym. Przy tym wicepremier zapomniał powiedzieć, że W. Janukowycz zrobi to rękami agenturalnych wyrzutków Kremla, którzy do tej pory nie zostali usunięci z naszej ukraińskiej drogi. Tylko dzięki nim i ich nieczystym rękom zatwierdzi on język rosyjski jako drugi państwowy. I zatwierdzi go po raz kolejny, dzięki sprzedajności baturynskich nosów, a dokładniej — lytwynowców, którzy pomiędzy komunistami a regionalistami odgrywają najbardziej haniebną rolę w losach Ukrainy: zdadzą i język, i Ukrainę. Szkoda, że premier-minister B. Kołesnikow w swoim oświadczeniu nie wyjaśnił gościom Jałty, że taką nędzę język ukraiński zyskał przez czterystuletni skolonizowany status Ukrainy, przez niesłychaną asymilację przez „bratni” naród. Właśnie dlatego język ukraiński dzisiaj potrzebuje nie mitycznych inwestycji, a wsparcia państwowego, i nam to po siłach rozwiązać, tak jak rozwiązywano to w znacznie biedniejszych niż Ukraina państwach, gdzie do władzy doszli patrioci, a nie koloniści. Dzisiaj język rosyjski na Ukrainie finansuje się według pełnego programu. Finansuje się i rosyjskie szkoły, i uczelnie. Spójrzcie, Ukraińcy, na ukraiński budżet: dla języka ukraińskiego, ukraińskiej książki, ukraińskiej gazety na Ukrainie nie ma pieniędzy. W zamian — bezpłatne rady, których udzielają nam wicepremierzy: szukajcie, Ukraińcy, dla swojego języka inwestycji. Cynizm najwyższej marki. Dzisiaj mówi się nam otwarcie i zuchwale: Ukraińcy, dość wam bawić się w państwowość — żadnego języka nie było, nie ma i nie będzie, bo na niego potrzeba miliardów (można było nazwać i biliony), aby udowodnić, że problem języka ukraińskiego (nawet nie zważając na Europejską Kartę Języków Mniejszościowych) nigdy na Ukrainie nie zostanie rozwiązany. Bo zasiedli w najwyższych fotelach państwowych obcy nam, Ukraińcom, ludzie. Właśnie dlatego naród nazwał ich „tuszami”. I całą tę państwową wachanalię Ukraińcy muszą dzisiaj uświadomić sobie i pogodzić się z nią, bo przyszła „twarda ręka”, by zaprowadzić porządek na naszej, już nie swojej ziemi. Drugi, rosyjski język dla jeszcze nie zniszczonego do reszty narodu ukraińskiego — to straszne polityczne minimum w państwie — wojna domowa z wprowadzeniem sąsiednich „sił pokojowych”, podobnie jak w Abchazji czy Osetii Południowej, a straszne maksimum — ostateczna okupacja Ukrainy przez sąsiednie państwo, które będzie „chronić język rosyjski” na terytorium, gdzie jest on „poniżony”. Oto do czego zmierza. O komunistach — sługusach Kremla, milczę, tak jak o imperialnych szowinistach w rodzaju Jefremowa, Tichonowa, Kołesniczenki, Korniłowa i samego dobroczyńcy „ukraińskiego jazyka” Kołesnikowa. Oni mają takie zadanie od Kremla, a nie od narodu ukraińskiego. Bo w tym przypadku pojawia się pytanie: ileż potrzeba inwestycji samemu jednojęzycznemu B. Kołesnikowowi i jego kompanii, żeby nauczyć się języka ukraińskiego? Jestem głęboko przekonany, że do tego wystarczy urzędniczy fotel i pensja. Wystarczy tylko jedna ustawa, jak robi się to w Rosji (z której biorą ci urzędnicy przykład): nie znasz języka państwowego, nie możesz zająć nawet fotela sekretarza rady wiejskiej (czy jaka tam jest najniższa służba państwowa na Ukrainie?). I oto ci wszystkie inwestycje i miliardy. To Kołesnikow i bracia rozumieją. Nie mogą nie rozumieć, bo w żadnym państwie świata nie wprowadza się zasady wieży Babel (jak to tworzy obecnie jeszcze jeden ukrainofob Tabacznyk). Wyobraźcie sobie: wszystkie narody i narodowości w granicach jednego państwa, powiedzmy, USA, gdzie są tysiące różnonarodowych emigrantów, z których składa się naród amerykański, nagle zachciały mówić każdy swoim językiem. Co by wtedy wyszło? Biblijne zamieszanie. Wieży Babel nikt jeszcze nie zbudował. Potwierdza to i Pismo Święte. Tabacznyk, Kołesnikow i O. Jefremow, przy wsparciu sprzedajnych lytwynowców i kołesniczenków, nagle zachcieli zastosować na Ukrainie zasadę budowy wieży Babel dla państwa ukraińskiego w 20. roku jego Niepodległości. I to w kraju unitarnym. W państwie postkolonialnym, gdzie podczas ludobójstwa rdzennej ludności doszło do wielkiej wymiany kadr z „bratniej” republiki, gdzie w czasach Rozstrzelanego Odrodzenia zniszczono kadry narodowe, złoty fundusz — chłopstwo, a niedobitki i niedomęczonych zasiedlili Daleki Wschód i bezkresne syberyjskie przestrzenie. Wymiana kadr powtórzyła się i w czasach „drugich sowietów” na Ukrainie Zachodniej, kiedy meldowano w wielkich miastach nie przedstawicieli rdzennego etnosu, a „specjalistów” ze Wschodu. Ileż to obecnie potrzeba inwestycji, aby wcielić w życie tę ułomną ustawę o wielojęzyczności w unitarnym państwie Ukraina? Ilu potrzeba tłumaczy, znawców, sprowadzeń do wspólnego mianownika w rejonie, obwodzie, republice? Kompletny idiotyzm, jakiego nie widział cywilizowany świat. I jest to ślepy skutek błędnie przetłumaczonej Europejskiej Karty, która wzywa do zupełnie czegoś innego — do wspierania i zachowania języków, które giną, a nie tych, które rozwijają się lub dotąd panują w byłych koloniach. O tym wielokrotnie pisałem od dnia przyjęcia i błędnego tłumaczenia Karty w swoich wielu artykułach. Komuś opłacało się zupełnie inne, antyukraińskie (w tym przypadku) tłumaczenie. Właśnie do języków, które zamierają na Ukrainie, jak odkrył wicepremier Ukrainy B. Kołesnikow, należy język ukraiński. I trzeba go bronić, ale nie mitycznymi inwestycjami, a elementarnym pragnieniem urzędników państwowych wysokiej rangi, Ustawą, która nazywa się Konstytucją, a nie sofistyką i językową ekwilibrystyką, do których uciekają się tabacznikowie, kołesnikowy, jefremowy i prowokatorzy pokroju kołesniczenków, korniłowów. Bo jeśli iść za logiką takiego niespodziewanego “patriotyzmu” B. Kołesnikowa, to jak zrozumieć twierdzenie o tym, że na Ukrainie prowadzi się “całkowitą ukrainizację i wypieranie języka rosyjskiego ze sfer użycia”, rzekomo właśnie dlatego trzeba go bronić. Trzeba mieć cynizm lytwynowców-tabaczników, aby takie rzeczy głosić w państwie, gdzie na każdym kroku wszystko jest rosyjskie, jak w Riazaniu czy Kałudze, gdzie panuje i rozwija się język nie gnębionego wiekami narodu, a język wczorajszego kolonizatora. Oto co obecnie oznacza czwarty zatuliński (czytaj — imperialno-szowinistyczny) “państwowy” etap na Ukrainie. Trzy poprzednie, jak wiadomo, ogłaszane były przez Moskwę: a) na Ukrainie odbywa się całkowita ukrainizacja (jak gdyby miała być całkowita rusyfikacja!) — pierwszy etap; b) na Ukrainie niszczony jest język rosyjski — drugi etap; c) językowi rosyjskiemu nadać status oficjalnego — trzeci etap. Właśnie o tym trzecim etapie marzyli imperialni szowiniści oraz domowi baturynscy nosowie — pachołki Kremla. Obecnie czwarty etap jest w fazie realizacji — zniszczenie Ukrainy jako samodzielnego państwa. Zniszczenie dzięki współczesnym bruchowieckim, samojłowiczom i puszkariom razem wziętym. Teraz i oni wpiszą swoje imiona w pamięć narodu (jeśli tabacznikowie ostatecznie przepiszą ukraińską historię i uczynią ich bohaterami i patriotami Rosji, jak Iskrę i Koczubeja), i oni będą mieli inne zdradzieckie imię: quislingowie. Z małej litery. o “Kwadrydze” (ostatnia książka R. Kisia — B. Z.) i mnie zachciało się zaprosić go do Charkowa. Roman to poeta, filozof, etnograf, niezwykle głęboki człowiek. Rozmowy z nim naprowadziły mnie na temat “Misja Ukrainy w świecie”. Powstało pytanie: “Jest wiele ukraińskich organizacji, a jaka idea mogłaby je zjednoczyć?” To idea stworzenia ukraińskiego komponentu marki Ukraina. Od tego się zaczęło. Na drugim posiedzeniu już aktywnie omawialiśmy tę misję naszego państwa. A potem mówiliśmy o ukraińskim społeczeństwie, o tym, że pion władzy nie akceptuje ukraińskości. — Jurij Szewelow nie męczył się powtarzaniem: “Potrzebne jest szczepienie kulturą”. — Oczywiście. I Roman Kis o tym mówi. A w naszej sytuacji szczególnie potrzeba, aby kultura pozytywnie wpływała na ludzi sukcesu, aby bezduszni biznesmeni stawali się współczesnymi intelektualistami. Musimy stale mówić ludziom: ukraińskie — jest bardzo wysokiej jakości. Ono istnieje. Musimy rozpocząć reukrainizację Ukrainy. I o tym mowa w każdej książce niestrudzonego propagandysty ukraińskości, ukraińskości Romana Kisia. Zatem nasza misja: jaka Ukraina jest potrzebna światu, i za pomocą swojego potencjału uformować takie państwo. Rozmawiał Bohdan ZALIZNIAK

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn