Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

POTRZEBNE SZCZEPIENIE KULTURĄ

Слово Просвіти, №26 за 2011 рік

nie przyszedł nauczyciel języka ukraińskiego Witalij Baranow. I cała klasa się przeobraziła i nikt już nie marzył o zwolnieniu z nauki języka ukraińskiego. Zresztą mama miała wybór: radzono jej oddać mnie do środowiska anglojęzycznego. Ale ona oddała mnie na matematykę, a potem poszłam na Politechnikę. Chociaż obecnie odczuwam brak wykształcenia humanistycznego. — Jak Pani doszła do zrozumienia potrzeby „postaci podnoszących ducha” (Lubomyr Huzar, Lina Kostenko, Roman Kis)? — Taki wniosek wyciągnęłam po prezentacjach w Charkowie w ciągu dwóch miesięcy tego roku. Byli u nas Oksana Zabużko, Lina Kostenko… A Lubomyr Huzar zrobił na mnie wrażenie swoim powitaniem z okazji Bożego Narodzenia pięć lat temu. W jego przemówieniu czuło się coś żywego, nieformalnego. A wkrótce potem przyjęłam chrzest w Kościele Greckokatolickim pod Charkowem. — Dlaczego wybrała Pani UKKG? — Ponieważ ojciec Onufry (Repećkyj) od piętnastu lat czyta publiczne wykłady, są one duchowe, o człowieku, o jego relacjach z innymi. Tak znalazłam się także w „Ukraińskim klubie kulturalno-językowym”. — Czy Pani go organizowała? — Poczułam, że zaczynam zapominać język ukraiński. I zwróciłam się do ówczesnego przewodniczącego obwodowej administracji państwowej Arsena Awakowa z propozycją utworzenia dyskusyjnego klubu użytkującego język ukraiński. Zaaprobował moją ideę. Wydrukowałam koncepcję klubu i rozdałam do zapoznania się. Pan Awakow zlecił zastępcom znalezienie lokalu. Po dwóch miesiącach mieliśmy lokal i zaczęliśmy tam organizować spotkania. — Czego brakuje Ukraińcom, aby Ukraina stawała się bardziej ukraińska? — Brakuje ciepłego, pozytywnego stosunku do siebie nawzajem. Potrzebujemy więcej ekstrawertyczności. Być nie stadem, lecz osobowościami. — Mówiła Pani o kolejnym projekcie — „Torujemy szlaki”… — Nazwa pochodzi od miasta Tor, położonego w pobliżu Słowiańska. Tworzymy niepowtarzalne turystyczne trasy charkowskie. Jedna z nich prowadzi na Połtawszczyznę. — A jak powstał „Ukraiński klub Słobidszczyzny”? — Powstał 24 lutego tego roku — na tradycjach ukraińskiego klubu, który w 1908 roku założył Mykoła Łysenko. W 1914 roku rząd carski zakończył jego działalność za rozpowszechnianie literatury zakazanej przez cenzurę. Otóż Klubowi Łysenki udało się wtedy wypracować ciekawy format, który my staraliśmy się odtworzyć u siebie. — A mianowicie? — Referent przygotowuje referat, tezy — wcześniej, na dwa tygodnie. Moderator rozsyła je do siedmiu ekspertów, którzy przygotowują się do posiedzenia. Na tydzień przed nim zapraszani są dziennikarze. Referent wygłasza swoje wystąpienie przez 20 minut, każdy ekspert ma po 5–10 minut. Następnie odbywa się dyskusja w wolnym trybie. Zgłaszanie repliki lub pytania odbywa się nie przez podniesienie ręki, lecz przez podniesienie kartki. Pozwala to moderatorowi łączyć i grupować pytania oraz komentarze w bloki. Słowem, jest to coś zbliżonego do burzy mózgów. W ciągu dwóch godzin udaje się rozpatrzyć kilka ważnych problemów, które spontanicznie pojawiają się w toku dyskusji… — Zaznaczyła Pani na prezentacji, że temat „Misja Ukrainy w świecie” powstał dzięki wizycie Romana Kisia w Charkowie. Czy można o tym szerzej? — Jesienią 2009 roku jako dziennikarka gazety „Ukraiński prostir” trafiłam na posiedzenie telewizyjnego okrągłego stołu „Porwanie Azjopy”, w którym uczestniczył Roman Kisz. Odpowiedzi Romana były jasne, zwięzłe i zrobiły na mnie wrażenie. Pewnego razu Roman opowiedział mi

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn