Strona · s. 14strona oryginału ↗
Iwan KOKUCA:
Слово Просвіти, №26 за 2017 рік
— Iwanie, twoje książki nie są dla szerokiego ogółu. Czy cię to nie niepokoi?
— Wybrawszy swoją drogę, dla kogoś niezrozumiałą, literacko-zboczoną, czerpię z tego frajdę. Kiedy podniosłem słowo i wziąłem je sobie na piersi, na horyzoncie pojawiło się miejsce, gdzie byłoby ono stosowne. Teraz idę z tym słowem, nie przykucając. Przeszedłem szkołę socrealizmu i jestem mu wdzięczny, bo uświadomiłem sobie: tak pisać nie trzeba. W końcu literatura nie ogranicza się tylko do słowa. Słowo to cegła. Muszą być jeszcze jakieś komponenty.
W powieści „Wtopyla korba widro” („Wpadło korbie wiadro”) próbowałem „podnieść” temat Hołodomoru. „Zdaje się, czas zerwał wszystkie guziki z koszuli ludzkiej duszy. Rozchełstana i zmęczona. Czy zdoła ona dalej znosić próby, przygotowane dla niej?”
Straszne rzeczy dzieją się nie tylko wewnątrz kraju. To, co dotyczy człowieka, transformuje się na wszystko. Kiedy w powieści umiera rodzina na oczach czułego i bujnego słońca, bez deszczu płaczą okna, rośnie trawa, bez wiatru nad rzeką chylą się wierzby. Nie bez powodu. I korba, chce tego czy nie, topi wiadro przez to, że nie ma komu przyjść do studni napić się wody. Beznadzieja. Zdaje się, że przeszliśmy takie próby, że wystarczyłoby lekcji na dziesięć narodów. Nie, nie nauczyło. Degradacja narodu — oto co boli mnie najbardziej i o czym staram się mówić, wołać na cały świat ustami swoich bohaterów, ich czynami. Całe ciało mojego narodu pokryte jest tatuażami kłamstwa, korupcji, podłości i pychy. Ale ten tatuaż jest umiejętnie owinięty flagą. Trzeba go zerwać z tego ciała.
— Czy są jacyś bohaterowie, których niegodne czyny usprawiedliwiasz?
— Moja miłość do moich bohaterów — w ich działaniach. W moich utworach nie ma negatywnych bohaterów, w końcu tak jak nie istnieją dla mnie w życiu negatywni ludzie. Każdy przychodzi na tę ziemię z pewną misją i wykonuje ją tak, jak uważa za stosowne. Na przykładzie młodego kasztanowca, który staje się włóczęgą po Paryżu, a potem genialnym, światowej sławy malarzem, zademonstrowałem, jak można samodzielnie ulepić swoje szczęście, a potem podnieść je i ponieść. Narobił tyle złego, że wydawało się, iż wybielić go praktycznie niemożliwe. Nie widział przed sobą celu, ale stanął na palcach i zobaczył drogę. Droga do celu pokazała najlepsze jego cechy. I życie nabrało nowego sensu.
— Uważasz, że czasem 1,5—2 centymetry wystarczą, by zobaczyć świat i znaleźć swoje szczęście?
— Jestem o tym przekonany.
Szczęście to to, czym napełnia się twój świat. I ja tak samo jestem szczęśliwy, że „podniosłem” ten temat, wyrzuciłem na zewnątrz to, co żyło we mnie, bolało, co nosiłem w sobie wiele lat. Słońce świeci, popędza cię do życia: żyj, żyj! I nagle jeden szczegół przesłania niebo, wywraca świat i twoją świadomość. I rozumiesz, że nie tą drogą poszedłeś, nie tych wybrałeś na towarzyszy podróży. Jeden drobny szczegół przekrawa całe życie!
— Prototypem głównego bohatera powieści „Mołoko wid dykoho piwnia” („Mleko od dzikiego koguta”) stał się twój ojciec, czyż nie? Kiedyś opowiadałeś, jak zerwał z siebie kwiat młodości, rzucił o ziemię — i wszystko. Jak mówią u was na Winniczyźnie, „po byndach i po wesil-”
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
